Piksele, widzę piksele.

Parafrazując słowa wypowiedziane przez Stuhra w Seksmisji, chciałoby się zakrzyknąć "piksele, widzę piksele". Oczywiście biorę poprawkę na cenę omawianej Motoroli Flipout, jednak montowanie, bądź co bądź w smartfonie, ekranu o rozdzielczości QVGA to krok wstecz, to - moim zdaniem - zbrodnia na żywym oku użytkownika.

Niech to będzie przynajmniej tyle, ile miał pierwszy i pionierski HTC Dream (320x480), dałoby się chyba taki ekran umieścić w poziomie. Tam przynajmniej piksel mniejszy, a i rozdzielczość bardziej kompatybilna z Androidem, choć trzeba z drugiej strony przyznać, że horyzontalny układ wyświetlacza nie ułatwia sprawy.






Koniec końców, jedyne co można powiedzieć dobrego o ekranie w tej Motoroli to zauważyć fakt, że w ogóle jest. Rozumiem, że miał być po prostu mały, aby dało go się upchnąć do niewielkiej obudowy. Upchnąć się dało, oddano jednak w nasze ręce zbiorek kilku luźno rozmieszczonych pikseli. Wszystko jest jakby rozmazane, niewyraźne, a zdjęć, czy też innych obrazków (z niekoniecznie ubranymi kobietami) szkoda oglądać. Oczywiście jest to moje zdanie, rzucone z perspektywy oczu przyzwyczajonych już do rozdzielczości 480x800 (powoli stającej się standardem w nowoczesnych smartfonach).
Zgoła odmiennie odczucia towarzyszyły mi po kontakcie z klawiaturą. Nie dość, że jest w układzie qwerty, to jeszcze klawisze mają wyraźną wypukłość, rozmieszczone są optymalnie, posiadają wyraźny skok, słowem - sama przyjemność z pisania. Co ważne, do wszystkich klawiszy mogłem dosięgnąć dzierżąc telefon w jednej dłoni, co znacznie podnosi ergonomię użytkowania Flipouta.