Przede wszystkim "spokojności"...

Sprawy czyjegoś światopoglądu o tyle mnie nie interesują, o ile światopogląd ów nie wiąże się z czyjąś krzywdą, nieszczęściem. Niemniej nie sposób nie zauważyć, że doczekaliśmy na tym łez padole kolejnych świąt, za pasem czai się zaś nowy, niekoniecznie dostatni rok. Święta. Na przestrzeni lat mój stosunek do nich zmieniał się, przechodził od początkowej (jak to u dzieci) fascynacji prezentami i Mikołajem, poprzez średnioszkolną fazę wyparcia i negacji, aż po dzisiejszą, nieco refleksyjną zadumę, zadumę połączoną z rozmyślaniami nad sensem życia, nad drogą, po której nieuchronnie zmierzamy ku samotnemu końcowi, końcowi, który nie będzie przecież - wbrew otaczającej nas rzeczywistości - rozgrywał się pomiędzy promocjami krzyczącymi z półek supermarketu, lecz dokona się w intymnej, nierównej walce ze stopniowo gasnącymi komórkami naszego doczesnego ciała.
Z tej to zatem świątecznej okazji chciałem złożyć na ręce czytelników garść życzeń: świąt spokojnych, spędzonych - o ile to możliwe - w miłej i rodzinnej atmosferze, ze śledzikiem w jednej i z kieliszkiem zimnej wódeczki w drugiej ręce. Niech w okresie tym, w którym coraz częściej chyba zapominamy o jego prapoczątkach, telefony i inne gadżety pójdą precz, niech zalegną wyłączone w najdalszym kącie, niech zerwana smycz pogrzebie (nawet na tę krótką chwilę) elektronicznego bożka ponowoczesności.