To mógłby być czarny koń, no może szary.

W powyższym nagraniu dzielę się moimi wrażeniami z kilku dni użytkowania Samsunga Omnii W, w nomenklaturze technicznej określanego sucho jako i8350. Model ten to następca chyba zapomnianej (a może nigdy szeroko nie znanej) Omnii 7, w kręgach Samsungofilów pieszczotliwie zwanej i8700.

Ja aż Samsungofilem nie jestem, choć przyznam, że tak jakoś w życiu się złożyło, iż koreańskie te produkta otaczają mnie niemal ze wszystkich stron. Note, Galaxy S2, a teraz - niejako na dokładkę - właśnie Omnia W. Z tego też powodu jakowyś sentyment czuję do marki i bez specjalnie mozolnego bicia przyznam, że większych zarzutów do urządzeń firmowanych przez Samsunga nie mam, zwłaszcza do poznawanej obecnie Omnii. Wydaje mi się ona w swej istocie pewnego rodzaju czarnym koniem smartfonowego rynku. To znaczy mogłaby owym rumakiem zostać gdyby nie absolutny brak jakiejś specjalnej promocji przedmiotowego modelu. Tak na dobrą sprawę, to nie ma nie tylko "specjalnej" promocji, ani żadnej innej. W trudzie i pocie plastikowego czoła telefon ów musi sam wycinać sobie ścieżkę w gęstniejącej od miesięcy mobilnej dżungli. Narzędziem znoju będzie chyba stosunek ceny do możliwości. Od dawna bowiem nie spotkałem na allegro tak przyzwoicie wyposażonego urządzenia za tak znośne pieniądze. Za kwotę poniżej tysiąca złotych raczej szczęśliwy nabywca posiądzie aparat z procesorem o taktowaniu 1,4 Ghz, z 512 megabajtami pamięci RAM, z 8 gigabajtami miejsca na dane użyszkodnika, z ciągle dającym radę układem graficznym Adreno 205, w końcu - z najnowszą odsłoną systemu Windows Phone o kodowej nazwie Mango. Oczywiście sam - jako gadżetomaniak przychylnie nastawiony do Androida - mógłbym patrzeć na powyższą specyfikację (konfrontowaną zwłaszcza z najnowszymi dwurdzeniowcami) z pewną dozą powątpiewania zmieszanego z litością, gdyby nie bezdyskusyjny fakt, że najnowsza odsłona "okienek" śmiga na tak zestrojonej maszynie aż miło. Wszystko otwiera się błyskawicznie, a poruszając się po menu telefonu nie uświadczymy żadnych zająknięć, przestojów, tudzież kilkusekundowych, czarnych jak serce Afryki ekranów.
Niestety w tej beczce miodu musi być przecież jakaś spodziewana łyżka dziegciu. Łyżek tych jest nawet kilka. Jedną z nich będzie ciągle niewielka ilość oprogramowania dostępnego w okienkowym sklepie z aplikacjami, zwanym oryginalnie i niespodziewanie "Marketplace". Na próżno szukam tu odpowiedników wielu moich androidowych, kanonicznych niemal pozycji. Z radością powitałem zaledwie Transportoida, Evernote'a - programów takich, jak Backup to Gmail szukać daremno (mimo, że sam system oficjalnie wspiera synchronizację z kontami Google'a). Kolejną łyżką, a właściwie warząchwią, nazwę baterię, ewentualnie sposób zarządzania energią, prawdopodobnie elektryczną. Jeżeli ktoś narzekał na codzienne ładowanie spragnionego ogniwa w Androidzie, to ogólnie w smartfonach pracujących na Windows Phone deski ratunku szukać nie powinien. Osiem, góra dziesięć godzin pracy na jednym, pełnym ładowaniu to smutna norma. Myślę, że stanowisko to jest uprawomocnione albowiem zjawisko to zaobserwowałem nie tylko w sympatycznej Omnii W, ale także wcześniej na Radarze od HTC, czy w starszym już LG Swift 7. Aby skończyć z tą czarą goryczy, wspomnę li tylko o przykrej konieczności synchronizowania zawartości multimedialnej (grafiki, muzyka, wideo) za pomocą kapłana Powolności, czyli programu Zune. Zmora i praktyka znana z lubianego skądinąd Iphone'a dopadła mnie przy telefonach z Windows Phone. W tej materii łatwość i spontaniczność przerzucania plików "do" i "z" urządzenia z systemem Android pozostaje - w moim ujęciu - niedościgłym wzorem.

[dodano 11-01-2012 r.]
Bonusowa tapetka dla spragnionego youtubowicza.