porhinio

Contacts

2012-02-17T15:32:00.000+01:00

A "kontakty" nie przetłumaczone - ot (póki co), taka mała złośliwość pod adresem osób odpowiedzialnych za lokalizację systemu.

Aj...aj...ajfon.

2012-02-16T22:30:00.000+01:00

Pudełko w każdym razie malutkie, dwa razy mniejsze od wcześniejszych modeli Apple'a, które miałem w swoich rękach. Sama "Czwórka", z sufiksem "S", również pozytywnie zaskakuje, przede wszystkim jakościowo (obudowa i ekran) oraz wielkościowo (przyznać muszę, że 3.5 cala wydają się najrozsądniejsze pod kątem ergonomii użytkowania).

Spacer z widokiem na serce.

2012-02-15T09:24:00.000+01:00

Wczorajsze coroczne święto murarzy, którzy bez chwili odpoczynku walą tynki, uczcił również stołeczny Pałac Kultury i Nauki rozświetlając wybrane biurowe pokoje, a samą iluminację układając w spodziewany tego dnia kształt. Jednej rzeczy tylko zrozumieć nie sposób - dlaczego symbolem murarki jest ikoniczny obraz serca?

Zdjęcie wykonane Samsungiem Galaxy Note.

Uważaj co mówisz.

2012-02-02T17:43:00.005+01:00

Przyznam bez bicia, że niczym niedźwiedź jakiś w sen zimowy zapadłem, czego skutkiem jest zmniejszenie jakiejkolwiek aktywności. W ramach owego bezruchu, głównie intelektualnego, przespałem wieści związane z aktualizacją systemu badaOS do wersji 2.0. Oczywiście dramatyczny wpływ na tę sytuację ma fakt nieposiadania już od jakiegoś czasu żadnego przedstawiciela tego specyficznego pod wieloma względami środowiska. Niemniej przeziębionym będąc zaległości postanowiłem nadrobić (przynajmniej częściowo) i wpadłem z dobrosąsiedzką wizytą na stronę bada-world.info. Tam, po chwili buszowania, wpadłem na wpis poświęcony najnowszym aktualizacjom. W notce tej moją stetryczałą uwagę zwróciła informacja - zawarta w tak zwanych change logach - o występującej w zmodyfikowanych "romach" możliwości nagrywania rozmów telefonicznych. Domyślam się, że oficjalnie takiej opcji - z powodu wielu prawnych kwestii - Samsung nigdy nie zaimplementuje w swoim systemie operacyjnym, ciekawi mnie jednak, jak rozwiązano to w softach zmodyfikowanych. Czy wykorzystuje się jakąś ukrytą (mimo wszystko) opcję systemową, czy realizuje się to przy pomocy oprogramowania zewnętrznego?

[Aktualizacja]

Odpowiedzi na powyższe pytanie udzieliłem sobie sam (generalnie w wielu innych sprawach też jestem samowystarczalny). Pomocna okazała się lektura for internetowych i z dużą dozą prawdopodobieństwa można przyjąć, że opcja nagrywania rozmów telefonicznych została "zapożyczona" w custom romach z softów azjatyckich, albowiem w tamtych skośnookich rejonach świata prawo wydaje się być mniej restrykcyjne (przynajmniej w szeroko pojętych obszarach prywatności).

A zatem dzwoniąc do naszych badowskich przyjaciół, zwłaszcza tych posiadających żyłkę elektronicznego majsterkowicza, uważajmy co mówimy. Swoją drogą rodzi się kolejne pytanie do posiadaczy takich "ugotowanych" softów - czy fakt uruchomienia nagrywania jest jakoś sygnalizowany rozmówcom?

Inglisz

2012-01-25T17:20:00.000+01:00

Postscriptum poczynione w komentarzu niejakiego Prawdziwego FR24, choć w pewnym sensie krzywdzące dla osób próbujących jakoś związać koniec z końcem na wyspach brytyjskich, wywołało u mnie zarówno lekki uśmiech, jak i zmusiło do krótkiej chwilki zastanowienia. A właściwie do postawienia pytania, bowiem sam nie uzurpuję sobie prawa do wszechwiedzy. System komentarzy w Android Market jest tak zbudowany, że widoczne są tylko te, które poczyniono z telefonów o takim samym języku systemowym, jak ten, który jest ustawiony w urządzeniu, z poziomu którego przeglądamy zasoby sklepiku. Ergo, komentarze wysławiane w języku Albionu i tak nie będą przydatne deweloperom, którzy - jak przypuszczam (być może nie patriotycznie) - w miażdżącej większości nie pracują na smartfonach z polskim językiem w roli głównej (no chyba, że akurat są studentami ichniejszej slawianistyki). Po kiego grzyba zatem takie poliglotyczne zabiegi?

Kłody pod nogi.

2012-01-23T12:13:00.000+01:00

Niestety, jak wynika z załączonego zrzutu, aktualizacja oprogramowania zarządzającego smartfonami Sony Ericssona (o przepraszam - teraz już wyłącznie Sony) nie przebiega tak łatwo, jak np. telefonów spod konkurencyjnego szyldu Samsunga. Info o upgradzie dostałem, nie obejdzie się jednak bez zaśmiecania komputera dodatkowym softem, tym razem niezbędnym, acz niechcianym, programem o nazwie PC Companion.

Z Samsunga Omnii W kilka zdjęć i jedno wideo, kiepskie wideo.

2012-01-21T23:59:00.000+01:00

Samsung Omnia W, jak wszystkie obecne na rynku smartfony z systemem Windows Phone, nie jest mistrzem, ani nawet dobrym rzemieślnikiem, w niewdzięcznej dziedzinie przechwytywania zdjęć, czy też okazjonalnego nawet kamerowania. Zarówno coś, co wielu nazwie po prostu fotografiami, jak i pożal się boże filmiki wychodzą jej - eufemistycznie mówiąc - fatalnie. A ponieważ nic nie przemawia dobitniej niż fakty, w rozwinięciu wpisu umieszczam dowody zbrodni, dodam - niejako na usprawiedliwienie protagonisty notki - popełnionej w warunkach co najmniej niewdzięcznych - sztuczne światło żarowe chyba nigdy nie było sprzymierzeńcem mikroskopijnej optyki i matrycy wielkości łebka od szpilki.

ISO 100

ISO 50

ISO 400

ISO 50, dioda doświetlająca

ISO 100, tryb makro

To mógłby być czarny koń, no może szary.

2012-01-10T22:57:00.002+01:00

W powyższym nagraniu dzielę się moimi wrażeniami z kilku dni użytkowania Samsunga Omnii W, w nomenklaturze technicznej określanego sucho jako i8350. Model ten to następca chyba zapomnianej (a może nigdy szeroko nie znanej) Omnii 7, w kręgach Samsungofilów pieszczotliwie zwanej i8700.

Ja aż Samsungofilem nie jestem, choć przyznam, że tak jakoś w życiu się złożyło, iż koreańskie te produkta otaczają mnie niemal ze wszystkich stron. Note, Galaxy S2, a teraz - niejako na dokładkę - właśnie Omnia W. Z tego też powodu jakowyś sentyment czuję do marki i bez specjalnie mozolnego bicia przyznam, że większych zarzutów do urządzeń firmowanych przez Samsunga nie mam, zwłaszcza do poznawanej obecnie Omnii. Wydaje mi się ona w swej istocie pewnego rodzaju czarnym koniem smartfonowego rynku. To znaczy mogłaby owym rumakiem zostać gdyby nie absolutny brak jakiejś specjalnej promocji przedmiotowego modelu. Tak na dobrą sprawę, to nie ma nie tylko "specjalnej" promocji, ani żadnej innej. W trudzie i pocie plastikowego czoła telefon ów musi sam wycinać sobie ścieżkę w gęstniejącej od miesięcy mobilnej dżungli. Narzędziem znoju będzie chyba stosunek ceny do możliwości. Od dawna bowiem nie spotkałem na allegro tak przyzwoicie wyposażonego urządzenia za tak znośne pieniądze. Za kwotę poniżej tysiąca złotych raczej szczęśliwy nabywca posiądzie aparat z procesorem o taktowaniu 1,4 Ghz, z 512 megabajtami pamięci RAM, z 8 gigabajtami miejsca na dane użyszkodnika, z ciągle dającym radę układem graficznym Adreno 205, w końcu - z najnowszą odsłoną systemu Windows Phone o kodowej nazwie Mango. Oczywiście sam - jako gadżetomaniak przychylnie nastawiony do Androida - mógłbym patrzeć na powyższą specyfikację (konfrontowaną zwłaszcza z najnowszymi dwurdzeniowcami) z pewną dozą powątpiewania zmieszanego z litością, gdyby nie bezdyskusyjny fakt, że najnowsza odsłona "okienek" śmiga na tak zestrojonej maszynie aż miło. Wszystko otwiera się błyskawicznie, a poruszając się po menu telefonu nie uświadczymy żadnych zająknięć, przestojów, tudzież kilkusekundowych, czarnych jak serce Afryki ekranów.
Niestety w tej beczce miodu musi być przecież jakaś spodziewana łyżka dziegciu. Łyżek tych jest nawet kilka. Jedną z nich będzie ciągle niewielka ilość oprogramowania dostępnego w okienkowym sklepie z aplikacjami, zwanym oryginalnie i niespodziewanie "Marketplace". Na próżno szukam tu odpowiedników wielu moich androidowych, kanonicznych niemal pozycji. Z radością powitałem zaledwie Transportoida, Evernote'a - programów takich, jak Backup to Gmail szukać daremno (mimo, że sam system oficjalnie wspiera synchronizację z kontami Google'a). Kolejną łyżką, a właściwie warząchwią, nazwę baterię, ewentualnie sposób zarządzania energią, prawdopodobnie elektryczną. Jeżeli ktoś narzekał na codzienne ładowanie spragnionego ogniwa w Androidzie, to ogólnie w smartfonach pracujących na Windows Phone deski ratunku szukać nie powinien. Osiem, góra dziesięć godzin pracy na jednym, pełnym ładowaniu to smutna norma. Myślę, że stanowisko to jest uprawomocnione albowiem zjawisko to zaobserwowałem nie tylko w sympatycznej Omnii W, ale także wcześniej na Radarze od HTC, czy w starszym już LG Swift 7. Aby skończyć z tą czarą goryczy, wspomnę li tylko o przykrej konieczności synchronizowania zawartości multimedialnej (grafiki, muzyka, wideo) za pomocą kapłana Powolności, czyli programu Zune. Zmora i praktyka znana z lubianego skądinąd Iphone'a dopadła mnie przy telefonach z Windows Phone. W tej materii łatwość i spontaniczność przerzucania plików "do" i "z" urządzenia z systemem Android pozostaje - w moim ujęciu - niedościgłym wzorem.

[dodano 11-01-2012 r.]
Bonusowa tapetka dla spragnionego youtubowicza.

Kilka słów o idei tabletów, o Asusie Transformerze i paru aplikacjach.

2011-12-28T22:30:00.007+01:00

Póki co, sam materiał wideo. Kilka słów rozwinięcia pojawi się niebawem, może jutro. Dzisiaj odciągają mnie dwie rzeczy: Wojna Światów i resztki szampana, pitego w zastępstwie wody mineralnej.
Dodano 30 grudnia 2011 r.
Stało się to, co było do przewidzenia - szampan się skończył, film również, przystąpić trzeba zatem do krótkiego postscriptum, zawierającego treści, których nie zdążyłem bądź omieszkałem zawrzeć w powyższym filmiku.

W kwestii sensowności istnienia tabletów, jako grupy specyficznych urządzeń, poruszyć muszę sprawę traktowania ich jako czytników książek w wersji elektronicznej. Otóż moim zdaniem, a wysiłki czyniłem spore, aby przekonać się do takiego rozwiązania (wachlowanie różnymi modelami tabletów, szerokie spektrum wszelkiej maści oprogramowania wyświetlającego ebooki), jedynie urządzenia oparte na technologii e-ink są w stanie zaistnieć jako w miarę sensowna namiastka wydań papierowych. Namiastka, albowiem nic nie zastąpi kontaktu z prawdziwym, pachnącym i namacalnym materiałem pochodzenia roślinnego, materiałem, na którym ad hoc mogę czynić ołówkowe notatki na marginesach treści, ostatecznie zabrać na długie namaczanie w kłębach kąpielowej piany. Uczynić tego z tabletami (a nawet z "e-inkami") nie sposób, nie mówiąc już o zmęczonych podświetleniem ekranu oczach (oczywiście to akurat nie dotyczy matryc e-ink), czy też o niewygodzie pożyczania ulubionej lektury serdecznym przyjaciołom spragnionym umysłowej rozrywki.

Pozytywną, generalnie, ocenę samego Transformera muszę nieco ostatecznie pomniejszyć z racji faktu, iż egzemplarz, który dostał się na krótko w moje ręce miał problemy z rozpoznaniem jakiejkolwiek podłączanej do niego poprzez port USB myszki. Zdziwiło mnie to niepomiernie, zwłaszcza że we wszelkich znalezionych w sieci publikacjach o tym tablecie, czytałem o rzekomo bezproblemowej obsłudze tego jakże miłego akcesorium.

Z kolei poruszane w materiale informacje o aplikacjach warto uzupełnić kilkoma ciekawostkami dotyczącymi programu Norton Tablet Security, będącemu swoistego rodzaju softwarowym strażnikiem od Symanteca. W ferworze wideo-walki zapomniałem o użytecznych "ficzerach", jakie oferuje ów kombajn:
- Zdalna blokada przez sieć WWW pozwalająca na zablokowanie zgubionego lub skradzionego tabletu, co uniemożliwia niepowołanym osobom wyświetlanie prywatnych informacji lub generowanie wyższych rachunków telefonicznych.

- Zdalna lokalizacja urządzenia przez sieć WWW przedstawiająca położenie zgubionego lub skradzionego urządzenia, co umożliwia jego znalezienie.

- Funkcja Sneak Peek umożliwiająca zdalne sfotografowanie osoby znajdującej się przed ekranem lub sprawdzenie, gdzie tablet się znajduje oraz zapisanie zdjęć. Funkcja jest obsługiwana tylko przez tablety z sieciową kamerą wideo.

Przede wszystkim "spokojności"...

2011-12-24T14:03:00.000+01:00

Sprawy czyjegoś światopoglądu o tyle mnie nie interesują, o ile światopogląd ów nie wiąże się z czyjąś krzywdą, nieszczęściem. Niemniej nie sposób nie zauważyć, że doczekaliśmy na tym łez padole kolejnych świąt, za pasem czai się zaś nowy, niekoniecznie dostatni rok. Święta. Na przestrzeni lat mój stosunek do nich zmieniał się, przechodził od początkowej (jak to u dzieci) fascynacji prezentami i Mikołajem, poprzez średnioszkolną fazę wyparcia i negacji, aż po dzisiejszą, nieco refleksyjną zadumę, zadumę połączoną z rozmyślaniami nad sensem życia, nad drogą, po której nieuchronnie zmierzamy ku samotnemu końcowi, końcowi, który nie będzie przecież - wbrew otaczającej nas rzeczywistości - rozgrywał się pomiędzy promocjami krzyczącymi z półek supermarketu, lecz dokona się w intymnej, nierównej walce ze stopniowo gasnącymi komórkami naszego doczesnego ciała.
Z tej to zatem świątecznej okazji chciałem złożyć na ręce czytelników garść życzeń: świąt spokojnych, spędzonych - o ile to możliwe - w miłej i rodzinnej atmosferze, ze śledzikiem w jednej i z kieliszkiem zimnej wódeczki w drugiej ręce. Niech w okresie tym, w którym coraz częściej chyba zapominamy o jego prapoczątkach, telefony i inne gadżety pójdą precz, niech zalegną wyłączone w najdalszym kącie, niech zerwana smycz pogrzebie (nawet na tę krótką chwilę) elektronicznego bożka ponowoczesności.

Liliput, czyli ze skrajności w skrajność.

2011-12-14T21:03:00.000+01:00

Porhinio nie należy do ludzi normalnych, jako socjopata i urodzony pesymista lubi pomysły owiane oparami zgniłego absurdu. Zgorszony rozmiarami Note'a sięgnął po produkt leżący na jego skrajnym biegunie, jakby nie było biegunie głupoty. Na zdjęciu poniżej - wykonanym przy pomocy Goliata - widać leżący na skraju biurka najmniejszy (i najmniej sensowny) smartfon cywilizowanego świata. Tym nonsensownym przypadkiem jest HP Veer - niechciany bękart będący owocem straceńczego romansu HP - potentata na rynku drukarek - i podobno jedynego prawdziwego wielozadaniowego systemu webOS. W rozwinięciu zdjęcie z wysuniętą klawiaturką - idealną dla osób o dłoniach nie większych niż dłonie czteroletniej etiopskiej dziewczynki.

Galaxy Nexus kontra Iphone 4S, czyli jak ważne jest GPU.

2011-12-01T12:29:00.000+01:00

Laczupakabra, ugruntowany (ale i zdroworozsądkowy) fan Apple'a, podesłał mi ciekawy materiał porównujący prędkość przetwarzania materiału fullHD na dwóch smartfonach, będących obecnie na szczytach marketingowej piramidy rynku GSM. Na wstępie zaznaczam, że celem wpisu nie jest wywołanie żadnej wojny obelg (flame war), a fanboystwo nie będzie mile widziane. Sam od dawien dawna jestem zajadłym wrogiem postawy sprowadzającej się do kołtuńskiej tezy "że każda pliszka swój ogonek chwali" i namawiam do szerokiego otwarcia i karmicznego pogodzenia się z wadami i zaletami wszelakich urządzeń, często stojących po przeciwnych stronach sztucznie stworzonej barykady.
Wracając do filmiku, wyraźnie widać, jak ważna jest programowa strona każdego systemu oraz jak duża moc tkwi w układzie graficznym nowego Iphone'a, w dwurdzeniowym PowerVR SGX543MP2. W opozycji do produktu Apple'a kontrowersyjnym rozwiązaniem wydaje się być wyposażenie referencyjnego, nowego Nexusa w dość leciwy układ PowerVR SGX540, który - co unaocznia materiał wideo - nawet podkręcony do wyższej częstotliwości nie jest w żaden sposób dotrzymać kroku układowi nowszej generacji.

Nokia N9, czyli wideo niczym slajdy.

2011-11-30T16:08:00.002+01:00

Jeszcze na starym sofcie (10.2011.34-1) kwestię odtwarzania materiałów wideo wykorzystujących kodek AVC można było śmiało nazwać zgoła skandaliczną. Telefon, który na sklepowych półkach Media Market kosztuje bodajże 2249 złotych polskich, czkał i dusił się w trakcie zmagań z plikami we wcale nie największych rozdzielczościach. Podobno winę ponosi układ TI OMAP, zastosowany w Nokii N9, który dość nieporadnie obsługuje materiały korzystające z ww. kodeka. Niektórzy twierdzą, że problemy sprawiają tylko materiały z profilem "high", mi pozostaje nie zgodzić się z tym założeniem, ponieważ jeden z tych klipów (Stromae) powstał na bazie profilu "main", a i tak w dużej mierze sprowadzał się do pokazu slajdów.

Generalnie smutna to okoliczność, zwłaszcza w kontekście przyzwyczajenia nabranego przy Samsungu Galaxy SII i Samsungu Note, na których to bez żadnego dodatkowego przekodowywania mogłem oglądać swoje ulubione materiały pobrane (w formacie mp4) za pomocą witryny KeepVid.
Przy okazji ciekawie, a może raczej skromnie, wyglądają parametry odtwarzanego wideo zalecane przez producenta:
www.developer.nokia.com

Uwagami o tym, jak całe to zagadnienie wygląda na oprogramowaniu nowszym (20.2011.40-4) podzielę się może już niedługo.

Raz kozie śmierć, czyli Nokia N9 z nowym softem.

2011-11-29T20:30:00.001+01:00

Oczywiście dla zahartowanych flashowników osiągnięcie to żadne, niemniej dla mnie - jako dwuleworęcznego niby-humanisty - jest to czyn sprawiający satysfakcję. Otóż zniechęcony wydajnością dotychczasowego softu i nie mając nadziei na rychłą aktualizację ze strony Orange, postanowiłem skorzystać z poradnika umieszczonego na forum poświęconemu systemom Maemo i MeeGo. Poradnik to zacny - zwięzły, klarowny i (co ważne) jednoznaczny, nie zmuszający użytkownika (jak to często gdzie indziej bywa), aby ten domyślał się, co autor miał na myśli. Wielka to zasługa niejakiego Arceana, chyba robiącego na owym forum za moderatora, rangę ma bowiem zieloną.

Od siebie, w charakterze drobnej porady, mogę dodać pewne sugestie z kategorii bezpieczeństwa i praktyki:
- całą operację dla spokojności przeprowadzałem na netbooku (awarie zasilania są w mojej okolicy na porządku dziennym),
- nazwy plików skróciłem do LEGACY.bin i EMMC.bin (mniej żmudnego wklepywania).

Jako ciekawostkę podam, że owe dwa pliki, niezbędne do flashowania, są nielichej wagi - każdy z nich waży ponad jeden gigabajt.

Na zakończenie najważniejsze:
- link do samego manuala.

Fotki wykonano za pomocą Note'a (bez diody doświetlającej).

Reklamy [postscriptum].

2011-11-28T19:11:00.001+01:00

Aby zostać wiernym ideałom antykorporacyjnym i naiwności życiowej hołdując, po parodniowej przygodzie z reklamami na kanale Youtube dziadostwo to wyłączyłem. W całym tym AdSensie połapać się i tak nie mogłem. Jakieś kanały, jakieś witryny, konieczność monitorowania, tysiące gówno wartych statystyk - słowem: wiele hałasu o nic, czyli skórka niewarta wyprawki. Sprawa ma również drugie dno. Nie brnąc w reklamy mogę z czystym sumieniem odpowiadać hejterom (tj. nawistnikom, których w sieci polskiej bezliku), że wolnoć Tomku w swoim domku bądź nie płacisz, nie łożysz na mnie - nie wymagaj. W jakimś sensie jest to dla mnie wygodne i zdejmuje ze mnie jakiekolwiek odium odpowiedzialności.
Zamiast tego wprowadziłem widoczny po prawej stronie baner darowizny paypalowskiej. Może jakaś bogata i znudzona wdowa postanowi podzielić się grosiwem z porhiniem - podstarzałym trollem polskiej komórkowej blogosfery, marudnikiem słowiańskim i zaprzysięgłym pesymistą.

HTC Radar, czyli zauroczenie w drugim podejściu [cz.I].

2011-11-28T13:13:00.000+01:00

Po opublikowaniu przez Microsoft aktualizacji o wdzięcznej nazwie Mango, system Windows Phone przeżywa swoją drugą młodość. Świeżością wynikającą z tej radości promieniuje na wszystkich wkoło, w tym na pewno na porhinia, który w pewnym momencie zaczął się zastanawiać, czy porzucić Androida i pognać na stałe w kierunku nowych mobilnych okienek.

W pierwszej części materiału o nowości spod szyldu HTC poznamy przede wszystkim zewnętrzne telefonu, częściowo zawartość menu oraz filozofię ekranu głównego. Nie jest to może filozofia na miarę Nietschego, niemniej podejście do planowania własnego, unikalnego jego układu zasługuje na uznanie. Warto również zwrócić uwagę, jak wszystko to pięknie i płynnie funkcjonuje - generalnie porhinio miał wrażenie, że płynie razem z kolejno odsłanianymi partiami menu. Niestety, w pewnym momencie, akurat przy omawianiu ustawień aplikacji fotograficznej, posłuszeństwa odmówiła autorowi kamera, co rzuciło na nią cień podejrzenia, że współpracuje z agentami Jedynego Słusznego Systemu. Porhinio przekonał się o tym po fakcie (w trakcie tradycyjnie już nieudolnego montażu), jednak mimo wszystko postanowił przynajmniej częściowo odkryć tajemnice ustawień oprogramowania odpowiedzialnego za przechwytywanie obrazów.

Na zakończenie pierwszej z dwóch części podsumujmy do czego w praktyce (ważnej dla przeciętnego użytkownika) sprowadza się wspomniana na wstępie aktualizacja o kryptonimie Mango:
- całkowite spolszczenie systemu,
- wielozadaniowość,
- większy zakres personalizacji (w tym - w końcu - możliwość ustawiania własnych powiadomień dźwiękowych).

W końcu jakaś aktualizacja...

2011-11-27T19:04:00.000+01:00

...rzec by się chciało. Wieczorną, listopadową porą, pomiędzy jedną herbatą a drugą, porhinio spróbował, czy na serwerach Samsunga nie oczekuje na niego jakieś wyczekiwane uaktualnienie dla jego wielgachnego Notatnika. Ku jego zdumieniu komunikat był jednoznaczny - jakaś niespełna szesnastomegabajtowa paczka czekała na pobranie i obiecywała poprawienie stabilności.

Porhinio ucieszył się, zawsze to przecież coś nowego, choć na stabilność, zarówno swoją, jak i Note'a, nie narzekał.

W podmenu "o telefonie" przeczytał, że obecnie będzie pracował na urządzeniu podniesionym do wersji 2.3.6. Cokolwiek by to oznaczało, albowiem póki co żadnych zmian nie zauważył. Zaczął się zastanawiać, czy zmiany te nie są jedynie zręcznym chwytem. Szybko jednak odegnał od siebie myśli trącące spiskową teorią dziejów.

Notatnik vs. Quadrant

2011-11-25T08:19:00.000+01:00

Notatnik w Quadrancie daje radę, że tak kolokwialnie stwierdzę. Podkręcony (w stosunku do Samsunga Galaxy SII) procesor mimo wyraźnie wyższej rozdzielczości ekranu osiąga bardzo przyzwoity wynik, co ważne - na ROM-ie fabrycznym, w żaden sposób nie modyfikowanym, "obciążonym" instalacją dwudziestu paru, mniej lub bardziej przydatnych aplikacji. Fakt ten porhinia ani grzeje, ani ziębi - ot, obiektywna statystyka.

Notatnik bez goryla.

2011-11-23T23:17:00.000+01:00

Wydaje się, że w sieci - jak to przy nowościach - ciągle tli się jeszcze dyskusja, czy Galaxy Note posiada taflę ekranu wykonaną przez firmę Corning, czy też nie. Z moich ustaleń - przyznam jednak, że dość pobieżnych - wynika, że mimo wszystko wyświetlacza nie chroni słynne Gorilla Glass. Poniżej przytaczam dwa, pierwsze z brzegu, powiedzmy, że dowody.
- Artykuł z serwisu slashgear:
http://www.slashgear.com/galaxy-nexus-uses-fortified-glass-not-corning-gorilla-glass-09194297/
- Lista produktów ze strony Corninga, pełniąca w tym przypadku coś na kształt brzytwy Ockhama:
http://www.corninggorillaglass.com/products-with-gorilla/full-products-list

Tak, czy siak, jak wynika z pierwszego artykułu, jest to jednak jakaś odmiana szkła. Na wszelki wypadek obchodzę się z Notatnikiem, jak z jajkiem - strusim jajkiem.

Galaxy Note nagrywa, czyli Święta za pasem.

2011-11-15T17:14:00.000+01:00

W towarzystwie Notatnika porhinio odwiedza galerię handlową. Ryzykując stan przedzawałowy (telefon - w celu zapewnienia większej stabilności - opiera o poręcz) skręca dwa ujęcia, odpowiednio w rozdzielczości 1080p i 720p.

Ludzie spacerują jeszcze nieśmiało, jakby zaledwie przeczuwając zbliżający się szał zakupów. Nowożytna świątynia konsumpcyjnej rozpusty czeka na swoją godzinę W, już przystrojona w budujące odpowiedni nastrój świetlne girlandy. Note - kapitalnie zbierający okołonagraniowe dźwięki - rejestruje również pociąganie nosem, któremu z konieczności i braku chusteczki oddaje się porhinio. A może to nie jesienny katar, lecz niechciany wytwór przedświątecznej nostalgii? To pytanie pozostanie bez odpowiedzi.

Huawei Ideos X5 - suplement foto-wideo.

2011-11-14T00:05:00.002+01:00

Z materiału powyżej umieszczonego widać, że - zgodnie z deklaracjami producenta - omawiany niedawno przeze mnie Ideos X5 ma zdolność rejestrowania materiałów wideo w rozdzielczości 720p. Widać też, że diabeł nie tkwi li tylko w samej rozdzielczości, ważny jest również bitrate, kodek, jak i utrzymywanie przyzwoitej prędkości, wyrażanej w klatkach na sekundę (dla ruchu płynnego powinny to być co najmniej 24 klatki).

Na szczęście dla posiadaczy przedmiotowego Huaweia model ten wyraźnie lepiej radzi sobie, jakościowo, w kategorii zdjęć, które - przyznajmy - poziom trzymają znośny (zwłaszcza makro nie ma się czego wstydzić).

Zdjęcia w nastawach automatycznych, ewentualnie wymuszono brak doświetlenia.

Tradycyjne szczegóły nagrania wideo:

E:\GSM\Ideos X5\VID_20111020_092550.3gp
General
Complete name : E:\GSM\Ideos X5\VID_20111020_092550.3gp
Format : MPEG-4
Format profile : 3GPP Media Release 4
Codec ID : 3gp4
File size : 25.5 MiB
Duration : 36s 705ms
Overall bit rate : 5 835 Kbps
Law rating : (empty)
Released date : 0
Encoded date : UTC 2011-10-20 07:26:35
Tagged date : UTC 2011-10-20 07:26:35
Classification : (empty)
Video #1
ID : 1
Format : MPEG-4 Visual
Format profile : Simple@L6
Format settings, BVOP : Yes
Format settings, QPel : No
Format settings, GMC : No warppoints
Format settings, Matrix : Default (H.263)
Codec ID : 20
Duration : 36s 705ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 5 821 Kbps
Nominal bit rate : 6 000 Kbps
Width : 1 280 pixels
Height : 720 pixels
Display aspect ratio : 16:9
Frame rate mode : Variable
Frame rate : 16.047 fps
Minimum frame rate : 5.882 fps
Maximum frame rate : 30.303 fps
Resolution : 24 bits
Scan type : Progressive
Bits/(Pixel*Frame) : 0.394
Stream size : 25.5 MiB (100%)
Encoded date : UTC 2011-10-20 07:26:35
Tagged date : UTC 2011-10-20 07:26:35
Audio #2
ID : 2
Format : AMR
Format/Info : Adaptive Multi-Rate
Format profile : Narrow band
Codec ID : samr
Duration : 36s 600ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 12.8 Kbps
Channel(s) : 1 channel
Sampling rate : 8 000 Hz
Resolution : 16 bits
Stream size : 57.2 KiB (0%)
Writing library : pvmm
Encoded date : UTC 2011-10-20 07:26:35
Tagged date : UTC 2011-10-20 07:26:35

Iphone 4S okiem Laczupakabry, czyli zazdroszczę, oj zazdroszczę.

2011-11-10T12:36:00.000+01:00

Czy dobre może być jeszcze lepsze? Czy lepsze może być najlepsze? Na te pytanie odpowiada mój i-makowy guru - Laczupakabra, który jak każdy miłośnik gadżetów choruje na nieuleczalny syndrom gonienia białego króliczka. Laczupakabra ma jednak to rzadkie szczęście, że przeważnie króliczka tego udaje mu się dogonić. W materiale powyżej umieszczonym możemy zobaczyć działanie Siri - przyznaję - robi kolosalne wrażenie. Obawiam się jednak, że przy mojej znajomości angielskiego niespecjalnie bym się z nią dogadał. Całkiem dobrze wyglądają też sample wideo przechwycone za pomocą Iphone'a 4S, docenić należy niskie zaszumienie w niedoświetlonym, domowym zaciszu.
Uwaga dzieci! W filmiku występuje, dość nieoczekiwanie, najprawdziwszy lew!

Poprawka z Huaweia, czyli Ideos X5.

2011-11-09T19:21:00.000+01:00

Niewątpliwie docenić należy, że przedstawiciele chińskiego producenta nie zrazili się moim poprzednim, mało pochlebnym materiałem o dość niemrawym smartfonie U8500, lansowanym przez Wojewódzkiego w ramach pewnej promocji, forsowanej z kolei przez sieć Play. U8500 okazał się niestety strzałem w stopę, co w licznych komentarzach pod materiałem w serwisie Youtube podkreślali sami, niezbyt szczęśliwi (oględnie mówiąc), użytkownicy tego telefonu.

Wydaje się, że to właśnie U8800 (taka jest bowiem alternatywna nazwa Ideosa X5) powinien być tym modelem, który miał wziąć na swoje barki "promowanie" Androida. Inną sprawą jest sensowność promowania czegoś, co już dawno wypromowanym jest, a takie wpadki, jak ta z U8500, mogą jedynie zaszkodzić wizerunkowi systemu, i tak sporo wymagającego od warstwy sprzętowej.
Koniec końców Ideos X5 okazał się modelem nieporównywalnie lepszym, w każdej kategorii, od swojego niesławnego poprzednika, a jego plusy (oraz minusy) wypunktowałem poniżej (jak zwykle subiektywnie i wybiórczo).

+ jakość wykonania
+ przyjemna w kontakcie (gumowana?) warstwa pokrywające tylną stronę obudowy
+ rozdzielczość WVGA (480x800)

- niska jakość materiałów wideo nagrywanych w rozdzielczości 720p
- przeciętna czułość pojemnościowego ekranu
- cena (w kontekście marki)

Galaxy Note, czyli bułeczka zbyt cieplutka.

2011-11-07T00:25:00.000+01:00

Okazuje się, że nie zawsze posiadanie absolutnej nowości wiąże się z samymi korzyściami. Jak widać z powyższego zrzutu ekranu, na premierę Note'a nie jest jeszcze gotowy nawet sam Kies, czyli programowy kombajn do obsługi smartfonów Samsunga. Dziwne, zwłaszcza że jest to ponoć najnowsza jego wersja (a przynajmniej tak twierdzi moduł aktualizacji).

Nokia N9, czyli rozpakowanie wyczekiwanego.

2011-11-03T08:51:00.000+01:00

W materiale powyżej sprawdzam, z czym przybyła udostępniona mi Nokia N9. Zestaw wykracza poza niezbędne minimum dołączonym silikonowym pokrowcem, co nie jest częstą praktyką w kompletach fabrycznych. Porównując z niedawnymi wrażeniami towarzyszącymi rozdziewiczaniu Note'a, muszę przyznać, że wielkość smartfona z MeeGo jest nieporównywalnie bardziej ergonomiczna, ale też i zastosowania raczej odmienne. N9 bliżej do zwyczajnego, eleganckiego telefonu, w którym na okrasę mamy unikatowy system operacyjny. Więcej wrażeń niedługo, mam nadzieję.

Samsung Galaxy Note - z grzechu pychy i próżności.

2011-11-01T23:24:00.000+01:00

Teza tytułowa wydaje się, mimo wszystko, dość trafnie odzwierciedlać ambiwalentne uczucia towarzyszące pierwszemu kontaktowi z najnowszym gadżetem Samsunga. Z jednej strony pycha producenta - wypuszczającego na rynek urządzenie za duże na telefon i za małe na tablet (oczywiście poza rozdzielczością wyświetlacza, która jest stricte tabletowa), z drugiej zaś próżność spragnionego nowości komórkoholika.

Jak zapewne niektórzy pamiętają, jakiś czas temu sam naśmiewałem się z coraz większych i coraz mniej ergonomicznych przekątnych ekranów, z przekątnych idiotyzmu. Okazuje się jednak, nie po raz pierwszy, że tylko krowa nie zmienia poglądów. Choć może nie jest to w moim przypadku kwestia poglądów lecz ostatecznie problem uzależnienia od chęci posiadania jakiejś mobilnej, kuszącej nowości. W "Notatniku" kusił mnie rysik, rozpoznający stopnie nacisku oraz ponadstandardowa rozdzielczość matrycy wyświetlacza, pozwalająca na - przykładowo - pełniejszą prezentację stron www.
Przy okazji muszę zauważyć, że jest to materiał, który w pierwszych kilkunastu godzinach od pojawienia się w serwisie YT zgromadził kilkadziesiąt komentarzy. A to tylko zajawka, prolog do dłuższej opowieści. Z próśb pojawiających się pod materiałem przeważają te, w których jestem proszony o pokazanie, jak owe monstrum mieści się w dłoni, o porównanie pracy przeglądarki (w zestawieniu ze sporo mniejszym Galaxy SII) oraz o zaprezentowanie samej baterii. Dzięki komentarzom nie muszę szukać pomysłu na następny materiał, co odczuwam (ostatnimi czasy) jako sporą ulgę w cierpieniach mojego zwijającego się umysłu.

[Z innej beczki] O Szninklu, którego w młodości czytałem, czyli słowo na niedzielę.

2011-10-29T22:51:00.001+02:00

I’on zbawiciel

Zacząć należy od początku. Oczywistość tego stwierdzenia, będącego kamieniem milowym i siłą napędową przeważającej większości tekstów pisanych, razi zapewne oczy doświadczonego czytelnika. Niemniej, ponieważ tradycji musi stać się zadość, spróbuję zacząć od krótkiego przypomnienia czym jest komiks sam w sobie. Początki komiksu (celowo pomijam średniowieczne wyobrażenia obrazowe, często opatrzone komentarzami chwalącymi heroiczne czyny obrońców wiary, czy też „naiwne” żywoty świętych), opatrzonego dzisiaj - jak wymagają tego nieco zdewaluowane czasy – etykietą sztuki, nie należały do najfortunniejszych. Właściwy bowiem rozwój tego, w końcu tylko jednego z wielu, kanału wypowiedzi przypada na wiek XIX, kiedy to w gwałtownie rozwijającej się prasie codziennej zaczęły pojawiać się historyjki obrazkowe, przeważnie drukowane, dla wzbudzenia większego zainteresowania, w kilku odcinkach.

Zarówno ich treść – w zdecydowanej większości łatwa, lekka i przyjemna, a zatem poruszająca tematy obyczajowo – towarzyskie, czy też ironicznie komentująca, w sposób stylistycznie zahaczający o satyrę, aktualne wówczas wydarzenia polityczne – jak i umiejscowienie w takiej, a nie innej formie dystrybucji, skazały owe artefakty rysowników (popełnione przeważnie w duecie z pisarzami, początkowo anonimowymi) na długoletnie przebywanie w ariergardzie głównego nurtu sztuki, pojmowanej jako artystyczna forma wypowiedzi. Los „skazańca”, w Polsce ciągle chyba nie mającego solidnego miejsca w potocznie rozumianej kulturze, wydaje się być wpisany w sam źródłosłów nazwy. Początkowy bowiem, humorystyczny charakter dzieł, odcisnął wyraźne piętno może nie tyle na dziejach owych obrazkowych historii, ale na pewno na ich społecznym odbiorze. Comic to przecież coś dosłownie komicznego, coś, co jak chciałoby wielu krytyków, w genezie swej nie chce i nie potrafi przekazać odbiorcy treści poważnych, treści z przesłaniem, treści zmuszających do refleksji i zadumy. Znamię to, defetystyczne niczym stygmat Jeana Valjeana, bohatera Nędzników Wiktora Hugo, ciąży na komiksie po czasy nam współczesne, z wielkim trudem próbując przekuwać swoją historię – także, a może przede wszystkim - w historię sztuki.

„Komiks – fabuła opowiedziana za pomocą serii obrazków rysunkowych wspomaganych wątłym tekstem słownym”. Definicję taką, zdyskredytowaną w pewnym jej zakresie, jako niesłusznie wartościującą, przez Jakuba Z. Lichańskiego(1), podaje Słownik terminów literackich (pod redakcją M. Głowińskiego i A. Okopień-Sławińskiej). Niemniej jednak definicja ta, poza pejoratywnym określeniem o wątłości tekstu, trafnie oddaje istotę czym jest komiks w swej istocie. Jest opowiadaniem. Opowiadaniem, które – jak chce tego Roland Barthes – jest wszędzie(2). Opowiada literatura, film (ujęcie raczej tradycyjne), ale także (co już trudniejsze do uchwycenia) malarstwo, muzyka, taniec. Stojąc na tak ugruntowanej pozycji, łatwo dostrzec, że opowiada także komiks, stojący gdzieś pośrodku, gdzieś między filmem (można bez trudu wyobrazić sobie, że komiks to rozrysowany na poszczególne klatki obraz filmowy) a malarstwem, z którego pełnymi garściami czerpie (zwłaszcza w ostatnim okresie) swoistą plastyczność, będącą pokłosiem stosowania tych samych technik, słowem - bliskości warsztatu.

Jak każe w swej rozprawie Lichański, warte zastanowienia jest to, „jak” opowiada ową fabułę komiks, dopiero wtedy (a nie jest to przecież od razu takie oczywiste) w pełni zrozumiemy „co” próbuje nam przekazać autor (choć może idąc za Barthesem, wieszczącym śmierć autora, powinniśmy raczej powiedzieć, że po prostu trafniej odczytamy ukryte w utworze sensy, stając się, poprzez samodzielne odkrywanie, także ich współautorami). Przejdźmy zatem, w tym miejscu, do próby przeanalizowania dzieła będącego przecież meritum niniejszego szkicu, szkicu nie aspirującego w żadnej mierze do materiału choćby ocierającego się o charakter naukowy, lecz mimo wszystko próbującego, w jakimś stopniu, wykorzystać narzędzia pozostawione na komiksowym poletku przez doświadczonych badaczy, głównie przez wspomnianego już Jakuba Z. Lichańskiego(3). Analiza ta, co zdaje się już zakrawać na zupełny brak profesjonalizmu, skupi się na wyłuskaniu z utworu tych płaszczyzn i tych warstw, dzięki którym zbłąkany i mniej wyrobiony czytelnik będzie mógł, przy odrobinie dobrej woli, zgoła inaczej spojrzeć na odczytywany przez siebie tekst. Ostatecznie, w połączeniu z wynikającą z niej interpretacją, pozwoli zrozumieć postawioną w tytule szkicu tezę, myśl przewodnią. Kim zatem jest, wzmiankowany w pierwszym zdaniu, I’on zbawiciel – zbawiciel przegrany, nie bez kozery pisany małą literą, zbawiciel z przypadku i mimo woli. Do komiksowego panteonu rysunkowych postaci wniósł go, słynny w tej branży, duet Rosiński – Van Hamme.

Rosiński – absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie – łączy, w roku 1986, swoje siły z Van Hammem – pisarzem i scenarzystą komiksów. We Francji, jako współpracownicy mający na swoim koncie niemniej znanego Thorgala (będącego opowieścią o dzielnym, conanowskim w estetyce Wikingu), wydają Szninkla, dzieło zaliczane przez wielu do kategorii arcydzieł. Opowieść ta, ujęta w ramy stu trzydziestu czterech plansz i dziewięciu rozdziałów, bez mała od razu wchodzi do kanonu gatunku. Przesiąknięta erotyzmem, licznymi kulturowymi nawiązaniami, sięgająca do odwiecznych archetypów, staje się współczesną przypowieścią o poświęceniu, dla odbiorcy nastawionego na konsumpcję obrazu – udaną, mimo pewnych istotnych różnic, parafrazą losów Chrystusa.

Rozłóżmy Szninkla – historię małego, zrodzonego w niewoli stworzenia, na co najmniej dwie płaszczyzny. Idąc za Lichańskim, wyraźnie dostrzec możemy dwie, równolegle istniejące warstwy – warstwę rysunku i warstwę tekstu (na zaproponowanych przez Lichańskiego innych płaszczyznach: obszernych informacji o charakterze encyklopedycznym, jak i krótkiego wprowadzenia – jako właściwych raczej dla komiksu o podłożu historycznym, z oczywistych względów, skupiać się nie będziemy – Szninkiel to w końcu opowieść fantastyczno-surrealistyczna). Obrazowanie zatem, podparte mistrzowską kreską i warsztatem Rosińskiego, to główny i właściwy składnik tego jakże smakowitego dania. Przeplata się w nim, z jednej strony, dosadny realizm epatujący nas w scenach bitewnych, kiedy to czytelnik skłonny jest, niczym dziecko oglądające film grozy, przesłaniać dłońmi zlęknione oczy, jakby skrywając przed nimi kadry pełne rozrywanych ciał, ciał przebijanych strzałami, ciętych toporami, mas wrzeszczących z bólu, czy też bezimiennie konających gdzieś na marginesie planszy. Z drugiej strony realizm sąsiaduje ze specyficzną, gatunkową w końcu fantazyjnością, ocierającą się o fantasmagoryczność, przesiąkniętą wizjami, o które moglibyśmy podejrzewać osoby doznające opiatycznych wizji, narkotycznych snów, wizji, których nie powstydziłby się Witkacy, tworzący przecież często pod wpływem nietuzinkowych używek, co też skrupulatnie odnotowywał na rewersie swych prac. Jakże często na jednej karcie sąsiaduje ze sobą postać, oddana z wiernością godną podręczników anatomii (co cieszy zwłaszcza w przypadku postaci kobiecych), i twór zdający się wywodzić swój rodowód z kręgów dantejskiego piekła, niczym uciekinier z malowideł Hieronima Boscha. Podglebie obrazowe, jakkolwiek wiodące – znajdziemy przecież w dziele długie fragmenty z planszami całkowicie pozbawionymi tekstu, w których nic „nie przeszkadza” nam w nasyceniu warstwą wizualną – uzupełnione jest płaszczyzną tekstu. I’on, tytułowy szninkiel, prowadzi dialogi, nawiązuje interakcję z otaczającymi go postaciami – zmysłową partnerką, małpopodobnymi tawalami (z którymi kontakt, ze względu na ich znaczny stopień nierozgarnięcia, wydaje się w znacznym stopniu utrudniony), słowem – z wszelkimi przedstawicielami wykreowanych stworzeń. Epicki charakter fabuły, czasami dosięgający nieznośnie hollywoodzkiego patosu, bywa kontrapunktowany przez wewnętrzny monolog głównego bohatera, monolog rozbrajający bombę grafomaństwa szczyptą „woody allenowskiego”, niby niezamierzonego humoru. Tradycyjnie już, w wypowiadanych kwestiach pojawiają się opisy, reminiscencje, mówiąc krótko: wszystko to, co sprawia, że w podglądanej historii nie czujemy się obco, to, co czyni postacie mniej papierowymi, to, co w istocie wtłacza w nie ducha, pozwala współodczuwać ich losy, ich radości, ich krzywdy. Z tej też przyczyny płaszczyzny te (przypomnę: rysunku i tekstu) muszą być, w przypadku komiksu, zawsze „czytane” nieodłącznie, na co zdecydowanie zwraca uwagę Lichański: „nie mamy zatem osobno fabuły, a osobno opisu tej fabuły [czy szczątkowego dialogu], ale dwie płaszczyzny, które muszą być odbierane razem.”(4) Odpowiedź na pytanie dlaczego (chcemy tego, czy nie) odbiór komiksu, aby był całościowy, odbywa się w pełnej symbiozie tych składników, daje także (oczywiście oprócz świetnie znającego reguły gry Lichańskiego) pomnikowa postać poetyki – Jurij Łotman, uświadamiający nam, w swych fundamentalnych pracach(5), że dopiero na przecięciu warstw (obojętnie jak zwanych), na podstawie których rozkładamy utwór na składniki pierwsze, powstaje to, co najważniejsze w każdym dziele – znaczenie. Nie chcąc wybiegać w tym momencie zbytnio do przodu – w kierunku interpretacji – wróćmy jeszcze do analizy, jako do organizacji dzieła na pewne, dość uchwytne, poziomy. Stosując konsekwentnie metodykę zaproponowaną przez Lichańskiego spróbujmy, być może heroicznie, podzielić Szninkla na dające się wyodrębnić „przygody”. Najłatwiejsza, z racji takiego a nie innego osadzenia dzieła w kulturowym kontekście, będzie przygoda intertekstualna, polegająca – jak sama nazwa wskazuje – na grze, odwołaniach do innych tekstów, wytworów artystycznych, czy też kulturowych (a przeważnie, choć nie do końca, łączących w sobie te dwa znamiona). Mamy zatem u Rosińskiego i Van Hamme’a boga – Władcę Stworzyciela Wszechświatów – zobrazowanego w postaci wielkiego, surowego i prostego w formie monolitu, kształtu jako żywo dobrze znanego z Odysei Kosmicznej Stanleya Kubricka. Pokornie modlący się do owego boskiego majestatu szninkiel, to wyraźne odwołanie to tolkienowskiego hobbita, stworka równie jak tytułowy I’on nikczemnego wzrostu, twardo stąpającego po ziemi, ale potrafiącego, kiedy wymaga tego chwila, wykazać się iście nadludzkim (a może nadszninklowym, nadhobbitowym) bohaterstwem, czy też niepojętym poświęceniem. Najważniejszą jednak, wewnątrzkulturową korespondencję autorski duet prowadzi z tekstem, który w dramatycznej skali odcisnął swój ślad na kształcie i tożsamości naszej, i nie tylko europejskiej, kultury. Partnerem w tym trudnym, ale jakże czytelnym dialogu jest Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Jako tekst, ze względu na zawarte w nim zasady, w pewnym sensie panuniwersalny i ponadkulturowy, stał się dla Rosińskiego i Van Hamme’a istną skarbnicą odniesień, kalk. I tak też surowość i bezwzględność Władcy Stworzyciela Wszechświatów z łatwością wpisuje się w obraz starotestamentowego boga Jahwe, często dalekiego przecież od chrystusowego miłosierdzia. Sam I’on – jako jedyny niewolnik ocalały z bezsensownej bitwy Nieśmiertelnych, staje się mimowolnym wybrańcem obdarzonym misją uratowania świata (co akurat przywodzi na myśl postać Froda Bagginsa z Władcy Pierścieni J. Tolkiena) lecz przede wszystkim bierze na swe wątłe barki cierpienie za wszystkie grzechy świata, a stąd już prosta analogia do mesjanistycznej postaci Chrystusa. Towarzysz głównego bohatera (Ar’th), jeden z pierwszych wierzących w jego wyjątkowość, poza tym, że staje się jego apostołem, intencją autorów dzieli losy Judasza Iskarioty i, podobnie jak pierwowzór, wydaje mesjasza w ręce oprawców. Pojawiająca się w momentach przełomowych dla fabuły Rada Wielebnych, niczym biblijny Sanhedryn skazuje przyszłego zbawiciela na śmierć, dodajmy – śmierć przez przybicie do będącego symbolem wiary monolitycznego bloku, przybicie w jakże symbolicznej pozie ukrzyżowanego Chrystusa.

Kolejna z przygód wyodrębnionych przez Lichańskiego – przygoda interkulturowa - wydaje się trudna do zastosowania w odniesieniu do omawianego Szninkla. O ile w pracy poświęconej Asterixowi, bo jego to poddawał dekonstrukcji Lichański, dość łatwo zawrzeć zawarte w analizowanym tekście odniesienia, smaczki i aluzje – wystarczy wziąć na warsztat chociażby Asterixa u Brytów, pełnego wzajemnych, francusko – angielskich docinków i zbudowanego w pewnym sensie na grze opartej o międzykulturowe stereotypy, o tyle w przypadku Szninkla wydaje się, że relacje te nie wstępują, świat przedstawiony w tym komiksie jest bowiem światem nierealnym, fantastycznym, zbudowanym chyba na jakimś uniwersalnym zlepku prawd, zasad i reguł – tu, w sensie dyskursu międzykulturowego, nic nie zachodzi, nie iskrzy. Można oczywiście pokusić się o przeniesienie, ilościowo najistotniejszych, elementów dialogu z Pismem Świętym właśnie na poziom interkulturowy i rozpatrywać wszystkie te zapożyczenia bardziej globalnie, jako zbyt osobiste i zbyt zakorzenione w każdym z nas, żeby porównywać fakt ich zastosowania do tego, czy innego filmu bądź książki, co samo w sobie, dla wielu oznaczać może bluźnierstwo. Nie chcąc wyolbrzymiać w tym szkicu roli, jaka spoczywa na analizie, należy powoli przejść do drugiej części zadania, do niesłychanie subiektywnej i delikatnej w swej materii interpretacji. Czym jest owa trudna w przezwyciężaniu własnych słabości interpretacja? „Jest (...) próbą odnalezienia i zdefiniowania sensu dzieła, zakłada (...), że sens ów ma charakter relacyjny, tzn. daje się opisywać w terminach stosunków między dziełem a układami względem niego zewnętrznymi.”(6) Idąc za cytatem z Janusza Sławińskiego, pozostają do wyodrębnienia dwa rodzaje kontekstów, w których w ogóle możemy dyskutować o tej, czy innej interpretacji. Obok kontekstu „macierzystego”, łączącego z utworem interpretacje o charakterze biografistycznym i genologicznym, wymienić należy kontekst drugi - bliższy każdemu czytelnikowi, „ukształtowany przez kulturę literacką, przekonania i uprzedzenia interpretatora”.(7) W przeciwieństwie do Sławińskiego, który – jako wybitny historyk literatury – bardziej skłania się ku ważkiej roli macierzystości kontekstu, przyjrzyjmy się kategorii drugiej, tej najbardziej subiektywnej, najłatwiejszej do wyartykułowania. Oczywiście można, zahaczając pewnie o teorie freudowskiej psychoanalizy, zastanawiać się dlaczego postacie kobiece, tak pięknie skreślone ręką Rosińskiego, posiadają biust takich, a nie innych (raczej olbrzymich) rozmiarów, można widzieć w tym ukryte kompleksy wyrastające z młodości rysownika, można - w gorącej atmosferze erotyzmu - doszukiwać się osobniczych przywar autorskiego duetu – można, zakrawa to jednak na swego rodzaju gwałt, wdzieranie się – z przysłowiowymi brudnymi butami – do czyjejś nader intymnej sfery, do której przecież ani nie mamy prawa, ani najmniejszej ochoty wnikać. Ważne jest natomiast zauważenie, ponad wszelką wątpliwość, że stopień dokładności uprzednio poczynionej analizy w znaczący sposób wpływa na rodzaj i ciężar samej interpretacji. Można założyć, że poprawność analizy uchroni nas przed wolną od wszelkich zahamowań nadinterpretacją, choć – jak zauważa sam Sławiński – istotą interpretacji jest fakt jej „potencjalności”, co ważne – dopuszczającej niezbywalne prawdopodobieństwo każdej z nich. Zaopatrzeni zatem w nasz analityczny urobek, mając jednocześnie przyzwolenie na daleko idącą „potencjonalność”, zinterpretujmy – w zderzeniu wyrosłym z socjalizacji jakiej zostaliśmy nieświadomie poddani, trwając w tej a nie innej kulturze, grupie społecznej, środowisku – to, co być może, choć niekoniecznie jest, zaszyfrowane w tekście o krótkiej (bo trwającej zaledwie pięć dni), ale burzliwej przygodzie małego szninkla. Jak nieopatrznie wymknęło nam się przy próbach analizy, założyć można (szanując oczywiście inne, możliwe do odkrycia sensy), że rzecz ta, to uniwersalna opowieść o poświęceniu, o zbawieniu, że ostatnie dni I’ona jako żywo przypominają ostatnie dni Chrystusa. Przyglądając się grafii tekstu, zahaczając o semiotykę znaku, możemy widzieć w zapisie jednego z imion boga (bezlitosnego i bawiącego się maluczkimi) - w słowie O’n (pisanym wielką literą) - nawiązanie do filozoficznego terminu ontologii. Ontologia, pochodząca od greckiego określenia „to ‘on”, tłumaczonego jako „to, co jest”, zajmuje się przecież bytem, jego istotą, pochodzeniem, może prapoczątkiem. W każdej zaś chyba wierze prazasadą jest właśnie ów najwyższy stwórca, tu – Władca Stworzyciel Światów.

Zmierzając ku zakończeniu, należy zadać pytanie, dlaczego Rosiński i Van Hamme sięgają, w Szninklu, po parafrazę historii zbawienia Chrystusa, parafrazę, która - mimo tekstu licznie skrzącego się humorem i mimo obecności obrazów często kipiących erotyzmem – nie staje się własną parodią. Szninkiel ciągle niesie ogromny ładunek emocjonalny, porusza wrażliwą strunę uniwersalnych zasad i reguł, którymi – chcielibyśmy – winien rządzić się otaczający nas świat. Być może odpowiedź tkwi w atrakcyjności i świeżości formy. Zaryzykujmy tym samym tezę, że nowemu, młodemu pokoleniu epoki teledysków (a właśnie wtedy na Zachodzie rodziła się słynna telewizja MTV, która nieodwracalnie zmieniła odbiór oraz to, czym jest kultura masowa) idee przekazywane poprzez medium, jakim jest komiks, łatwiej zasygnalizować i wskazać jako słuszne oraz warte naśladowania – medium to przecież bardziej przyswajalne niż tradycyjna i – w pewnym generacyjnym sensie - skostniała postać Świętej Księgi.

W końcu, jak chciał Szkłowski, sztuka jest tylko chwytem.(8)

1 Jakub Z. Lichański, Jak opowiada się [opowiadanie] w komiksie... [w:] Dialog. Komparatystyka. Literatura, red. E. Kasperski, D. Ulicka, Warszawa 2002.

2 Roland Barthes, Wstęp do analizy strukturalnej opowiadań [w:] Narratologia, red. M. Głowiński, Gdańsk 2004

3 Jakub Z. Lichański, op. cit.

4 Jakub Z. Lichański, ibidem, str.509

5 Jurij Łotman, Problem znaczenia w tekście artystycznym [w:] Teorie literatury XX wieku. Antologia, red. A. Burzyńska i M.P. Markowski, Kraków 2006

6 Janusz Sławiński, Analiza, interpretacja i wartościowanie dzieła literackiego, str.10 [w:] Problemy metodologiczne współczesnego literaturoznawstwa, red. H. Markiewicz i J. Sławiński, Kraków 1976.

7 Janusz Sławiński, ibidem. str.10

8 Wiktor Szkłowski, Sztuka jako chwyt, przeł. R. Łużny, [w:] Teorie literatury XX wieku. Antologia, red. A. Burzyńska i M.P. Markowski, Kraków 2006

W gablocie cuda niesłychane.

2011-10-29T00:26:00.000+02:00

Popołudniową, codzienną i wymuszoną ucieczkę z miasta przerwałem chwilką spędzoną na tym, co tygryski (a może już stare wyleniałe tygrysy) lubią najbardziej - na za szybko mijających minutach w świecie elektronicznych gadżetów. Mówiąc krócej - wpadłem do sklepu "nie dla idiotów" sztachnąć się powiewem mobilnych nowości. A było już na co popatrzeć...

Niestety na razie tylko za szybką. Poczułem się trochę jak gastarbeiter z lat osiemdziesiątych z nosem przylepionym do delikatesowej witryny. Z owego nosa kapały gluty zazdrości, a oczy chłonęły jeszcze ciepłe owoce skandynawskich i dalekowschodnich fabryk. Pierwsze, gorączkowe spojrzenie padło na raczej niepozorną i jakby przytłoczoną tajwańskimi sąsiadami Nokię N9. W solidnej cenie 2399 złociszy czekała na nabywcę, oszukując czas wyświetlaniem niepełnej dziewiątej. MeeGo 1.2, gigabajt ramu i - jak chcą sprzedający - "obsługa wielu kodeków".

Potem oko omsknęło się i ze szczerą ciekawością zwróciło swoją kaprawą uwagę na nieprzeciętnie wyglądający model spod szyldu Sony Ericssona. Xperia Active kusi oryginalną obudową z pętelką jakby specjalnie zaprojektowaną do kompatybilności z naszą zabieganą szyją. Rozczarowuje tylko nieco już archaiczna rozdzielczość ekranu - 320x480 pikseli to jawna zniewaga w dzisiejszych czasach.

I kiedy już miałem odchodzić w mroki podwarszawskich wiosek, w szarym i smutnym rogu supermarketowej gablotki, wiedziony nie do końca stępionym instynktem, dostrzegłem głównego bohatera wieczoru - Jego Olbrzymiość Samsunga Galaxy Note. Zdawał się pysznić nie tylko nielichą ceną (choć w Polsce podobno jest ona wyjątkowo atrakcyjna - nie wiedzieć tylko dla kogo), ale też z niemym poczuciem wyższości spozierać na maleńkiego i jakby nie mającego gdzie się schować Iphone'a 4. Zaprawdę gość to wyjątkowy, pod niemal każdym, jak widać, względem.

ChaCha, toż to zdjęcia i wideo.

2011-10-28T23:05:00.000+02:00

Nadrabiając zaległości, umieszczam materiały przechwycone za pomocą HTC ChaCha. O ile zdjęcia jeszcze ujdą w tłoku, to zadziwia wysoki stopień klatkowania w nagraniu wideo, zwłaszcza że nie mamy przecież do czynienia z plikiem w jakości HD. Próbki fotograficzne w rozwinięciu posta.

Wszystkie fotki wykonane z ustawieniami domyślnymi (full automat :)) Mimo wszystko, dzięki obecności autofokusa, całkiem przyzwoicie prezentują się zdjęcia tekstu w trybie makro.

Na koniec, tradycyjnie, kilka szczegółów z oryginalnego pliku wideo:

General
Complete name : E:\GSM\HTC ChaCha\Foto\VIDEO0001.3gp
Format : MPEG-4
Format profile : 3GPP Media Release 4
Codec ID : 3gp4
File size : 12.5 MiB
Duration : 32s 807ms
Overall bit rate : 3 197 Kbps
Video #2
ID : 2
Format : MPEG-4 Visual
Format profile : Simple@L0
Format settings, BVOP : Yes
Format settings, QPel : No
Format settings, GMC : No warppoints
Format settings, Matrix : Default (H.263)
Codec ID : 20
Duration : 32s 807ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 2 936 Kbps
Nominal bit rate : 256 Kbps
Width : 720 pixels
Height : 480 pixels
Display aspect ratio : 1.500
Frame rate mode : Variable
Frame rate : 21.520 fps
Minimum frame rate : 5.963 fps
Maximum frame rate : 81.744 fps
Standard : NTSC
Resolution : 24 bits
Scan type : Progressive
Bits/(Pixel*Frame) : 0.395
Stream size : 11.5 MiB (92%)
Title : VideoHandle
Audio #1
ID : 1
Format : AAC
Format/Info : Advanced Audio Codec
Format version : Version 4
Format profile : LC
Format settings, SBR : No
Codec ID : 40
Duration : 32s 763ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 63.7 Kbps
Nominal bit rate : 96.0 Kbps
Channel(s) : 1 channel
Channel positions : C
Sampling rate : 44.1 KHz
Resolution : 16 bits
Stream size : 255 KiB (2%)
Title : SoundHandle

Na papierze też można.

2011-10-27T17:19:00.000+02:00

Krótka wizyta w Empiku, Świątyni Papieru, zwróciła moją uwagę na dawno nieodwiedzaną półkę z prasą komputerową i pączkującą z niej gałęzią o współczesnej telefonii, coraz częściej utożsamianej wyłącznie ze smartfonami. Wyraźnie widać wzrostową tendencję Androida, a kosmici, którzy zstąpiliby na Ziemię pod koniec zeszłego tygodnia, mogliby odnieść wrażenie, że na planecie naszej rozkwita wyłącznie jedyny słuszny system spod znaku zielonego, ciągle przekrzywionego, lekko infantylnego robocika. Przyznam jednak, że w analogowej branży nie siedzę i rynku nie znam. Czy inne mobilne systemy operacyjne wydają na świat podobne, papierowe owoce?
Przy okazji można wyrobić sobie zdanie na temat fotograficznych możliwości nowego HTC Radara (warunki dość trudne, jak na komórkę - sztuczne światło nie rozpieszcza mikroskopijnych matryc i jeszcze mniejszych "obiektywów").

Gumowe ubranko, czyli Casemate Tough.

2011-10-26T09:26:00.000+02:00

Na materiale powyżej widać zarówno rozdziewiczanie świeżego produktu, jak i jego praktykę użycia. Przyznać muszę, że przez długi czas byłem wrogiem wdziewania smartfonów, przeważnie dobrze zaprojektowanych, w jakiekolwiek pokrowce, zwłaszcza firm trzecich. Życie (i losowe przypadki) pokazały jednak, że nie warto obrażać się na ochronne akcesoria z tej kategorii, a już na pewno nie można z góry zniechęcać się do produktów markowych.
Oczywiste i nie do ukrycia jest, że pokrowiec Casemate Tough zmienia w dość wyraźny sposób gabaryty naszego telefonu. Wydaje się jednak, iż jest to niewielka cena jaką przyjdzie nam zapłacić za szereg równie oczywistych korzyści i na mam tu na myśli nie tyle dość off-roadowy wygląd, ale zalety zgoła praktyczne: brak zarysowań na obudowie, co przy ewentualnej odsprzedaży telefonu pozytywnie wpłynie na jego cenę, czy też dodatkowa ochrona wyświetlacza, teraz bezpiecznie schowanego w kilkumilimetrowym wgłębieniu. Po więcej szczegółów zapraszam do nagrania wideo, poniżej zaś (w skrócie) wymienię subiektywne plusy i minusy prezentowanego pokrowca:

+ zwiększona odporność na upadki
+ ochrona większej części obudowy przed jakimikolwiek zarysowaniami
+ możliwość bezpiecznego odkładania telefonu przednią taflą skierowaną w dół
+ względna łatwość montażu i co za tym idzie demontażu pokrowca
+ możliwość uprania i ponownego zamontowania
+ wysokiej jakości materiały, z których wykonano produkt

- nieprecyzyjnie przycięty otwór na głośnik zewnętrzny, co jednak nie wpływa na emisję wydobywających się z niego dźwięków
- zapewne problematyczny montaż w dedykowanych dla telefonu uchwytach samochodowych

Casemate Tough przewałkowany dzięki uprzejmości:
EUROTELL

Poznańska 47

62-025 Siekierki Wielkie

Klawiszologia pokręcona

2011-10-20T16:48:00.000+02:00

Wydaje mi się, że akurat w mobilnym świecie komórkowych przypadków standaryzacja powinna być cechą pożądaną. Przynajmniej ja jej pragnę. Jakieś dobrego początki już kiełkują i coraz więcej trafiających na rynek smartfonów wyposażonych jest np. w upowszechniające się gniazdo ładowania w standardzie microUSB. Innym przypadkiem ujednolicenia pewnych rozwiązań, ważnych ze względu na ergonomię użytkowania, jest chociażby wymóg stawiany przez Microsoft producentom komórek działających pod systemem Windows Phone 7, aby wytwarzane przez nich technologiczne artefakty wyposażone były w jednakowy zestaw podstawowych trzech klawiszy funkcyjnych. Staje się zatem nieważne jaki wykonawca stoi za nowoczesnym telefonem z systemem Microsoftu, ważne, że klient przesiadając się pomiędzy urządzeniami napędzanymi przez nowe mobilne okienka z góry wie czego się może po nich spodziewać, przynajmniej pod kątem klawiszologii. Szkoda, że ta dobra praktyka nie obowiązuje w przypadku smartfonów z Androidem.

Mówi się, że "od przybytku głowa nie boli", że "darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby", ja jednak ostatnimi czasy nie raz i nie dwa razy zgrzytałem zębami i wzdychałem ciężko, pomstując na kompletną wolną amerykankę obowiązującą w zielonorobocikowym świecie. Walcząc bowiem z przyzwyczajeniem, którego źródłem jest codzienne użytkowanie Samsunga Galaxy S II, wyczyniałem niezłe "palczane" hołubce próbując lawirować pomiędzy odmiennymi stanami przyciskowej świadomości. Jak widać, każdy producent od nowa wynajduje koło i z uporem godnym lepszej sprawy wymyśla własne konfiguracje dotykowych przeważnie guzików. Spójrzmy poniżej, na tę zabawę w kotka i myszkę, na tę nową odsłonę powiedzenia "wolnoć Tomku w swoim domku". Niemym bohaterem jest klawisz cofania, wędrujący swobodnie przez bezmiary "ujemnej ergonomii" (jak komentował Rafał - jeden z czytelników)

Samsung i9100:

LG P920:

Huawei Ideos X5:

Prawda czasów i prawda ekranu.

2011-10-19T16:00:00.001+02:00

Kilkanaście minut temu dostałem na swoją skrzynkę wiadomość prasową dotyczącą, szumnie zaprezentowanej przez producenta, Motoroli Razr. Teraz Brzytwa nie jest już jakąś tam "klapką", ale smartfonem z krwi i kości. Wystarczy przyjrzeć się treści oficjalnej transmisji, wysyłanej przez speców od marketingu prosto w nasze, często bezkrytyczne, mózgi.

"Nowa Motorola RAZR to z pewnością najbardziej urzekający smartfon działający w oparciu o system operacyjny Android spośród tych dostępnych na rynku. Ultra cienki i zaprojektowany z polotem smartfon wyposażono w niezwykłą moc dwurdzeniowego procesora. Wszystkie możliwości tej maszyny są dosłownie na Twoje skinienie. RAZR z łatwością pozwoli Ci przeglądać zdjęcia, utwory muzyczne oraz znacznie więcej zasobów, które znajdują się na Twoim domowym lub służbowym komputerze – masz więc stały dostęp do najważniejszych danych dosłownie zawsze i wszędzie. W pełnym świetle dnia czy przyćmionym w nocy hiper żywe kolory sprawiają, że wszystko prezentuje się doskonale na zaawansowanym wyświetlaczu Super AMOLED o przekątnej 4.3”. Do wykończenia tego cuda wykorzystany został KEVLAR®

Motorola RAZR
Specyfikacja techniczna

Form Factor Ekran dotykowy
System operacyjny Android 2.3.5 (Gingerbread)
Wymiary 130.70(x) 68.90(y) 7.1(z) mm
Wyświetlacz 4.3” 540x960 Super AMOLED Advanced
Waga 127g
Procesor Dwurdzeniowy procesor 1.2GHz
Bateria 1780.00 mAh
Czas czuwania/rozmów
Czas rozmów do 600 min/ Czas czuwania 324 godziny
Sieć WCDMA 850/900/1900/2100/, GSM 850/900/1800/1900, HSDPA 14.4 Mbps (Category 10), HSUPA 5.76Mbps (Category 6), EDGE Class 12
Łączność 3.5mm, BOTA, Corporate Sync, DLNA, MML, Phone Portal
Bluetooth Stereo Bluetooth Class 2, Version 4.0 LE+EDR
Aparat 8 MP, 1.3 MP P2P Video, LED
Audio AAC, AAC+, AAC+ Enhanced, AMR NB, AMR WB MIDI, MP3, WAV, WMA v10, WMA v9
Wideo Capture/Playback/Streaming, 1080p HD Video, H.263, H.264, DivX, MPEG4, WMV v9, WMVv10
Pamięć 1GB RAM x 16GB ROM , 11.5GB pamięci użytkownika, slot karty microSD do 32GB
WLAN 802.11b, 802.11g, 802.11n, dual-band 2.4GHz, 5GHz
Usługi lokalizacyjne aGPS (assisted), eCompass, sGPS (simultaneous), GLONASS
Preinstalowane aplikacje
MotoCast™, Google Mobile Services, Google Talk™, Smart Actions, Zinio, GoToMeeting."

Moją jednak uwagę, przyznam, że tradycyjnie już zgryźliwą i czepialską, zwróciła inna kwestia. Motorola bowiem reklamuje swój najnowszy gadżet jako mający być najcieńszym smartfonem na świecie. Mądre amerykańskie głowy obliczyły sobie, że Brzytwa ma jedynie 7,1 milimetra. Zapomniały nieboraki jednak, że kompletnie mijają się z prawdą. Kiedy bowiem baczniejszą uwagę zwrócimy na fotografie przedstawiające gorącą nowość, krytycznym okiem spostrzeżemy widoczny u góry urządzenia garbik, żeby nie powiedzieć przykrą w kontekście mydlenia nam oczu narośl, wyrastającą w miejscu wskazanym przeze mnie czerwoną strzałką, czerwoną, jak krew kłamcy.

Skąd my to znamy? Przypominamy sobie w tym momencie, że podobnie drzewiej konfabulował Samsung, choć jemu akurat mogę wybaczyć - może skośne oczęta Koreańczyków podatne są na jakoweś optyczne iluzje. Moje, póki co, nie są i codziennie, dzierżąc w dłoni swojego i9100 widzę, że mimo wszystko czarne jest czarne, a białe jest białe.

Trochę to wszystko niesmaku pozostawia, zwłaszcza wtedy, kiedy uświadomimy sobie, że w głowie mieszają nam nie jakieś popierdółki, lecz koncerny znane i poważane. Czasy to widać takie, czasy półprawd i faktów nie do końca będących faktami. Zapewne i w kampanię Motoroli i w kampanię Samsunga wliczono, że parę procent co bardziej krytycznej populacji sztuczkę "piarowską" przejrzy - ryzyko jednak globalnie się opłaca, nie wszyscy są przecież tacy drobiazgowi.

Podążając tym samym tropem od dzisiaj twierdzę, że szczupły jestem niesłychanie, bowiem w najcieńszym miejscu mogę objąć się dwiema dłońmi. Oczywiście myślę tu o szyi.

Zdjęcia: informacja prasowa, thisismynext.com, porhinio

HTC ChaCha, czyli lekko i z uśmiechem, ale nie multimedialnie.

2011-10-03T21:54:00.002+02:00

HTC Chacha, to telefon, który głównie podobać się będzie przedstawicielkom płci - często, choć w dużej mierze niesłusznie - zwanej "piękną". Biały kolor obudowy, wpadający momentami właściwie w coś, co niewiasty zwą "kością słoniową", filigranowa budowa i w jakimś sensie cukierkowy interfejs Sense to magnes na białogłowy.

Tradycyjnie już z oceną "CzaCzy" wypaliłem się w materiale wideo i nie będę, na przekór innym sieciowym wyjadaczom, powielał się w słowie pisanym. Słowo pisane ma bowiem - moim zdaniem - tę nikczemną cechę, że nigdy nie zastąpi choćby ćwierci znaczenia zawartego w obrazie, w dodatku w obrazie ruchomym, choć w tym przypadku dość ciemnym, z racji szybko zapadającego jesiennego mroku. A ponieważ mrok ogarnia również mój ociężały geriatrycznie umysł, w telegraficznym skrócie podsumuję to, co zawarłem w kolejnym amatorskim filmiku, ewentualnie dopowiem to, co niedopowiedziane.

Plusiory paletki marki HTC:
+ Nie ma tego złego, co by nie wyszło na dobre i dzięki niewielkiej przekątnej ekranu (2,6 cala) rozdzielczość HVGA (480x320) prezentuje się znakomicie, osiągając imponującą gęstość 222 punktów na cal (dla porównania warto wspomnieć, że Galaxy S II osiąga owych punktów niecałe 217)
+ Genialnie sprawująca się wyspowa klawiatura "qwerty". Od dawien dawna nie pisało mi się tak przyjemnie, jak na CzaCzy i głównie jest to zasługą świetnie dobranych odstępów pomiędzy klawiszami.
+ Dla społecznościowych maniaków dedykowany klawisz Facebooka będzie tym, czym dla alkoholika zimna wódeczka, spoczywająca w lodóweczce w towarzystwie śledzików.
+ Interfejs HTC Sense w odsłonie 2.1 budzi mój szczery podziw pod względem ergonomii wielu rozwiązań - przykładowo, patent z przeciąganiem edytowalnych skrótów do kółeczka blokady zasługuje na jakąś komórkową nagrodę. Nie wiem, dajmy na to prepaid GaduAir o wartości 1000 złotych (ciśnienie na wykorzystanie go do końca października będzie bezcenne).

Minusy, subiektywne jak zwykle i niepodlegające dyskusji ;):
- Każdy kij ma dwa końce i niewielka przekątna wyświetlacza skutecznie zniechęca do przeglądania treści, zwanych nieco oklepanie i właściwie już bezsensownie, "multimedialnymi".
- Przeciętna głośność zewnętrznego głośnika.
- Za cholerę nie mogę przyzwyczaić się do forsowanego przez HTC rozwiązania, polegającego na odblokowywaniu ekranu jednym, jedynie słusznym, przyciskiem. Dla mnie ciągle jest to karkołomne i podejrzewam, że wraz z upływem czasu, związanym z nieodwracalnymi, co naturalne, zmianami reumatoidalnymi, karkołomne będzie jeszcze bardziej.
- Brak natywnego wsparcia dla popularnych "divixów" oraz dla plików PDF, czy też dokumentów Office'a.

Tyle zad i walet, a niedługo napomknę o (po macoszemu potraktowanemu przeze mnie) interfejsie foto-wideo.

A i jeszcze jedno - jak zwykle nie przegapiacie żadnego szczegółu i pojawiły się prośby o tapetę widniejącą na przelotnie zaprezentowanym Galaxy S II. Oto jej poglądowa miniaturka i odnoszący się do oryginału link:

http://chomikuj.pl/porhinio/Samsung+GalaxyS+II/tapety+960x800/Tree,1064299057.jpg

Reklamy

2011-09-30T22:45:00.001+02:00

W zakładce z filmami na moim koncie YT znalazłem powyższy komunikat. Czort wie, ki diabeł? Że niby miałbym w jakiś sposób zarabiać na swoich amatorskich materiałach? Dziwna sytuacja -niby kusi, ale pieniądze z tego pewnie podobnie niewielkie, jak z banerów AdSense, umieszczanych na stronach www. Mało tego, szalę na "nie" przechyla też moje osobiste, negatywne podejście do wszelkich treści reklamowych, atakujących nas już to z niemal każdego sieciowego zakątka. Gdzie te czasy, w których robiło się coś dla samej tylko idei, niczym współcześni błędni rycerze De Saavedry.

Nokii Ci u nas pod dostatkiem...

2011-09-30T17:55:00.003+02:00

...rzec by się chciało. Polacy, jak widać, nie tylko tradycji, ale i stereotypom hołdują. Od dawna nieuprawiane przeze mnie cyfrowe łowy już przy pierwszym przyłożeniu sinozębnej strzelby ujawniają w moim otoczeniu wyłącznie skandynawskie komórki.
Niniejszy wpis, niejako przy okazji, jest testem prościutkiej aplikacyjki od Google'a - Bloggera - umożliwiającej mobilne klecenie pamiętnikowych treści. Wyłącznie niezbędne minimum - bold, kursywa i wstawianie obrazków, niemalże żadnego wpływu na układ wpisu.

Wypukła klapka i inne bajery.

2011-09-27T22:30:00.001+02:00

Losy Samsunga Galaxy SII obecnie najbardziej leżą mi na moim skołatanym sercu i z tej to racji zamieszczam krótką wzmiankę o dwóch sprzętowych rozszerzeniach dla tego modelu, wzmiankę będącą resume informacji prasowej, którą otrzymałem na swojego wysłużonego już mejla. Czyniąc z niej niezbędny abstrakt, wspomnę tylko, że chodzi ni mniej ni więcej o dodatkową baterię, tym razem o pojemności 2000 mAh, którą będzie można kupić za niecałe 100 złociszy (dokładnie za 99) oraz o pasywny głośnik będący jednocześnie nawet zgrabną stacją dokującą, wyceniony na złotych 129. Jak zwykle doszukując się smaczków i czepiając się "nieczepialnego", przytoczę dosłownie fragment notki prasowej, dotyczący owego powiększonego ogniwa. Mianowicie, wartością dodaną, tworzącą wraz z nowym akumulatorem nową jakość, będzie - uwaga - "...wypukła tylna obudowa, która pozwala zamknąć grubszą baterię w telefonie."
Oczami zgrzybiałej wyobraźni widzę i9100 kolebiącego się na blacie biurka niczym ruska wańka-wstańka.

zdjęcia: komunikat prasowy firmy Samsung.

Samsung Galaxy SII - aktualizacje OTA, czyli robienie z tata wariata.

2011-09-25T22:54:00.002+02:00

Krótko - ktoś tu rżnie głupa. Albo Samsung, albo ja. Tak czy siak, jeszcze nigdy, mimo dostępności aktualizacji, nie udało mi się dokonać tego wiekopomnego czynu metodą bezprzewodową. Szkoda, wydaje się praktyczniejsza i wszędzie dostępna. Choć z drugiej strony wszystko zależy od tego, jak wielkie są te paczki z softem. Być może powinienem być wdzięczny Koreańczykom, że funkcja ta martwą jest w moim egzemplarzu.

Dodano 26-09-2011 r.

Zarówno na moim kanale YT, jak i na blogu, pojawiły się prośby o zapodanie gustownej tapetki, przypadkowej bohaterki materiału. Przyznaję - estetyczna. Poniżej zaś udostępniam plik:
http://chomikuj.pl/porhinio/tapety+1080p/spectrum1920-1080,1049869912.jpg

Korzenie.

2011-09-21T23:35:00.000+02:00

Zapomniawszy o korzeniach mojego blogowania, tygodniami (żeby nie powiedzieć - miesiącami) parałem się pobocznym wątkiem, z trudem ukrywanej, potrzeby uzewnętrzniania się. Od czasu do czasu nachodzi mnie jednak nieodparta pokusa odstawienia "komórek" i powrotu do źródeł. Pokusa ta, choć rzeczywiście nie do odparcia, żywot ma podobny żywotowi jętki. Może to i dobrze bo w swych przemyśleniach nachodzących mnie na trasie Warszawa - Leszno jestem zapewne osamotniony, a i temat zaiste hermetyczny.

"719" to najdłuższa warszawska linia podmiejska. Owa długość jest jej przekleństwem. Stojąca tuż za progiem jesień, odwieczna towarzyszka przemijania, skłania do refleksji gorzkich, gorzkich i brutalnych. Bez mała pięćdziesiąt minut spędzanych w przeważnie obskurnych autobusach sprawia, że w tak zwanym międzyczasie, trwającym prawie w nieskończoność i rozpiętym od wejścia do wyjścia z żółto-czerwonego blaszaka, bywają chwile, w których zupełnie nie wiem, co ze sobą zrobić. Czy patrzeć za okno na te same od lat pejzaże, czy też wbijać wzrok w podłogę, aby nie złączyć go z szukającym pretekstu do zaczepki brudnoszaro-czosnkowym ochlejem? Czy słuchać usypiającego basu starego diesla, czy trajkotu miejscowej gimnazjalnej idiotki, nawijającej przez telefon do podobnej sobie kretynki o tym, czyje fotki widziała na fejsie i dlaczego ta trzecia jest jeszcze głupsza. Wybory to trudne. Niestety nie mogę tylko uciec od smrodu, obezwładniającego mnie szczynopodobną nutą rozkładu.
Kiedy autobus podjeżdża na pętlę w Lesznie, pod wiatami przystanku tkwi już - zmęczone samym siedzeniem - tubylcze stowarzyszenie nastoletnich gamoni, wspierane przez bractwo bezzębnych, niedoszłych intelektualistów. Wysiadam, robię dwie fotki świeżo przysłanym HTC ChaCha i idę po codzienną butelkę piwa, ostatnią odtrutkę na ten niesmaczny żart istnienia.

LG P920, czyli 168 gramów niezłego herbatnika.

2011-09-18T22:42:00.000+02:00

Generalnie 3D to póki co bajer, ale przyznać trzeba, że na wszystkich, którzy do tej pory trzymali w ręku ten model, bajer ów robił wrażenie, niekiedy piorunujące. Praktyczna użyteczność niewielka, ale powiedzmy sobie szczerze - któż z nas nie ma ochoty pochwalić się, czy też po prostu pobawić się od czasu do czasu, takim to właśnie wodotryskiem od czapy? Chyba zdecydowana większość.

Bez wątpienia faktor "łał" występuje w kontakcie ze Swiftem 3D, a niezaprzeczalną zaletą tego smartfonu jest to, że w celu odbioru stereoskopowych wrażeń nie musimy uzbrajać naszych strudzonych oczu w badziewne i niepraktyczne niebiesko-czerwone okularki. Niestety okupione jest to spadkiem rozdzielczości obrazów generowanych w 3D albowiem, aby uzyskać ów kosmiczny efekt, telefon nasz musi podzielić wyświetlane linie przez dwa. Niemniej wrażenie głębi jest nie do przecenienia, a zabawa w towarzystwie zapewniona na co najmniej pięć pierwszych minut, sztywnego jak zawsze, spotkania.
P920 to jeden z nielicznych gadżetów od LG, który przypadł mi do gustu. Przede wszystkim moją sympatię wzbudził jakością wykonania i ogólnym wrażeniem solidności. Jak na razie jedyne łyżki dziegciu w tej beczce miodu to: diabelnie niewygodny (przez swoją małość) przycisk odblokowywania ekranu oraz wersja samego Androida, której przyszło napędzać ów smartfon - jak na tak zaawansowany produkt, Froyo to zdecydowanie za mało.
Zapomniałbym - frajdę zabawy ze Swiftem 3D umożliwiła mi sieć Orange, która - co rzadkie - nie naciska na takie, a nie inne, wartościowanie produktu. Można by rzec - wolna amerykanka. Wydaje się jedynie, że kwota, jaką pragną by uiścić im za przyjemność konsumowania tego smartfonu, jest nieadekwatna do wartości wolnorynkowej. Ale cóż, jak mawiano w "Pół żartem - pół serio" - nikt nie jest doskonały.

Słowo ciałem się staje...

2011-09-07T22:29:00.001+02:00

Niejako a'propos wpisu, w którym boję się coraz większych i coraz mniej ergonomicznych przekątnych ekranu, słowo ciałem się staje i Samsung zasypuje co poniektóre skrzynki mailowe komunikatami prasowymi o nadchodzącym modelu Galaxy Note.

Wiadomość od prężnych Koreańczyków przeczytałem i w szczególności pochyliłem się nad:
- dramatyczną przekątna ekranu wynoszącą 5,3 cala (myślę, że o obsłudze jedną ręką możemy zapomnieć, podobnie zresztą, jak i innych potworów o tych wymiarach),
- brakiem informacji o wadze tego monstrum (?),
- kapitalną rozdzielczością ekranu (co w pewnym sensie uzasadnia zastosowanie wyświetlacza o takich, a nie innych rozmiarach),
- ponadprzeciętną pojemnością baterii,

- dwurdzeniowym procesorem, niepochodzącym (o dziwo) z linii montażowych NVidii (choć już w modelu i9100 Samsung pokazał, że nie boi się o wydajność stosowanych przez siebie, dość oryginalnych układów),

- Youtube HD (czyżby? Na pewno nie chodzi o HQ?).

Smaczku dodaje informacja umieszczona pod notką małym drukiem:

"*Wszelkie funkcjonalności, dodatki, specyfikacje i inne informacje o produkcie przedstawione w tym dokumencie, w tym między innymi zalety, projekt, cena, elementy składowe, dostępność i możliwości produktu mogą ulec zmianie bez zapowiedzi ani zobowiązań."

Jak widać wszystko jest relatywne i zmienne, a tak naprawdę zakrawa na śmiałą fantazję. Pozostaje mieć nadzieję, że finalny produkt nie będzie zbytnio odstępował od prasowych i targowych protoplastów.

A o to i sama smakowita, przesycona duchem propagandy lektura:

"Samsung GALAXY Note łączy w sobie najważniejsze zalety wielu urządzeń mobilnych, zachowując jednocześnie przenośny charakter smartfonu i stając się dla użytkownika źródłem zupełnie nowych doświadczeń.

GALAXY Note wyposażono w 5,3-calowy wyświetlacz wykonany w najnowszej technologii Super AMOLED HD, który zapewnia wyjątkową jakość wyświetlanych kolorów i rozdzielczość HD. Dzięki niemu użytkownicy będą w stanie wykonać więcej zadań, tworząc i przeglądając treści, przy minimalnej ilości przewijania i przejść ekran, o każdej porze i w każdym miejscu. Zaawansowana technologia wprowadzania danych przy pomocy wbudowanego w urządzenie rysika „S Pen” została połączona z w pełni dotykowym ekranem GALAXY – dzięki temu użytkownicy mogą w dowolnej chwili w najwygodniejszy dla siebie sposób tworzyć lub korzystać z treści, gdyż smartfon rozpoznaje dotyk palca i rysika, odpowiednio dopasowując swoje działania.

GALAXY Note powstał z połączenia obserwacji i innowacji. Zbadaliśmy podstawowe elementy kultury, rozrywki i komunikacji przenośnej, aby w jednym eleganckim urządzeniu zebrać razem najlepsze funkcjonalności – powiedział JK Shin, Prezes i Dyrektor działu Mobile Communications firmy Samsung. - 5,3-calowy ekran HD Super AMOLED to największy, najwyższej jakości wyświetlacz dostępny w telefonie, a połączenie ekranu dotykowego i rysika S Pen daje wyjątkowo precyzyjną kontrolę i delikatność, wraz z bogatym wachlarzem wrażeń wynikających z obsługi GALAXY Note.

Artystyczna swoboda papierowego notatnika połączona z korzyściami płynącymi z technologii i usług smartfonu Samsung pozwala użytkownikom tworzyć, edytować i dzielić się treścią w taki sposób, jaki tylko mają ochotę - dodał Shin.

Wyświetlacz najnowszej generacji:
GALAXY Note wykorzystuje produkowany przez Samsung wyświetlacz Super AMOLED HD o przekątnej5.3 cala, zapewniający żywy i wyraźny obraz znacznie przewyższający jakością konwencjonalne wyświetlacze HD, przy jednoczesnym zmniejszeniu zużycia energii. Zapewnia to znakomite wrażenia podczas oglądania filmów HD, zdjęć, dokumentów i surfowania po sieci, również dzięki głębokim czerniom i kolorom. Ekran oferuje także 180-stopniowy kąt widzenia, pozwalając na wygodne wspólne oglądanie.

Pełne wykorzystanie ekranu:
Wyświetlacz o wysokiej rozdzielczości gwarantuje wygodne oglądanie prezentacji PowerPoint, stron internetowych, aplikacji i e-booków przy minimalnej konieczności przewijania i powiększania obrazu. Wbudowany w telefon ekran HD SuperAMOLED minimalizuje konieczność przełączania się pomiędzy aplikacjami, gdyż jest wystarczająco duży, aby rzeczywiście umożliwić pracę z dzielonym ekranem w najczęściej używanych preinstalowanych przez producenta aplikacjach.

Samsung dodał do telefonu także S Planner, inteligentne profesjonalne narzędzie do planowania. Organizer ten łączy zawarte w telefonie listę zadań do wykonania oraz harmonogram działań, natomiast obsługa i nawigacja są intuicyjne, dzięki czemu użytkownicy mogą kompleksowo planować swój czas.

Swobodnie uchwyć chwilę i twórz:
Zaawansowana funkcjonalność wprowadzania danych rysikiem w GALAXY Note została połączona z w pełni dotykowym ekranem. Zintegrowanego cyfrowego rysika S Pen można używać do wykonywania precyzyjnych szkiców i dzieł artystycznych oraz szybkiego i swobodnego zapisywania.

GALAXY Note zawiera także multimedialną aplikację S Memo, służącą do rejestrowania wszelkich rodzajów treści tworzonych przez użytkownika. Rysunki, nagrania głosu, tekst drukowany lub odręczne notatki można uchwycić dzięki pojedynczej aplikacji i przekształcić w notatkę, którą można swobodnie edytować, modyfikować lub przesyłać.

Funkcja zapisywania ekranu przy pomocy jednego dotyku pozwala użytkownikom na natychmiastowe zachowanie dowolnego ekranu; tak uchwycone obrazy można także dowolnie i precyzyjnie modyfikować przy użyciu rysika przed ich archiwizacją lub przesłaniem.

Funkcjonalność rysika S Pen została głęboko zintegrowana z dedykowanymi aplikacjami GALAXY Note, dając w rezultacie bogatsze doświadczenie interaktywne. Użytkownicy skorzystają na większej precyzji i kontroli treści podczas edycji lub personalizacji zapisanych nagrań wideo lub zdjęć; będą także mogli rysować i przesyłać odręcznie stworzone obrazy i notatki przez wiadomości tekstowe i elektroniczne oraz komunikator Samsung ChatON.

Rozszerzając możliwości wykorzystania GALAXY Note, Samsung planuje wprowadzić SDK dla rysika S Pen, aby umożliwić programistom opracowanie zupełnie nowych aplikacji i usług wykorzystujących jego funkcjonalność.

Najwyższa użyteczność, znakomite wyniki:

Dwurdzeniowy procesor 1,4 GHz Cortex A9 i 1 GB pamięci RAM sprawia, że urządzenie jest wyjątkowo szybkie, a płynny w obsłudze interfejs użytkownika gwarantuje bezproblemową pracę. Szybkie połączenie sieciowe HSPA+ 21Mb/s daje sprawne i płynne przeglądanie stron internetowych także w technologii Flash. Co więcej, umożliwia to użytkownikom oglądanie online filmów w jakości HD lub kontakt ze znajomymi poprzez platformy gier online.

Samsung GALAXY Note ma również potencjał jako narzędzie dla dla firm. Partnerstwo z Juniper Networks zaowocowało klientem Junos Pulse SSL VPN, który zapewnia bezpieczny zdalny dostęp do firmowych zasobów sieciowych, umożliwiając dużym firmom i usługodawcom spełnić wysokie wymagania dotyczące bezpiecznego dostępu i autoryzacji, chroniąc dane firmowe dzięki scentralizowanej kontroli i zapewniając skuteczne wsparcie urządzeń osobistych pracowników. Dodatkowo rozbudowany klient poczty elektronicznej ActiveSync, szyfrowanie danych i możliwość zdalnego zarządzania urządzeniem tworzą z niego rozbudowane i bezpieczne przedłużenie biura."

Specyfikacja techniczna Samsunga GALAXY Note:

Transmisja danych:
HSPA+ (odbieranie 21Mb/s, wysyłanie 5,76Mb/s)

Procesor:
Dwurdzeniowy procesor 1,4 GHz Cortex A9, 1GB pamięci RAM

Wyświetlacz:
5.3” Super AMOLED WXGA(1280x800), gęstość pikseli 285ppi

System operacyjny:
Android 2.3 (Gingerbread)

Aparat:
8 Mpix z lampą LED, autofocus ze stabilizacją obrazu
Tryby: dynamiczny, upiększanie, tryb panoramiczny, detekcja uśmiechu, geotagging, udostępnianie zdjęć na portale społecznościowe
Dodatkowy aparat 2Mpix przedni do wideokonferencji

Wideo:
Obsługiwane formaty: DivX, Xvid,MPEG4, H.264, H.263, WMV, VC-1
Nagrywanie i odtwarzanie Full HD (1080p) do 30, klatek na sekundę
Odtwarzanie 1080p z prędkością 30fps

Audio:
Odslugiwane formaty: MP3, AAC, AMR, WMA, WAV, FLAC, OGG
Odtwarzacz muzyczny z funkcją SoundAlive i możliwością tworzenia bibliotek
Złącze słuchawkowe 3,5mm, radio stereo FM z funkcją RDS

Dodatki:
Dostęp do sklepu z aplikacjami Samsung Apps i Android Market.
Samsung Kies 2.0/ Samsung Kies air – zarządzanie telefonem z poziomu przeglądarki WWW na komputerze PC
Komunikator Samsung ChatON – multiplatformowy komunikator internetowy
Samsung TouchWiz/Samsung L!ve Panel UX – innowacyjny interfejs użytkownika
Aplikacje dedykowane dla wbudowanego rysika S Pen: Smart Note Apps, Pen UX
Wbudowany odbiornik GPS, redukcja szumów, funkcja szybkiego pisania Swype
Social Hub w wersji Premium:
- Zintegrowana skrzynka wiadomościami, poczty elektronicznej, portali społecznościowych
- Synchronizacja kontaktów, kalendarza i zadań z powyższych źródel
- Obsługa kont poczty elektronicznej ActiveSync, POP3 i IMAP4

- Social Hub, Readers Hub, Music Hub

Usługi mobilne Google:
- Gmail, Google Talk, Google Search, Android Market,
- Google Maps wraz z Google Places i Google Latitude
- Darmowa nawigacja Google

YouTube:
- Oglądanie filmów w jakości HD
- Wysyłanie filmów bezpośrednio z urządzenia

Rozwiązania dla firm:
- szyfrowanie danych
- rozbudowany klient poczty elektronicznej
- zdalne zarządzanie telefonem
- tworzenie, edycja i podgląd plików biurowych zgodnych z MS Office, PDF
- klient VPN
- wsparcie dla interaktywnych wideokonferencji WebEx
- przeglądarka WWW z obsługą Flash 10.3

NFC (opcjonalnie)

Łączność:
Bluetooth® v 3.0 + HS
USB 2.0 w trybie HOST (możliwość podłączenie zewnętrznych urządzeń USB dzięki przejściówce)
Wi-Fi 802.11 a/b/g/n, Wi-Fi Direct, Router Wi-Fi
Wyjście TV HDMI

Pasma pracy 3G: 850/900/1900/2100
Pasma pracy 2G: 850/900/1800/1900

Czujniki:
Przyspieszenia i położenia, oświetlenia, kompas cyfrowy, zbliżeniowy

Pamięć:
Pamięć wewnętrzna 16/32GB + czytnik microSD (do 32GB)

Wymiary:
146,85 x 82,95 x9,65 mm

Bateria:
2500 mAh

PPI, czyli soczystość wyświetlacza.

2011-09-06T22:49:00.001+02:00

Będąc niespełnionym humanistą i umysłem upośledzonym matematycznie, ucieszyłem się, kiedy w moich sieciowych wędrówkach znalazłem niepozorną acz przydatną stronę, dzięki której mogę w niezmiernie szybki i nieobciążający mózgownicy sposób obliczyć, że tak powiem, soczystość pożądanego przeze mnie ekranu. Sądzę, że wielu osobom kalkulator taki przyda się w rozważaniach, który model smartfona wybrać, a którym pogardzić. Mała uwaga - w przekątnej ("diagonal") stosujemy kropkę zamiast przecinka. Poniżej zaś link do projektu:
http://members.ping.de/~sven/dpi.html

Huawei U8500, czyli totalna katastrofa.

2011-09-05T08:25:00.000+02:00

Kiedy brałem ów telefon do ręki pierwszy raz, jeszcze przed jego włączeniem, miałem nadzieję, że mimo słabiutkiej specyfikacji nie będę miał specjalnie do czego się przyczepić. O naiwności! Po kilku dniach spędzonych z tym, pożal się Boże, smartfonem wiem, że czasy kiedy człowiekowi robiło się gorąco z ekscytacji procesorem o taktowaniu 528 Mhz odeszły w zamierzchłą przeszłość. Generalnie wylać więcej goryczy, niż wylałem w materiale wideo już nie potrafię. Jedynymi plusami tego modelu są dwie obiektywne cechy: da się za jego pomocą zestawić połączenie głosowe i jest tani. Oczywiście jego taniość w jakimś sensie usprawiedliwia taką, a nie inną specyfikację sprzętową i wszelkie niedomagania funkcjonalne, ale trzeba sobie jasno powiedzieć, i co widać wyraźnie na przykładzie tego urządzenia, że w obecnych czasach taniość nie pozwala już na żadne kompromisy i wypada się pogodzić z namacalną dwubiegunowością - albo tanio, albo dobrze.

LG P20 i akcja "Powiedz "nie" ścieżkom rowerowym".

2011-09-01T08:31:00.000+02:00

Powyższy, testowy materiał rejestrujący dość szybko poruszające się pojazdy mechaniczne, ujawnił przy okazji dwie niezamierzone gwiazdy. Beztroskie, inaczej myślące niewiasty zdają się podświadomie protestować przeciwko istniejącym już ścieżkom rowerowym. Manifestacyjnie wręcz deklarują: Precz z trasami dla bicyklów! Precz z jaśniepańską czerwoną kostką! Rowery na drogi!

LG P920 w niewdzięcznej roli kiepskiego aparatu.

2011-08-30T23:52:00.000+02:00

Niestety, teza tytułowa nie dość, że bolesna, to jeszcze prawdziwa. O ile nagrania wideo produkowane w elektronicznych trzewiach LG P920 wydają się dotrzymywać kroku konkurencji spod znaku Samsunga, o tyle zdjęcia przechwytywane przez Dziewięćsetdwudziestkę wołają, moim zdaniem, o pomstę do nieba. Zwłaszcza, że kadry chwytane były w dzień słoneczny, lubiany powszechnie przez najsłabsze nawet cyfrowe aparaty.

Gołym okiem widoczne są zarówno problemy z ostrością, jak i z odzwierciedleniem naturalnych kolorów. Plastikowe zapewne oko obiektywu oraz matryca wielkości łebka od szpilki (choć to zapewne w komórkowym świecie norma - poza Nokią N8) robią widoczną krzywdę niemal boskiemu wówczas błękitowi nieboskłonu. Sama zieleń przeszła niezasłużoną drogę od "jeszcze świeżości" ku zgniłemu khaki. Jedynie próbki w trybie makro zdają się trzymać przyzwoity poziom.

Rysik Griffin - protetyczne zastępstwo palca.

2011-08-28T23:30:00.000+02:00

W celach czysto użytkowych, i z myślą o komforcie klecenia następnych materiałów wideo, nabyłem niedawno rysik marki Griffin - rysik oczywiście dedykowany ekranom pojemnościowym. W codziennym obcowaniu ze smartfonem, bądź tabletem, korzystanie z tego typu protezy nie musi być, i pewnie nie jest, specjalnie praktyczne, niemniej gadżet taki od czasu jakiegoś za mną chodził. A ponieważ nie palę papierosów (oszczędności zdecydowanie wolę przepijać) wysupłałem parę złociszy na ów syntetyczny wskaźnik. Przy okazji pierwszego z nim kontaktu wyszła na jaw (i to w stopniu niemalże epickim) różnica w czułości wyświetlaczy, topowych w końcu, telefonów. Ten zamontowany w Samsungu Galaxy S2 dramatycznie lepiej reaguje na macanie go tym sztucznym przedłużeniem kończyny. Co ciekawe, wszystko wskazuje na to, że w języku łacińskim (skutecznie obrzydzonym mi zarówno przez średnioszkolne lekcje tego języka, jak i przez późniejsze wykłady z filozofii) palec określamy terminem "digitus".

Krzyżówka Sochaczew - Marianów - Czarnów.

2011-08-28T22:57:00.001+02:00

Kadry raczej wieczorne. Trasa na lokalnie sławny Sochaczew i trochę bardziej znaną w świecie Żelazową Wolę (konia z rzędem temu "zagramanicznemu" miłośnikowi Chopina, który prawidłowo wymówi te karkołomną dla nich nazwę). Przyznać muszę, że jak na telefon z technologią EDoF materiał bardzo przyzwoitej jakości. Gwiazdą nagrania pozostaje pędząca na złamanie karku ciężarówka, jedna z tysięcy nadtonażowych maszyn rozjeżdżających tę prowincjonalną drogę.

Tradycyjnie poniżej zapodaję szczegóły wydobyte z pliku KMPlayerem:

   General
      Format : MPEG-4
      Format profile : Base Media / Version 2
      Codec ID : mp42
      File size : 29.8 MiB
      Duration : 40s 73ms
      Overall bit rate : 6 237 Kbps
      Encoded date : UTC 2011-08-24 16:51:41
      Tagged date : UTC 2011-08-24 16:51:41
   Video #1
      ID : 1
      Format : AVC
      Format/Info : Advanced Video Codec
      Format profile : Baseline@L3.1
      Format settings, CABAC : No
      Format settings, ReFrames : 1 frame
      Codec ID : avc1
      Codec ID/Info : Advanced Video Coding
      Duration : 40s 73ms
      Bit rate mode : Variable
      Bit rate : 6 101 Kbps
      Width : 1 280 pixels
      Height : 720 pixels
      Display aspect ratio : 16:9
      Frame rate mode : Variable
      Frame rate : 25.000 fps
      Minimum frame rate : 25.000 fps
      Maximum frame rate : 25.021 fps
      Original frame rate : 12.500 fps
      Resolution : 24 bits
      Colorimetry : 4:2:0
      Scan type : Progressive
      Bits/(Pixel*Frame) : 0.265
      Stream size : 29.1 MiB (98%)
      Encoded date : UTC 2011-08-24 16:51:41
      Tagged date : UTC 2011-08-24 16:51:41
   Audio #2
      ID : 2
      Format : AAC
      Format/Info : Advanced Audio Codec
      Format version : Version 4
      Format profile : LC
      Format settings, SBR : No
      Codec ID : 40
      Duration : 39s 914ms
      Bit rate mode : Constant
      Bit rate : 128 Kbps
      Channel(s) : 2 channels
      Channel positions : L R
      Sampling rate : 48.0 KHz
      Resolution : 16 bits
      Stream size : 624 KiB (2%)
      Encoded date : UTC 2011-08-24 16:51:41
      Tagged date : UTC 2011-08-24 16:51:41

Nokia N8 i Symbian Belle - podivejte!

2011-08-28T01:34:00.000+02:00

Plując sobie niedawno w brodę zastanawiałem się, jak nowa wersja systemu Symbian - Belle - sprawowałaby się na sprzedanej przeze mnie Nokii N8. Głowiłbym się nad tym niekoniecznie ważnym zagadnieniem pewnie jeszcze długo, gdyby z pomocą nie przyszli, jak można przekonać się z wyżej załączonego materiału, nasi waleczni sąsiedzi zza gór. Podsumowując rozważania nad nową odsłoną skandynawskiego systemu, można zadać pytanie: jaki jest nowy Symbian? Otóż: "... je rychlý. Symbian Belle je skutečně daleko rychlejší, než všechny předcházející verze." I jest to dobry prognostyk, jak mawiał kiedyś Dariusz Szpakowski.

Czerwone kwiatki.

2011-08-26T17:23:00.000+02:00

Od kilku dni, że tak powiem, "bawię się" smartfonem LG P920. Przyznam, że jest to miłe zaskoczenie jeśli chodzi o mój ponowny kontakt z marką LG. Generalnie, po przykrych doświadczeniach z tabletem Swift Tab, byłem mocno zniechęcony do produktów tej, konkurującej z Samsungiem, firmy. Dlaczego zaskoczenie? Otóż telefon ten odznacza się, moim zdaniem, ponadstandardową jakością wykonania i możliwościami o bardzo korzystnym stosunku do ceny. A już zupełnym bajerem jest możliwość oglądania materiałów 3D na ekranie tego mobilnego urządzenia i to, co ciekawe, bez specjalnych - nieco błazeńskich - czerwono-niebieskich okularów.
W ramach tego całkiem przyjemnego obcowania z nowym gadżetem - nagrałem, jak dość sprawnie maszynka ta radzi sobie z ciągłym ostrzeniem w trybie kamery.

Zaczynam pluć sobie w brodę.

2011-08-25T17:04:00.000+02:00

Jest dokładnie tak, jak stwierdzam w tytule wpisu. Nie tylko powoli, ale generalnie zaczynam żałować, że sprzedałem za psie pieniądze swoją Nokię N8. Nie dość, że zdjęcia i materiały wideo przechwytywała w przedniej, oczywiście jak na telefon, jakości, to jeszcze są bardzo duże szanse (według zapewnień producenta), że otrzyma aktualizację do Symbiana w wersji Belle. Miejmy nadzieję, że pociągacze za skandynawskie sznurki dotrzymają słowa, choć jak to z nimi bywa wiemy na przykładzie losów Nokii N900, czy też systemu MeeGo. Niemniej cieszyć się należy, że ten tak zasłużony koncern od gumofilców i innych kaloszy poszedł w końcu po rozum do głowy i zerżnął kilka rozwiązań z niekoniecznie zaprzyjaźnionych systemów (rozwijana belka z powiadomieniami i przełącznikami, skalowalne i dowolnie dające się rozmieszczać widżety, jednopoziomowe menu i tym podobne, wcale nie kosmetyczne, zmiany). Myślę, że choć wszystko to mało oryginalne, to wstydzić się nie ma czego. Szkoda tylko, że wszystko to trochę późno, oby nie za późno.
Tak na marginesie - ciekaw jestem tylko, czy faktycznie Nokia N8 otrzyma aktualizację do Symbiana Belle. Specyfikacja tego modelu wydaje się odstawać nieco od tego, co mają do zaoferowania najnowsze smartfony z taśm produkcyjnych Nokii (taktowanie procesora, ilość pamięci operacyjnej).

Prawo rynku działa, czyli idziemy na wyprzedaż.

2011-08-23T16:26:00.000+02:00

Jak widać na załączonym powyżej obrazku prawa rynku mają się dobrze, a już na pewno lepiej niż losy systemu webOS. Jeszcze nie opadł kurz bitewny po szaleńczej wyprzedaży, jaką uskuteczniano za naszymi granicami, a i u nas, na rodzimym serwisie aukcyjnym, ceny tabletu z logiem HP poleciały ostro w dół (choć nie tak dramatycznie, jak miało to miejsce na zachodnich rubieżach świata). Osobiście liczę po cichu na spadek cen najmniejszego smartfonu świata, zwanego przez producenta Veerem. Jakoś kusi mnie ta miniaturka.

WebOS - system dla lodówek.

2011-08-22T16:55:00.000+02:00

W zeszłym tygodniu, kiedy pod jego koniec świat usłyszał o - delikatnie mówiąc - zaskakujących planach koncernu HP wobec nie tak dawno przecież zakupionego systemu WebOS, zacząłem się zastanawiać, czy szef tej szacownej firmy nie ma przypadkiem polskich korzeni. Tak pięknie się zapowiadało, a wyszło, jak zazwyczaj wychodzi u nas, znaczy się: "gówno wyszło".

Nawet sprawdziłem w sieci i zdziwiłem się niepomiernie - jeśli by wierzyć Wikipedii, to korzeni CEO Hawletta Packarda należy szukać nie nad Wisłą, lecz w Aachen, czyli w takim sporym miasteczku w Germanii. Oczywiście nie moim zadaniem jest komentowanie takich decyzji, niemniej wszystko wskazuje na to, że ten w końcu dość sympatyczny, estetyczny i naprawdę wielozadaniowy system skończy zawiadując nowoczesnym sprzętem AGD. Fani dziedzictwa Palma ciągle mają nadzieję, że HP rezygnuje jedynie z rynku tabletów i smartfonów, a sam system koncern zacznie licencjonować, ewentualnie sprzeda go jakiejś innej, chętnej i ciągle nieznanej firmie. Koniec końców sromotnie jednak się stało - HP Veer i jeszcze chyba nie wydany Pre 3 okazały się jedynie ciekawostkami na miarę eksponatów godnych muzeum techniki. Szkoda - Veer kusił naprawdę unikatowymi wymiarami w tej klasie sprzętu, zaś ten drugi, najpoważniejszy specyfikacyjnie - nęcił ostatnio zapowiadaną dwurdzeniowością i lepszą niż w swym poprzedniku, Palmie 2, rozdzielczością ekranu.

Korzystając z tej żałobnej okazji, przypomnę moje wcześniejsze wideo boje z posiadanym kiedyś przeze mnie Palmem Pre:

Na koniec kilka retrospekcji tekstowych:

http://719.bloog.pl/id,5418825,title,Komentarz-pierwszy,index.html

http://719.bloog.pl/id,5471191,title,Komentarz-drugi,index.html

http://porhinio.blogspot.com/2010/09/palm-pre-podkrecanie-kurdupla.html

Przekątne idiotyzmu.

2011-08-19T08:52:00.001+02:00

Ta nieco podstarzała Koreanka prezentuje, miejmy nadzieję, jakiś model tabletu. Gorzej, jeśli okaże się, że jest to kolejny smartfon z linii Galaxy. Z zagranicznej notki, z której pochodzi powyższe zdjęcie, wychwyciłem nieśmiałą przepowiednię, która kazał mi się zastanowić, kolejny już raz, czy są granice komórkowych idiotyzmów, a właściwe, to dlaczego już ich nie ma.

Czytam bowiem (cytuję): "We can expect 5" to 6" smartphones in fall 2011..." Matko Buzka. Przecież już noszenie w kieszeni pięciocalowego Streaka zakrawało dla niektórych na nonsens, a osobiście miewam problemy z jednoręczną obsługą swojego Galaxy S II z ponad czterocalowym ekranem. Czasami marzy mi się powrót do czegoś naprawdę małego, czego nie czułbym w kieszeni (vide: HP Veer), a tu czytam o kolejnym marketingowym wyścigu, tym razem na przekątne wyświetlaczy. Niemniej, na pewno znajdą się tacy gadżeciarze, którzy jakoś wmówią sami sobie, że noszenie w bliskości swego ciała sześciocalowego potwora nie stanowi żadnego problemu (myślę tu oczywiście o telefonie, świntuchy).

Zdjęcie: oled-info.com

Ciemna strona marketu, czyli od czapy o aplikacjach [odc.2]

2011-08-16T16:27:00.000+02:00

Deweloper kryjący się pod nazwą AJS Inc. jest zapewne jakimś cichym wyznawcą postmodernistycznej i jakże nowofalowej poezji. Gdyby był naszym rodakiem, bez wątpienia zasłużyłby na miano godnego następcy Białoszewskiego. Zmieńmy jedynie suchy opis na układ wersowy:

Neon się na ulicach w nocy
Wspomnienia COOL zamieszczone
działki są w musujących entuzjazmem...

Jakże plastycznie i niemal namacalnie oddano oniryczny nastrój upojnej, narkotycznej nocy. Wystarczy przymknąć oczy, by gdzieś w tle ponownie usłyszeć nieśmiertelne:
"On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas rising up through the air..."

AJS Inc. to grupa poetycka pełna sprzeczności, rzec by można - wielowątkowa, multiprogramowa. Oto na zakładce z lewej strony widoczna zapowiedź utworu mieszczącego się w nurcie, kto wie, czy nie bogobojno-ojczyźnianym. "Zamiar stali", bo o nim to mowa, jest opowiedzianą białym wierszem historią tęsknoty za przebrzmiałą świetnością, pogonią za straconymi złudzeniami.

[Zrzut, będący inspiracją do wpisu, nadesłał Przemo z Poznania.]

Wizja Huaweia.

2011-08-11T13:40:00.000+02:00

W skrzynce pocztowej znalazłem poniższą informację prasową. Cytuję bez skrótów. Tradycyjnie czepiam się tylko pewnych smaczków, bo przecież i tak całe te samozachwyty zweryfikuje w praktyce samo życie. Uwagę zwróciłem na sformułowanie dotyczące grubości nowego wynalazku chińczyków. Analogicznie, ja też w najcieńszym miejscu (myślę o szyi) mam sporo mniej w obwodzie. Ciekawe, jak to z rzeczy obyczajnej można zrobić atut. Niemniej, swoją drogą życzę Huaweiowi powodzenia w, przyznać trzeba, dość prężnym rozwoju.
“HUAWEI Vision” – stylowy smartfon z interaktywnym trójwymiarowym interfejsem użytkownika.

Warszawa, sierpień 2011:

Huawei - światowy lider w dostarczaniu najnowszych technologii informacyjnych i komunikacyjnych (ICT), wprowadza na rynek „Huawei Vision” – stylowy smarton z trójwymiarowym, interaktywnym interfejsem użytkownika, wyposażony w system Android Gingerbread 2.3 oraz szybki pocesor 1GHz Qualcomm Snapdragon. HUAWEI Vision to smartfon który łączy w sobie zaawansowaną technologię i nowoczesne, eleganckie wzornictwo. HUAWEI Vision zwraca uwagę swoim wyglądem i funkcjonalnością. Jednolita, aluminiowa obudowa dostępna jest w trzech kolorach: rose gold, silver i charcoal. Smartfon jest smukły, elegancki i płaski – w najcieńszym miejscu ma zaledwie 9.9 mm grubości i waży 121 g.
W urządzenie wbudowano aparat o matrycy 5MPx z podświetleniem LED pozwalający na wykownywanie doskonałej jakości zdjęć a także na nagrywanie filmów w wysokiej rozdzielczości (720P). Szybką transmisję danych zapewnia standard Bluetooth 2.1 z A2DP oraz wbudowany moduł WiFi (802.11b/g).
"Cieszymy się, ze możemy zaprezentować model „Vision” – idealne połączenie technologii i stylu, powiedział Victor Xu - Marketing Director of Huawei Devices. Zastosowany w smartfonie wyjątkowy, trójwymiarowy interfejs użytkownika jest przełomem w podejściu do projektowania interfejs.”
HUAWEI Vision to smartfon z fascynującym, trójwymiarowym interfejsem użytkownika. Interaktywne menu w postaci przesuwanych paneli pozwala błyskawicznie pogrupować najważniejsze aplikacje na ekranie głównym i dostosować jego wyglad do potrzeb użytkownika. Z HUAWEI Vision każdy może za pomocą jednego muśnięcia palcem w pełni korzystać z zaawansowanych, multimedialnych funkcji i zaawansowanej technologii. Smartfon „Huawei Vision” z dostępem do szerokiej gamy aplikacji na system Android z preinstalowanymi aplikacjami: ‘Angry Birds’, ‘Asphalt 6: Adrenaline’, ‘Order & Chaos Online’, i ‘Guerrilla Bob HD’, pojawi się w sprzedazy od września 2011 r. W Polsce bedzie dostępny w czwartym kwartale 2011."

Trochę specyfikacji:
OS: Android Gingerbread
Procesor: 1GHz Qualcomm Snapdragon
Sieci: GSM 900/1800/1900MHz UMTS 900/2100MHz
Wymiary: 120 x 60 x 9.9 mm

Waga: 121 g

Ekran: TFT, pojemnościowy, 262K kolorów, WVGA 480 x 800 pikseli, 94 mm (3.7“)

Pamięć: wewnętrzna - 1GB, rozszerzalna kartami microSD o pojemnościach do 32GB

Komunikacja: 3G - HSDPA 14.4Mbps, WLAN - Wi-Fi 802.11b/g/n, Bluetooth - v2.1 with A2DP

Kamery: przednia - VGA, tylna - 5MP, autofocus z diodą LED, nagrywanie w 720p

Dodatkowo: radio FM, A-GPS, wyjście 3,5 mm, bateria Li-Io 1400mAh

Ciemna strona marketu, czyli od czapy o aplikacjach [odc.1]

2011-08-10T16:51:00.000+02:00

Kto tłumaczy zawartość oficjalnego androidowego sklepu z aplikacjami - nie wiem. Albo robią to sami twórcy programów, albo Google Translator - stawiam jednak na to drugie rozwiązanie. Pierwsza lepsza wizyta w dziale z użytkami zaowocowała tworem autorstwa niejakiego Jamesa Zhanga, tworem o znamiennym tytule "Konie są wyświetlane". Domyślam się, że nie jest to aplikacja o ciężarze gatunkowym podobnym filmowi "Czyż nie dobija się koni?" Sydneya Pollacka, niemniej jakiś koń w nazwie jest.
Jeżeli - strudzony wędrowcze po zakamarkach Marketu - trafisz na równie urocze kwiatki, proszę o przesłanie zrzutu na skrzynkę pocztową. Uprzedzam - wybór będzie subiektywny, jak zwykle zresztą.

W dziurze.

2011-08-09T11:36:00.000+02:00

W przenośni, i niemal dosłownie, znalazłem się w czarnej technologicznej dziurze. Skutkiem zawirowań losu, rzucony na podwarszawską wieś Grądy, doświadczam infrastrukturalnej wędrówki w przeszłość, w przeszłość ponurą i bez mała peerelowską. Przybliżmy wioskę geograficznie. Leży ona, zapomniana wraz z metropolitalnym dla niej Lesznem, w odległości około trzydziestu kilometrów od stołecznej Warszawy. Wydaje się, że na linii Warszawa - Sochaczew, każdy kilometr na zachód od miasta Warsa i Sawy to rok wstecz w kalendarzu ponowoczesności.

Grądziański obrzydłówek przecina zarośnięta, i zaśmiecona do granic jej pojemności, mała smródka. Właściwie to nie smródka, a coroczna wylęgarnia wszelkiej maści latającego draństwa. Mniejsza jednak z tym. Tradycyjnie już dla mnie, także w tej dziedzinie wstecznictwa dotyka mnie przyrodzony, a właściwie nadprzyrodzony pech. Okazuje się bowiem, że szczęściarze zamieszkujący brzeg strużki bliższy gminnemu Lesznu mają przynajmniej możliwość nacieszenia się dobrodziejstwami kabla od Telekomunikacji Polskiej. Ci z drugiego, gorszego brzegu (w tym oczywiście autor wpisu), szansy na stałe przyłącze do sieci "narodowego" operatora nie mają wcale. Metrów dzielących dwa światy niewiele, wiązki kabli pysznie wiszące u sąsiadów widać nieuzbrojonym okiem, a informatyczna wyrwa trwa w najlepsze. Zakopać tę wyrwę, przerzucić nad nią metaforyczny most, nie sposób. Radiowe łącze, ostateczną namiastkę kabla, oferuje lokalny niby-operator. Prędkości rodem z epoki dostępu wdzwanianego (kto to jeszcze pamięta?), stabilność łącza porównywalna z tektoniczną niewzruszalnością Kraju Kwitnącej Wiśni. W całej tej sieciowej pustce przyznać muszę jedno - technologiczny bóg, jeżeli takowy istnieje, na pewno w swych poczynaniach osobnikiem jest konsekwentnym. Od czasu do czasu bawi się również prądem, którego (pomni słów pewnej piosenki) uczymy się kochać - tak szybko odchodzi (zwłaszcza z każdą niemal, najlichszą nawet, burzą).
Swego czasu nadziei narobiła mi firma z Błonia - Netfala. Kiedy jednak zdumiony mapką zasięgu widniejącą na ich stronie (z której jako żywo wynika, że pokrycie usług obejmuje również przeklęte Grądy) skontaktowałem się z tym podmiotem gospodarczym, drwiącym z naiwnych, dowiedziałem się, ku mojemu smutkowi, że mapki dostępności są w praktyce mapami jedynie czysto teoretycznymi, pokazywanymi tylko dla zgrywu, dla serca łopotu.
Łączność za pośrednictwem operatorów komórkowych celowo omijam, aby depresji swej nie pogłębiać. O "czterech gie" od Playa wspominałem już wcześniej, usługi pozostałych operatorów w porywach osiągają transfery na miarę archaicznego EGDE'a. Zresztą, nawet gdyby ów przesył był szybszy, pakietową wymianę danych w obecnych sieciach GSM dyskwalifikują trzycyfrowe, częstokroć, pingi oraz limity samego transferu. Weźmy, dla przykładu, ofertę Cyfrowego Polsatu. Istny szał - za 99 złotych mógłbym mieć, co miesiąc, 60 gigabajtów na przesył (oczywiście w obie strony). Przyznać muszę, że nawet specjalnie nie starając się, zmieściłbym się w limitach tejże paczki. Kruczek właściwie jest tylko jeden, ale kruk to godzien opowiadania Edgara Poe. Otóż z kwoty tej 50 giga wykorzystać można li tylko w godzinach od północy do ósmej rano, a tak się niestety składa, że od małego przyzwyczajony jestem w godzinach tych spać. Mało tego, w tygodniu to ja już o ósmej jestem kilkadziesiąt kilometrów od domu i staram się pracować w charakterze biurwy. W weekendy z kolei usiłuję, co prawda bez sukcesu, odespać całotygodniowe niewyspanie. I tak to koło się zamyka. Ale jakie czasy, takie zwyczaje. Może trzeba będzie zrewolucjonizować swój cykl dobowy i zamienić się w nocne widmo. Oczywiście oczami wyobraźni widzę sytuację, w której wszyscy stajemy się nocnymi markami, a prężni operatorzy przenicowują swoją ofertę i niejako na odwrót zwiększają transfery w trakcie dnia, odgrywającego wówczas, wbrew odwiecznym prawom przyrody, rolę nocy.

Na koniec rozwiązanie zagadki tytułowej ilustracji. Sielanka ta okazuje się być lesznowskim rynkiem. Rynek ów, to przysłowiowy kwiatek do kożucha, czy też bardziej dosadnie - pięść do nosa. Na wycięcie co ładniejszych drzew i ułożenie kilku ton różnokolorowej kostki (w postaci realizacji będącej urzeczywistnieniem koszmarnego snu artysty-brukarza) wydano, jak wieść gminna niesie, coś około 100 tysięcy złotych polskich. Reszta okolicy, podobnie jak po nocy i sam rynek, tonie w stertach wszelkiej maści brudów, wieczorami zaś wędzi się oparami nielegalnie spalanych śmieci (choć to ostatnie wydaje się ciut lepsze niż wywożenie tychże do pobliskiego lasu). Generalnie, jak przepowiedziałem to w tytule, w każdej materii jest dziurawo. O przepraszam, w kwestii handlu do wioski przyszło nowe, z nowym zaś dla jednych nadzieje, dla drugich dramaty. Buduje się bowiem Biedronka. Zobaczymy, może rzucę precz Playa i przeniosę się do wirtualnej, żuczkowatej sieci.

Tapetka dnia, czyli rozpusty część druga.

2011-08-09T09:07:00.000+02:00

Spełniając prośbę widza z kanału Youtube, wrzucam pożądaną tapetkę. Doprawdy niezwykła jest spostrzegawczość i uwaga wielu internautów, potrafiących dostrzec to, co ledwo dostrzegalne. Obrazek to jakiś render znaleziony w sieci, ale przyznać muszę, że przyciąga uwagę w dość nienachalny sposób, o co zresztą ostatnio coraz trudniej.
Link do pełnej rozdzielczości.

Jak rozszyfrowałem "4G".

2011-08-02T17:15:00.002+02:00

Tytuł zapowiada wpis sążnisty i ciężki gatunkowo, tymczasem nic bardziej mylnego, będzie on nader adekwatny do playowskiej niby-zagadki. Otóż będąc kiedyś młodym komórkomaniakiem, żyłem w przekonaniu, jak się obecnie okazuje błędnym, że na dumne miano sieci 4G zasługiwać mogą Ci operatorzy, którzy oferują w ramach swych usług możliwość korzystania z tak niebywałych technologii, jak LTE, czy też WiMax. Za skrótami tymi kryć się miały prawie kosmiczne wartości transferów, przy których sieci kablowe płonąć powinny ze wstydu.

Z czasem okazało się jednak, że rzeczywistość skrzeczy, a zatem żeby sprostać tej niewesołej sytuacji, zdewaluowały się nawet same standardy, na straży których stoi (zapewne lubiąca się korumpować) Międzynarodowa Unia Telekomunikacyjna (ITU). Zbór ów szanowny, obniżając po cichu poprzeczkę do poziomu HSPA+, dał tym samym pole do popisu wszelkiej maści specjalistom od marketingu. Może zatem niesłusznie czepiam się złotoustych pracowników sieci Play, że skwapliwie skorzystali z nadarzającej się okazji naciągnięcia, co bardziej naiwnych klientów, na puste slogany? Najdziwniejsze w tym wszystkim jest tylko to, że naiwniakiem takim okazałem się być nawet i ja sam. Przyznam szczerze, że o całej tej międzynarodowej unii telekomunikatorów dowiedziałem się obudzony z ręką w przysłowiowym nocniku. Związany z Playem dwuletnią umową pozostaje wierzyć mi, że przynajmniej teoretyczne osiągi technologii HSPA+ przekroczą kiedyś laboratoryjne progi i wejdą pod nasze słowiańskie strzechy. Niestety, kabotyńską radość oczekiwania psuje znajomość przysłowia mówiącego jasno i wyraźnie czyją matką jest nadzieja oraz wczorajsze oświecenie, spływające na mnie po nagłym rozszyfrowaniu kodu 4G. Okazało się, że rozwiązanie leżało na wyciągnięcie ręki, a rebus odczytywać należy dosłownie, właśnie jako "cztery gie". Gówniane okazują się być zarówno same opóźnienia (pingi), jak i wartości "downloadu" oraz "uploadu". Czwartym "gie" (ale wcale prze to nie mniej ważnym) jest pokrycie kraju zasięgiem płynącym z macierzystych nadajników sieci, w ramach których dostępna jest usługa Play Online, na którą to sam się nieopatrznie skazałem.

Niejako na potwierdzenie prastarej mądrości o głupcach i nadziei, załączam poniżej zrzuty ekranu z wczorajszych pomiarów wykonanych przeze mnie na warszawskiej uliczce Ludwiki.

Kamienica.

2011-07-29T22:48:00.000+02:00

Wypad na stację benzynową pozwolił zaspokoić nieopisaną żądzę na coś słodkiego, a czego nie było akurat pod ręką. Sumienie krzyczy rosnącą wokół brzucha oponą, ale niech tam - żyć zdrowo, aby umrzeć zdrowo? Toż to największa na świecie głupota. Wracając ulicą Wronią, wyciągam z kieszeni galaktyczną Dwójkę i robię z kolana fotkę klimatycznie oświetlonej kamienicy. ISO oczywiście ustawione na możliwie najmniejszą wartość (100), a kończyna oczywiście robiła za podpórkę.

Skrajności, czyli co sądzę o Nokii E7.

2011-07-28T12:15:00.000+02:00

Nokia E7 to jedna wielka skrajność, przynajmniej dla mnie. Z racji schizofrenicznej postawy szefostwa firmy sukcesu już nie odniesie, no bo kto będzie inwestował w urządzenie, dla którego wsparcie techniczne może skończyć się podobnie szybko, jak to było z Nokią N900. Zaiste, Skandynawowie to dziwni ludzie. Wypuszczają na rynek telefon z wybitną obudową i podobnie świetną klawiaturą, wpychając do niego, tak pewnie dla równowagi (aby nie było za dobrze) archaiczny system z paroma przedpotopowymi rozwiązaniami.

Może jednak po kolei.

Zaczniemy zaś, niespodziewanie, od sporego plusa. Dystrybucyjny komplet zawiera bowiem, oprócz tak oczywistych rzeczy, jak ładowarka (w końcu z wtykiem microUSB), kabel do transmisji danych, czy też słuchawki, dwa funkcjonalne adaptery - przejściówki. Jeden umożliwia podłączenie Nokii do wyświetlacza wyposażonego w złącze HDMI, dzięki drugiemu z kolei podepniemy pod E7 właściwie dowolnego pendrive'a, bądź dysk zewnętrzny (te drugie raczej nie większe niż 2,5 calowe). Przypomnę, że w zestawie sprzedażowym dużo droższego Samsunga Galaxy S2 takich cudeniek zwyczajnie nie ma (czyżbym znowuż się czepiał przesławnego Samsunga?).

Obudowa Nokii E7 to właściwie ta część materiału, na której mógłbym skończyć dzielenie się moimi wrażeniami. Jedyne słowa, jakie cisną się na usta w kontakcie z nią, to same superlatywy. A to, że wspaniała, a to, że świetnie spasowana, no po prostu - mistrzostwo. Szkoda tylko, że - tradycyjnie już - nie wygospodarowano odrobiny miejsca na jakąś zaślepkę obiektywu, ale chyba powoli trzeba już pogodzić się z tą ogólnoświatową tendencją pozostawiającą oko aparatu beż żadnej osłony. Nie wiem tylko, czy to z oszczędności, czy może decydują kryteria estetyczne, a może tak jest szybciej i prościej.

Klawiatura biznesowego smartfonu to klasa sama dla siebie. Chciałbym, aby inni projektanci urządzeń właśnie z niej czerpali natchnienie. Przyciski zachowują względem siebie całkiem wyraźne odstępy, skok jest odpowiedni, a materiał, z którego wykonano klawisze, pozostawia wyłącznie miłe wspomnienia. Właściwie jedyną wadą jest ograniczenie ilości rzędów klawiszy do czterech (oglądany ostatnio przeze mnie w sieci Droid 3 ma wyodrębnione przyciski z cyframi), ale rozumiem, że to kompromis, dzięki któremu zachowano właśnie te cechy, które zaliczyłem wcześniej do zalet układu tej klawiatury.

Ekran. Cóż, wykonany w technologii AMOLED i czterocalowy. Jakość obrazu i odwzorowanie kolorów identyczne z tym, co widziałem w Nokii N8. Ogólnie jest tak, jak ma być w sprzęcie pozycjonowanym w tej klasie cenowej. Barwy są żywe, co jest akurat cechą charakterystyczną technologii wykonania matrycy, podobnie, jak i bardzo dobry kontrast, głęboka czerń oraz duże kąty widzenia. Od dzisiejszych "klasowych" standardów odbiega jedynie rozdzielczość wyświetlacza, wynosząca 360 na 640 pikseli, co jednak wynika z takich, a nie innych, ograniczeń systemu operacyjnego.

Za pracę Nokii E7 odpowiada zarówno procesor, taktowany zegarem 680 Mhz, jak i 256 MB ramu. Wydawać by się mogło - patrząc na sprawność odtwarzania materiału w rozdzielczości nawet 720p - że Symbianowi, który zarządza naszą Nokią, to zupełnie wystarcza. I tak i nie. O ile z plikami wideo telefon radzi sobie zupełnie dobrze, o tyle nie mogę zrozumieć, dlaczego z kolei dostaje czkawki podczas poruszania się po menu, czy też w momencie korzystania z dostępnej technologii wielodotyku przy przeglądaniu plików graficznych (zdjęć i innych obrazów). Mam tu na myśli oczywiście ich powiększanie (rozciąganie) i zmniejszanie.

Skoro wspomniałem już o Symbianie, dogorywającym swoich dni w tym modelu, zatrzymam się w tym miejscu, ale nie na długo, żeby nie kopać leżącego. Podejrzewam, że w laboratoriach Nokii siedzą dwie zwalczające się grupy pracowników. Jedni wypuszczają ze swoich spracowanych rąk takie perełki, jak obudowa telefonu (wraz z klawiaturą), inni zaś złośliwie sabotują poczynania tych pierwszych decydując, że do "wnętrza" tego cacuszka wciśniemy zwietrzały już zezwłok Symbiana, co ważne - truposza tego nawet nie uszminkowano pomadką o wdzięcznej nazwie Anna. Spytacie, co przeszkadza mi w tym systemie? Nawet największe zasługi dla rozwoju rynku smartfonów nie są w stanie dłużej przykrywać niedomagań Symbiana. Z uporem będę utrzymywał, że nie jest on do końca przystosowany do obsługi palcem (podobnie, jak to było w przypadku Windows Mobile 6.5 i czego nie mogła ukryć nawet najlepsza nakładka interfejsu użytkownika, vide: HTC HD2), że jest zwyczajnie brzydki, a w szczególności brakuje mi:
- mnóstwa skalowalnych i konfigurowalnych widżetów, tak charakterystycznych dla Androida,
- przyjazności i obfitości marketu z aplikacjami, którą znowuż znam z systemu z zielonym robocikiem,
- banalnie łatwej i pełnej synchronizacji z moim kontem Gmail.
Żeby nie było jednak tak, iż można by odnieść wrażenie, że nie dostrzegam jasnych stron systemu pracującego w E7, przyznam otwarcie, że zapoczątkowana przez wcześniejszą Nokię N8 funkcja "USB on the go" działa nad wyraz sprawnie, do czego walnie przyczynia się również wyposażenie zestawu sprzedażowego w odpowiednią przejściówkę (cały czas piję tu do skromności kompletu w jakim oferowany jest i9100).

Kilka odrębnych słów należy się technologii EDOF zastosowanej w module fotograficznym telefonu. Szczerze mówiąc nie widzę nic, co przemawia za wdrażaniem akurat tego systemu ustawiania ostrości, rozumiem tylko, że pewnie jest tańszy i decydują o tym koszty. "Ustawianie ostrości' to termin dziwnie brzmiący w kontekście techniki EDOF, w praktyce nie wyostrzymy na niczym, co jest położone bliżej niż 25-30 centymetrów od obiektywu telefonu i sprowadza się do zwykłej ostrości ustawionej na nieskończoność. Nasz drogi biznesmen (a do niego adresuje przecież swój produkt Nokia), jeżeli zdarza mu się konieczność sfotografowania jakiegoś obiektu w trybie makro, powinien zatem nosić przy sobie, niezależnie od smartfonu, jakiś mały i tani aparat kompaktowy. Trochę to mało wygodne rozwiązanie, ale cóż, tak być musi, skoro producent uznał, że brzydzi się tym trybem przechwytywania cennych chwil i zaklinania ich w formę obrazu.

Właściwe podsumowanie zawarłem w samym materiale wideo. Ale streszczając je, przypomnę: moim zdaniem skandynawski producent strzelił sam sobie w stopę, spajając razem tak skrajne w odbiorze czynniki, jak wybitna obudowa i przebrzmiały system. Osobiście z wielką chęcią zobaczyłbym w tym ważącym 176 gramów cielsku nadchodzący system MeeGo. Myślę, że taki duet odniósłby spory rynkowy sukces.

Dla przypomnienia, podaję poniżej link do wpisu z próbkami wideo wykonanymi przy użyciu Nokii E7:
http://porhinio.blogspot.com/2011/07/w-filmie-polskim-to-jest-taknuda-nic.html

Instrukcja - przedmiot analizy.

2011-07-27T17:56:00.001+02:00

Niejaki Zygmunt, nazwiskiem Freud, dużą część swojego życia poświęcił na analizę snów i próbom udowodnienia, że w ich przeżywaniu kryją się jakieś podświadome żądze, pragnienia i konflikty. I choć osobiście tezom austriackiego twórcy psychoanalizy wiary nie daję i uważam je za jaskrawy przykład nadinterpretacji oraz doszukiwania się sensów tam, gdzie ich zwyczajnie nie ma (dziwi mnie tylko niepomiernie, że tyle sławnych nazwisk dało się na to nabrać), to bez wątpienia widzę jakiś dramatyczny rozdźwięk między teorią, publikowaną po cichu w instrukcji obsługi Samsunga Galaxy S2, a kolorową grą wyobraźni ewokowaną przez twórców reklamy promującej ów elektroniczny przedmiot pożądania.

Marginalizowana i spychana zapewne w podświadomość, malutka i licha biała książeczka zawiera kilkadziesiąt cennych, choć czasami idiotycznie oczywistych, porad, zwanych również (często i nieco patetycznie) podręcznikiem użytkownika. Strona dziewiętnasta rzeczonego "mauala" zawiera zapis ostrzegający nas przed narażaniem urządzenia na kontakt z wilgocią i płynami wszelkiego rodzaju.

Oczywiście, w interesującym nas kontekście, najważniejsze jest tu sformułowanie, że wspomniane ciecze "mogą" uszkodzić nasz smartfon. Powtarzam - "mogą". A jeżeli "mogą" to nie "muszą". I tego to kruczka trzymali się zapewne twórcy wspomnianego wyżej, puszczającego nieostrożnie wodze fantazji, telewizyjnego spotu. Nim przejdziemy do przypomnienia samej reklamówki, pozwolę sobie na przytoczenie jeszcze jednej przestrogi widniejącej na kartach instrukcji. Na stronie kolejnej bowiem, tym razem dwudziestej drugiej, autor ulotki, zapewne powodowany antyrodzinną postawą członków zarządu, zabrania nam przekazywania naszego wychuchanego Samsunga w nieporadne ręce dzieci.

I kiedy jesteśmy już tak, wydawałoby się, na wszelkie możliwe sytuacje przygotowani i przed wszelkimi możliwymi nieprawidłowościami ostrzeżeni, wydarza się coś, co mąci nam w głowie i każe zastanowić się, czy może jednak wymieniony we wstępie, pochodzący z Przyborza, naukowiec nie miał choć cienia racji. Wystarczy przecież, że podmienimy sen na ów medialny przekaz. Być może wówczas, jak na psychologicznej tacy, ujrzymy ukryte dziecięce marzenia reżysera (kolorowe rybki w akwarium to metaforyczne uzewnętrznienie potrzeby opieki), bądź niemal dosłownie zwizualizowane koszmary senne scenarzysty (woda jako symbol nocnego moczenia się).
A oto i same fantasmagorie, jako żywo pozostające w iskrzącym konflikcie między pismem a obrazem, zdające się dwukrotnie zadawać kłam wieszczonym przez producenta regułom:

A teraz tak trochę bardziej na poważnie. Nie trzeba szczególnie dużej jej dozy, aby oczami wyobraźni zobaczyć, jak kilkuletnia pociecha (nie potrafiąca sprawnie sczytywać tekstu z ekranu telewizora) wita zdziwionego tatusia (wracającego z wypadu do sklepu po, dajmy na to, kojące pragnienie piwo) szklaną kulą z bulgoczącym w jej środku przedrogim telefonem. I weź tu potem wytłumacz berbeciowi, że źle uczynił. Ale okey, niech będzie, że się czepiam, jak zwykle zresztą.

Jeżynki

2011-07-26T20:01:00.000+02:00

Wieczorną porą naszedł mnie czas wspomnień. Otóż przed laty spowiadałem się na moim pierwszym internetowym tworze, tworze o nazwie 719.bloog.pl (od jego to nazwy pochodzi miano mojego kanału w serwisie Youtube). A ponieważ, niejako przy okazji, sądzę, że niewiele osób, które jakoś wpadły na blog niniejszy, zdoła dotrzeć do wspomnianej wyżej sieciowej sieroty, pozwalam sobie część tamtego materiału przenieść na gościnne łono Bloggera.

Od czego zaczynam wspominki? Od krótkiego tekstu o terminalach Blackberry, pieszczotliwie zwanych Jeżynkami. Swojego bowiem czasu byłem moderatorem na forum poświęconym urządzeniom kanadyjskiej firmy RIM. Drogi moje oraz administracji forum (obecnie w temacie tym największego w Polsce) co prawda rozeszły się, ale sentyment do Jeżyn pozostał. A bywało onegdaj tak (tekst z lutego 2009 roku):

"Jakie są jeżynki nie każdy wie, i bardzo dobrze, niech będzie w nich trochę wyjątkowości, przynajmniej w naszym kraju (w Hameryce Północnej są cholernie popularne, nawet Barrack O. nie może się rozstać ze swoja Jeżynką). Ja wiem jak smakują Jeżynki, znam cierpkość 6230, kosztowałem lekko słodkiego 8700, zasmakowałem w słodyczy 8300. Jeżynki są jedyne w swoim rodzaju, wielu uzależniają, inni ich nienawidzą. Ja je bardzo lubię. Tak zwyczajnie, za niezawodność, za szybkość, za pełną klawiaturę, za baterię, której nie muszę codziennie podczepiać do gniazdka. Pomimo, że obecnie używam Iphona 3G oraz G1 z Androidem, zawsze gdzieś tam czuję wielki sentyment do Jeżyn. Leżą, starannie wymuskane, w specjalnych gablotkach mojego muzeum, zawsze podładowane, zawsze gotowe do działania. Mrugają do mnie zielonymi diodami, ja czule je gładzę, pieszczę delikatnie szybki ekraników, chucham na plecki, łaskoczę klawiaturkę. Szepczę do nich, przeglądam powierzone im tajemnice. Tylko im zaufałem na tyle by strzegły moich user loginów i innych passwordów. Są ostatnim bastionem, niezdobytą twierdzą, skarbnicą kontaktów i archiwum tajemnych notatek. Semper fidelis!
A jeżeli Ty Drogi, nieliczny czytelniku, przypadkiem jesteś posiadaczem Blackberry, to skorzystaj z mojej porady i wstąp na www.blackberryforum.pl. Pamiętaj, nie jesteś sam!. Zaciągnij się na blackberryforum.pl i walcz z robalami :)
Tak na poważnie, to szczerze polecam wspomniane wyżej forum. Z własnego doświadczenia wiem, że jest trochę inne od innych for komórkowych, przynajmniej takie było za "moich" czasów, bez "fanboystwa" i o chyba najmniejszym procencie panów zbyt długo chodzących w dresach. Zawsze była miła atmosfera, choć dyscyplina żelazna! Generalnie kopalnia wiedzy nt. Jeżynek, głównie dzięki wielu aktywnym userom, moderatorom i administracji. Polecam."

CIFrowe filmowanie oraz para zdjęć.

2011-07-25T18:16:00.000+02:00

Tak...trudno dodać coś pozytywnego o możliwościach Huaweia U8500 w zakresie przechwytywania obrazów, zarówno ruchomych, jak i tych jednoklatkowych, jakby zamarłych w przerażeniu i wołających bezgłośnie: "To nie uchodzi!". Zaiste, wydawało mi się, że w kategorii tej nie może być już gorzej niż w opisywanym przeze mnie wcześniej modelu U8300, jednak nowy model z Państwa Środka udowadnia, że owszem, może.

Zadziwiająco źle wypada również U8500 w roli aparatu fotograficznego, zwłaszcza na tle konkurentów z tej samej półki cenowej. Aby to unaocznić, odsyłam do wpisu na temat Samsunga Star II - materiał wideo porównywalnie katastrofalny, za to jakość fotek dramatycznie lepsza. Poniżej zaś wklejam dwie próbki wykonane "osiem pięćsetką" przy najwyższych ustawieniach (w trybie zdjęć jakość tę określono jako "bardzo wysoką"). Uwaga! Pejzaż pierwszy to, wbrew pozorom, nie akwarela.

Tradycyjnie umieszczam też szczegóły techniczne pliku wideo:

General
Complete name : E:\GSM\Huawei U8500\VID_20110725_173251.3gp
Format : MPEG-4
Format profile : 3GPP Media Release 4
Codec ID : 3gp4
File size : 1.51 MiB
Duration : 33s 215ms
Overall bit rate : 382 Kbps
Law rating : (empty)
Released date : 0
Encoded date : UTC 2011-07-25 15:33:31
Tagged date : UTC 2011-07-25 15:33:31
Classification : (empty)
Video #1
ID : 1
Format : H.263
Format profile : BaseLine@4.0
Codec ID : s263
Duration : 33s 215ms
Bit rate mode : Variable
Bit rate : 369 Kbps
Width : 352 pixels
Height : 288 pixels
Display aspect ratio : 1.222
Frame rate mode : Variable
Frame rate : 8.309 fps
Minimum frame rate : 5.208 fps
Maximum frame rate : 20.408 fps
Bits/(Pixel*Frame) : 0.438
Stream size : 1.46 MiB (96%)
Writing library : pvmm Revision 1
Encoded date : UTC 2011-07-25 15:33:31
Tagged date : UTC 2011-07-25 15:33:31
Audio #2
ID : 2
Format : AMR
Format/Info : Adaptive Multi-Rate
Format profile : Narrow band
Codec ID : samr
Duration : 33s 140ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 12.8 Kbps
Channel(s) : 1 channel
Sampling rate : 8 000 Hz
Resolution : 16 bits
Stream size : 51.8 KiB (3%)
Writing library : pvmm
Encoded date : UTC 2011-07-25 15:33:31
Tagged date : UTC 2011-07-25 15:33:31

Nowy standard tabletu - nowy standard wsparcia.

2011-07-24T21:02:00.001+02:00

Wpis ów, pełen skrywanej goryczy, jest niejako posłowiem do notki sprzed paru dni. Na zagranicznym forum (skupiającym rozżalonych posiadaczy tabletów bliźniaczych z moim) znalazłem sprawozdanie z ciekawej rozmowy, jaką użytkownik produktu LG odbył z przedstawicielem producenta (cytuję za źródłem):

"Here is a recent conversation that I had with an LG representative:

12:04 PM MikeP: Hello, Rick. Can I help you with anything today?
12:05 PM Rick: Hi, I wanted to know if there was any news on a software update for the Optimus Pad. It feels as if those of us that chose to go with LG are being left behind as we watch all other (cheaper) android tablets get their updates to 3.1
12:06 PM MikeP: One moment please I will verify that for you.
12:06 PM Rick: Yep, thanks
12:10 PM MikeP: At the moment there are no updates that apply to the optimus pad which are in 3.1 the 3.1 update only includes updates for certain products where elements needed updating so it does not mean that 3.1 will apply to all products.
12:11 PM Rick: So if I'm understanding correctly, then this means that everyone that payed easily over 600-700$ for your product are getting a kick in the balls as you won't support a 3.1 update?
12:12 PM MikeP: This unit doesn't need 3.1 is what it means.
12:13 PM Rick: 3.1 brings many new features to Honeycomb tablets as well as bug fixes. As a consumer of your product, I would expect for this to be available to me as it is to customers who have purchased, for example, a Motorola Xoom
12:14 PM Rick: My lack of USB support, lack of resizable widgets as well as lack of a few other features disagrees with not needing an update.
12:14 PM MikeP: If you would like to make an official complaint please contact 1 888 542 2623 with your model and serial number.
12:15 PM Rick: Thank you for your time and I really do hope that in the future LG will show a bit more support towards their customers. Have a good day."

Dobre samopoczucie reprezentanta koreańskiego koncernu dziwi niepomiernie, choć być może założyć trzeba, że dalekowschodni składacze elektroniki są święcie przekonani, iż konkurencję zostawili gdzieś hen w tyle, albo, że w kategorii tabletów czas zatrzymał się i ani drgnie. Dopuszczam jednak możliwość, że po prostu LG wykazuje się w tym przypadku daleko idącą arogancją, a klientów swych ma głęboko w skośnookiej dupie. Uprzedzam z góry: tak, wiem - mikrofalówki robią dobre.

Zdjęcie: porhinio

Posłowie w sprawie słynnej klapki.

2011-07-22T21:57:00.003+02:00

Link do powyższego materiału przesłał mi jeden z miłych czytelników. W pewnym sensie posypuję głowę popiołem i przyznaję (głównie dzięki tym dalekowschodnim zapaleńcom), że labilność pokrywy baterii w Galaxy S2 nie idzie w parze z łamliwością, o jaką ją podejrzewałem. Wprost przeciwnie - zdolność do utrzymywania założonej przez producenta formy budzi mój podziw. Ale żeby nie polec całkowicie na polu Bitwy o Klapkę, czepiać się teraz będę trwałość zatrzasków ;) Są takie małe i bezbronne.

Coś tu Youtube kręci.

2011-07-22T12:13:00.000+02:00

Wydaje mi się, że od niedawna portal Youtube ma jakieś problemy ze statystykami oglądalności, czyli akurat tego aspektu funkcjonowania, na którym wielu internautów buduje swój sieciowy sukces. Oczywiście musiało to dotknąć również i mnie, albowiem na moim koncie przeczytać mogłem taki oto komunikat:

"From July 11th to July 18th, YouTube viewcounts have not been consistently updating for many videos. Please be assured that any views not currently updated are still being recorded. We are working to resolve this issue."

Ufam, że poradzą sobie z tymi bugami, a przy okazji nie zresetują dotychczasowych liczników. Szkoda byłoby mi przeszło miliona odsłon. A może, przy okazji, ktoś lepiej znający angielski ode mnie (moja znajomość tego języka ogranicza się jedynie do dość ubogiego słownictwa filmów z Lisą Ann) jest na tyle obeznany w sieciowych newsach i wie o co w tym wszystkim chodzi?

Komu w drogę, temu czas.

2011-07-20T17:42:00.000+02:00

Chciałoby się dodać jeszcze kwestię: "Lepiej późno niż wcale". Jak widać na załączonym powyżej zrzucie, Google przypomniało sobie o Polsce i w tydzień po dodaniu informacji o natężeniu ulicznego ruchu udostępniło nam możliwość nawigowania do wybranego na mapie celu. Osobiście uważam to za krok w bardzo dobrym kierunku, nawet jeśli przyjdzie nam się początkowo pozrzymać na grzechy młodości. Co ciekawe, w nawigacji mamy również dostępne wskazówki głosowe - mnie, po uruchomieniu programu, pouczać począł jakiś nawet dobrze zorientowany w terenie facet.

Podoba mi się też interfejs - schludny i (w przeciwieństwie do Naviexperta) nie przeładowany informacjami.

Oczywiście mapy możemy wyświetlać również w trybie "satelitarnym", choć poza "bajerem" jest to raczej mało praktyczne. Tyle na szybko, na jakieś dokładniejsze wrażenia przyjdzie poczekać.
Mała przestroga dla podróżujących z Play Online, żeby nie zapominali, iż nawigacja Google'a pobiera mapy bezpośrednio z sieci. Sam sparzyłem się ostatnio na tego typu mapach, kiedy to analogicznie funkcjonujący Naviexpert utracił zdolność wskazywania trasy wraz z utratą zasięgu macierzystych nadajników. Efektem była moja zdumiona mina, a następnie tradycyjne próby nawigowania względem słońca, tudzież wypatrywanie z której strony mech obrasta okoliczne drzewa.

Flipout okiem czytelnika [z serii Waszym zdaniem...].

2011-07-19T14:58:00.002+02:00

Zainspirowany dość liczną korespondencją uskutecznianą, za pośrednictwem poczty elektronicznej, z czytelnikami bloga i widzami kanału Youtube, świadom jednocześnie, iż ewokowane przeze mnie zdanie na temat jakiegoś urządzenia jest przeważnie tylko moje, a zatem nie jest w żadnej mierze lepsze, czy też gorsze od osądu Waszego, postanowiłem zapoczątkować coś w rodzaju serii o mało oryginalnym tytule "Waszym zdaniem, czyli co Ty chrzanisz".

Na pierwszy ogień, za jego zgodą, idzie Wojtek (nazwisko znane redakcji, nie publikuję, bo nie wiem, czy życzyłby sobie), który napisał parę słów będących, w jakimś sensie, polemiką z moim materiałem o Motoroli Flipout, której nie omieszkałem skrytykować, między innymi, za zbyt mały ekran, dodajmy - o fatalnej rozdzielczości. Spójrzmy zatem, co polubił Wojciech w swoim malutkim towarzyszu, a co nie wzbudziło jego entuzjazmu:

"No i stało się. Zakupiłem Motorolę Flipout. Przez weekend trochę się nią pobawiłem i mogę napisać kilka słów.
A więc tak. Telefonik jest całkiem przyjemny. Dobrze reaguje na dotyk, klawiatura jest całkiem wygodna, chociaż wymaga odrobiny przyzwyczajenia. Klawiatura ekranowa też niczego sobie. Krótką wiadomość można napisać bez otwierania telefonu i nie ma z tym żadnych problemów. Jeśli chodzi o menu, to wszystko znajduje się dokładnie tam gdzie się tego spodziewałem. Bardzo podoba mi się lista wiadomości. Sprytnie jest to poukładane.
Nawet takie rzeczy jak konfiguracja klienta poczty na hotmailu nie przysporzyła problemu. Wszystko zadziałało od pierwszego razu. Podłączenie się do domowego WiFi było banalnie proste.
Ogólnie wszystko mi się spodobało w telefonie. Podczas ładowania dioda przy gniazdku usb ładnie świeci na zielono. Niestety nie sygnalizuje ona rozładowania baterii ani żadnej innej rzeczy. Za to gdy bateria słabnie telefon informuje o tym stosownym komunikatem na ekranie, podając przy tym ile procent baterii nam jeszcze zostało.
Zestaw słuchawkowy jest całkiem wygodny, jak na zestaw z kabelkiem. A mikrofon, tak jak Pan mówił jest malutki i “robi” również za przycisk do dobierania połączeni.
Tak, teraz może słów kilka na temat ekranu. No cóż, jest malutki. strony internetowe ciężko się na nim przegląda. Chociaż powiększanie działa bardzo dobrze. Natomiast dłuższe czytanie jest nie praktyczne. Ale z tym akurat się liczyłem. Nie do tego ma mi to służyć.
Nawigacja w telefonie też jest i działa. No i to może tyle na jej temat. Obsługa tego w aucie, podczas jazdy jest mocno uciążliwa. No chyba że to pasażer się tym zajmuje. Poza tym nawigacja “nie gada” co też jest uciążliwe jeśli jeszcze trzeba obserwować drogę, znaki i całą resztę. Taka sama nawigacja jest w Samsungu S7220 i działa identycznie, no może za wyjątkiem tego, że tu obsługuje się ją przez dotyk ekranu.
Aparat zdjęcia robi i da się na nie patrzeć. Jednak do robienia zdjęć to i tak wybieram normalny aparat.

Dobrze, ale żeby nie było aż tak cukierkowo, to muszę się przyznać, że sporą trudność sprawiło mi przypisanie własnych dzwonków do kontaktów. Same dźwięki wgrałem na kartę i to było łatwe. Tylko, że albo nie mogłem ich zobaczyć z poziomu kontaktów, albo telefon pomimo wybrania konkretnego dźwięku nadal zostawał przy dzwonku ogólnym. Trochę poczytałem w necie i jakoś sobie poradziłem, ale nie wiem jak to zrobiłem. hehehe
To tyle z mojej strony na temat tego telefonu."

O menu Samsunga Galaxy S 2 kilka własnych słów.

2011-07-18T09:24:00.000+02:00

Tekstowo niewiele mam do dodania ponad to, co zobaczyć można na materiale wideo. Tradycyjnie już, ale tradycja to męcząca, coś piszczy w trakcie nagrania. Wcześniej myślałem, że winę za to ponosi ładowarka podpięta do kamery, jednak tym razem nagrywanie odbywało się bez elektrycznej kroplówki. Podsumowując można zauważyć, że poruszanie po menu odbywa się szybko, mimo instalacji kilkunastu programów firm trzecich. Nad wyraz sprawnie odbywa się również przechodzenie między pulpitami, choć przyznać trzeba, że nie są one obciążone widżetami (ale to nadrobię w innym odcinku). Sama nakładka Samsunga - TouchWiz 4.0 - nie jest specjalnie wymagająca dla systemu, a czerpanie pełnymi rękoma z wzorcowego interfejsu Iphone'a ujmy - w moich oczach - nie przynosi. Wprost przeciwnie - możliwość odinstalowania aplikacji bez zagłębiania się w zakamarki ustawień śmiało można zaliczyć do dużych plusów tego interfejsu.

Niedziela.

2011-07-17T15:58:00.000+02:00

Niedziela, upalna niedziela na Woli to przeżycie z pogranicza absurdów. Stalkerowskie wnętrza osiedla za Żelazną Bramą, puste ulice poprzetykane tysiącem słupków i powiewająca flaga na wieży Muzeum Powstania Warszawskiego. Wszystko to, leniwe i w wakacje jakby bardziej wyludnione, buduje u mnie nastrój sinusoidalnie oscylujący między depresją a zachwytem. Obrzydzenie przeplata się z refleksją.

A w filmie polskim to jest tak....nuda, nic się nie dzieje.

2011-07-16T22:43:00.001+02:00

Cytat z "Rejsu" wybitnie pasuje do powyższego testowego materiału. Tu faktycznie nic się nie dzieje, jednak mimo wszystko można zaobserwować pewien interesujący i dość leniwie poruszający się obiekt. Można też, i to już wartość dodana, przyjrzeć się całkiem sprawnie działającemu systemowi EDOF, zastępującemu w Nokii E7 tradycyjny auto-focus. Jak widać technologia ta sprawuje się przyzwoicie i gdyby nie brak trybu makro, byłaby do zaakceptowania.
W głębi wpisu również materiał z nagrania nocnego, na którym już coś się dzieje, choć obiekty jakby innej natury, niestety.

Tradycyjnie już też, dla miłośników cyferek, szczegóły techniczne (choć nie wiem, czy kogokolwiek te tabelki interesują). Uwagę zwraca bardzo niestabilny framerate pierwszego (dziennego) nagrania.

Nagranie 1.:

General
Complete name : E:\GSM\Nokia E7\wideo\Nokia E7_nagranie.mp4
Format : MPEG-4
Format profile : Base Media / Version 2
Codec ID : mp42
File size : 51.4 MiB
Duration : 35s 491ms
Overall bit rate : 12.1 Mbps
Encoded date : UTC 2011-07-15 14:36:09
Tagged date : UTC 2011-07-15 14:36:09
Video #1
ID : 1
Format : AVC
Format/Info : Advanced Video Codec
Format profile : Baseline@L3.1
Format settings, CABAC : No
Format settings, ReFrames : 1 frame
Codec ID : avc1
Codec ID/Info : Advanced Video Coding
Duration : 35s 491ms
Bit rate mode : Variable
Bit rate : 12.0 Mbps
Width : 1 280 pixels
Height : 720 pixels
Display aspect ratio : 16:9
Frame rate mode : Variable
Frame rate : 24.880 fps
Minimum frame rate : 7.618 fps
Maximum frame rate : 25.021 fps
Resolution : 24 bits
Colorimetry : 4:2:0
Scan type : Progressive
Bits/(Pixel*Frame) : 0.523
Stream size : 50.8 MiB (99%)
Encoded date : UTC 2011-07-15 14:36:09
Tagged date : UTC 2011-07-15 14:36:09
Audio #2
ID : 2
Format : AAC
Format/Info : Advanced Audio Codec
Format version : Version 4
Format profile : LC
Format settings, SBR : No
Codec ID : 40
Duration : 35s 264ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 128 Kbps
Channel(s) : 2 channels
Channel positions : L R
Sampling rate : 48.0 KHz
Resolution : 16 bits
Stream size : 551 KiB (1%)
Encoded date : UTC 2011-07-15 14:36:09
Tagged date : UTC 2011-07-15 14:36:09

Nagranie 2.:

General
Complete name : E:\GSM\Nokia E7\wideo\20110716001.mp4
Format : MPEG-4
Format profile : Base Media / Version 2
Codec ID : mp42
File size : 43.3 MiB
Duration : 29s 914ms
Overall bit rate : 12.1 Mbps
Encoded date : UTC 2011-07-16 19:49:57
Tagged date : UTC 2011-07-16 19:49:57
Video #1
ID : 1
Format : AVC
Format/Info : Advanced Video Codec
Format profile : Baseline@L3.1
Format settings, CABAC : No
Format settings, ReFrames : 1 frame
Codec ID : avc1
Codec ID/Info : Advanced Video Coding
Duration : 29s 914ms
Bit rate mode : Variable
Bit rate : 12.0 Mbps
Width : 1 280 pixels
Height : 720 pixels
Display aspect ratio : 16:9
Frame rate mode : Variable
Frame rate : 25.000 fps
Minimum frame rate : 24.979 fps
Maximum frame rate : 25.042 fps
Resolution : 24 bits
Colorimetry : 4:2:0
Scan type : Progressive
Bits/(Pixel*Frame) : 0.521
Stream size : 42.8 MiB (99%)
Encoded date : UTC 2011-07-16 19:49:57
Tagged date : UTC 2011-07-16 19:49:57
Audio #2
ID : 2
Format : AAC
Format/Info : Advanced Audio Codec
Format version : Version 4
Format profile : LC
Format settings, SBR : No
Codec ID : 40
Duration : 29s 674ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 128 Kbps
Channel(s) : 2 channels
Channel positions : L R
Sampling rate : 48.0 KHz
Resolution : 16 bits
Stream size : 464 KiB (1%)
Encoded date : UTC 2011-07-16 19:49:57
Tagged date : UTC 2011-07-16 19:49:57

W pewnym położeniu prawie jak laptop, czyli Nokia E7.

2011-07-15T11:42:00.000+02:00

W dłonie moje, lekko już stetryczałe i od nadmiaru alkoholu trzęsące się, trafiła Nokia E7 - model, jak wieści producent i każe tradycja, przynależny do biznesowej serii smartfonów. Skandynawska kuchnia wypichciła dla kasty menedżerskiej danie ze wszechmiar ambiwalentne.

Zdjęcie, że tak powiem - tytułowe, pobudza nasz komórkowy apetyt, przyznam to szczerze. Jest nawet bogato: kusi HDMI, nęci 16 giga pamięci, WiFi to norma, podobnie jak ekran w technologii AMOLED, do której przyzwyczaiła nas już Nokia N8, będąca, jakby nie patrzeć, zapewne główną dawczynią wielu organów dla swej nieco przyciężkawej siostrzyczki (choć bardziej pasowałoby określenie Big Sister, a może i - przymierzając ją do postaci z kultowego Bioshocka - Big Daddy).

W zajawce tej, tekstowej i poczynionej zupełnie na gorąco, skupię się na kilku istotnych dla mnie szczegółach. Na pierwszy ogień - przednia strona telefonu i dobrze przemyślany, umieszczony centralnie pod ekranem przycisk menu, pełniący, niejako przy okazji, także rolę diody informującej o takich zdarzeniach, jak odebrana, a nieprzeczytana wiadomość, czy też przegapione połączenie (oczywiście, jak to w świecie biznesu, jedno i drugie bardzo ważne i dające szansę na niesłychaną, bez wątpienia, kasiorkę).

Ta druga, mniej istotna strona Nokii, gładka jest niczym kora mózgowa osiedlowego dresiarza. W przeciwieństwie do modelu N8, z racji zastosowania innej matrycy i braku autofocusa, nic tu nie wystaje, co z kolei dla wielu użytkowników i producentów wszelkiej maści etui może być zaletą. Obudowa oczywiście metalowa (aluminium), plastikowy wyjątek zrobiono dla około półtoracentymetrowych odcinków na górze i na dole urządzenia (podejrzewam, że plastik dramatycznie ułatwia pracę wbudowanej w telefon anteny).

Jak zapewne niektórzy już wiedzą, szczególnym miłośnikiem smartfonów z Symbianem nie jestem, niechęć moja nie dotyczy jednak wielu aspektów strony sprzętowej, w której to potrafię dostrzec wiele zalet. Do plusów Nokii E7 nie omieszkam zaliczyć klawiatury. Mechanizm wysuwania, jak na mój gust, działa wybornie (może wspomaganie mogłoby być trochę mniej energiczne), a wielkość i generalnie praca klawiszy to klasa sama dla siebie. Nachylenie pod kątem wysuniętego ekranu to prztyczek w nos dla konkurencji posiadającej tego typu slidery w swej ofercie. Takie, a nie inne usytuowanie wyświetlacza zdecydowanie podnosi komfort korzystania z niego i cieszy mnie niepomiernie, zwłaszcza że w pamięci mam jeszcze męczarnie z Motorolą Milestone2. Z nowości obecnych na rynku chyba tylko w HTC HD7 Pro zobaczymy podobne rozwiązanie.

W pudełko znalazłem jeszcze przejściówkę HDMI, przejściówkę USB (pozwalającą podłaczyć do Nokii E7 np. pendrive'a) oraz ładowarkę z - uwaga - złączem microUSB. Przypomnę, że na wyposażeniu Nokii N8 mieliśmy ładowarkę z tradycyjnym, cieniutkim i autorskim złączem producenta. Jak widać Nokia, w ślad za innymi potentatami branży, robi krok w kierunku zapowiadanej szumnie standaryzacji złącz.

Na kolejną fazę moich wrażeń zapraszam, mam nadzieję, już niedługo.

Zdjęcia: autor oraz Samsung Galaxy SII.

A przeczucie mówiło: Nie bierz LG!

2011-07-13T16:40:00.000+02:00

Nie dość, że chyba już wszystkie tablety pracujące na Androidzie Honeycomb otrzymały aktualizację do wersji 3.1, to czytam właśnie, że posiadacze Motoroli Xoom mogą powoli cieszyć się z unowocześnienia systemu do wersji 3.2. Tymczasem LG śpi sobie smacznie snem letnim i patrzy (uraczone wyraźnie wersją 3.0.1), jak konkurencja wyprzedza już je o dobre kilka kroków (żeby nie powiedzieć - kroków milowych).

Pretensje mogę mieć jednak wyłącznie do siebie. Po przykrych doświadczeniach z LG E900 moje własne przeczucie ostrzegało mnie głosem donośnym i uporczywym: "Nie kupuj LG, bierz coś innego, błagam!". Niestety przestrogi owe zlekceważyłem, za co kajam się - sam przed sobą - okrutnie. Tablet ów sprzedaję na portalu aukcyjnym, jednak pełen litości dla ewentualnych przyszłych jego użytkowników, zakupu tego odradzam z całego serca.

W poszukiwaniu megabitów.

2011-07-06T09:44:00.001+02:00

Oj tak, biednemu zawsze wiatr w oczy. Tradycyjnie już w roli biednej sierotki występuję ja. Zachęcony informacjami przekazanymi do licznych portali przez sieć Orange, spróbowałem osobiście zakosztować owego megabitowego tortu. Rozmarzyłem się. Nie mam, co prawda, urządzenia zdolnego uzyskać reklamowane niebotyczne prędkości, ale niech tam - także to, co oferuje moje najnowsze sitko na kołeczku byłoby wspaniałą odskocznią od dotychczasowych transferów oferowanych przez sieć Play, z której korzystam na co dzień. Wymyśliłem sobie, tak być może naiwnie, że przełożę sobie do Samsunga Galaxy SII kartę Orange Free i hulaj dusza, piekła nie ma, a co najmniej 20 megabitów stoi przede mną i czeka, aby je czym prędzej brać.

Ale wróćmy może do korzeni tej notki i przypomnijmy sobie o co chodzi w tym całym samozachwycie sieci Orange. Otóż okazuje się, że operator ten podobno uruchomił w kilku miastach, w tym w Warszawie, nadajniki oferujące, w ramach technologii HSPA+DC, transfer ku użytkownikowi dochodzący do zapierających dech w piersiach 42 megabitów na sekundę. Stacji bazowych wspierających te demoniczne transfery jest w stolicy podobno sto pięćdziesiąt. I tu dochodzimy do sedna niniejszego wpisu. Jak zwykle okazuje się, że los rzuca mi same kłody pod nogi albowiem wszystko wskazuje na to, iż tam gdzie ja próbowałem złapać pomarańczowego boga za nogi (za pomocą GalaxySII, który - zgodnie ze specyfikacją - potrafi ponoć wyciągnąć połowę tego, co daje Orange) akurat takich zmodyfikowanych stacji nie ma. Cóż, mój pech, a zrzut ekranu poniżej dobitnie ukazuje powód mojego rozczarowania, choć nie ukrywam - pełnym rozczarowaniem to nie było, a rezultat był do przewidzenia, w końcu warszawska Wola to świat zapomniany, istna telekomunikacyjna dziura.

Pozostaje robić dobrą minę do złej gry i cieszyć się, że może kiedyś, w dalekiej przyszłości, kiedy operatorzy będą zaklinać rzeczywistość na organizowanych przez siebie konferencjach i mamić prędkościami rzędu 420 megabitów, my na swoich mobilnych końcówkach osiągniemy jedną setną, bądź nawet jedną dziesiątą, deklarowanych cudów.

Samsung się chwali.

2011-07-04T17:08:00.000+02:00

W dzisiejszej informacji prasowej Samsung ogłosił, że (cytuję):

"...globalna sprzedaż smartfonu Samsung GALAXY S II (model GT-I9100) sięgnęła trzech milionów. To rekordowy wynik dla telefonu, który jest na rynku zaledwie od dwóch miesięcy.
GALAXY S II to flagowy model smartfonu firmy Samsung. Jest niewiarygodnie cienki (8,49 mm) i lekki, a przy tym bardzo wydajny - dba o to zastosowany po raz pierwszy w telefonach komórkowych dwurdzeniowy procesor Dual Core 1,2 GHz. Najwyższą jakość obrazu zapewnia wyświetlacz Super AMOLED Plus, a urządzenie pracuje pod kontrolą najszybciej rozwijanego mobilnego systemu operacyjnego Android 2.3.4. Co więcej, Samsung uzupełnił funkcjonalność tego systemu o nowe możliwości ułatwiające kontaktowanie się z rodziną i znajomymi, jak też czerpanie radości z multimedialnych funkcji telefonu."

Z paroma informacjami bym polemizował - oczywiście nieśmiało i subiektywnie.

Wydaje mi się bowiem, że pierwszym dwurdzeniowcem na rynku był LG Optimus 2X, choć być może w notce południowokoreańskiego producenta chodzi o pierwszeństwo w częstotliwości taktowania rdzeni. Należy też pamiętać, że lekkość, słusznie wymieniana jako atut, wynika nie z zastosowania jakichś kosmicznych i nowatorskich technologii, a wydaje się być sumą oszczędności, poczynionych na przykład na takich częściach składowych telefonu, jak chociażby feralna pokrywa baterii. Nie mogę też się zgodzić, przynajmniej w moim przypadku, z obowiązującą dla tego modelu wersją systemu. Jeszcze wczoraj odpalany i współpracujący ze smartfonem program Samsung Kies (tylko takie - oficjalne - aktualizacje biorę pod uwagę) nie widział nic nowszego niż figurująca na zrzucie powyżej odsłona oprogramowania oznaczona kodem 2.3.3. No nie wiem, chyba że coś zmieniło się przez ostatnie kilka godzin, a ja, jak zwykle, zawsze dowiaduję się jako ostatni.

W końcu jakieś zmiany.

2011-06-27T11:46:00.000+02:00

Żaliłem się ostatnio, że Samsung tak skrupulatnie ukrywa zmiany rzekomo dokonywane w coraz to nowszych wersjach oprogramowania układowego dla produkowanych przez siebie smartfonów. W kwestii jawności nadal chyba nic się nie zmieniło, jednak należy zauważyć, że kierunek zmian obrał nowy, oryginalny cel. Celem tym, przyznaję, że nowatorskim, jest stopniowe zubożanie softu, zapewne aż do osiągnięcia wymaganego minimum, którym będzie, jak prognozuję, pozostawienie w telefonie jedynie loga startowego, ewentualnie możliwości wejścia w jakiś tryb tekstowy menu (ukłon dla minimalistów). Ale do rzeczy - wersja KF2 została wykastrowana z karnacji wiadomości SMS. Było ich bodajże pięć, teraz została tylko jedna - niebiesko-żółta. Czuję, że będzie tak, jak onegdaj było z Fordem - możesz wybrać dowolny kolor nadwozia, byle był to kolor czarny.

Samosubskrypcja.

2011-06-27T11:19:00.000+02:00

Cieszę się, że serwis Youtube tak bardzo stara się i dba o moje dobre samopoczucie. Ostatnio tak mocno chce mi się przypodobać, że polecam mi mój własny kanał. To dobrze, może zasubskrybuję sam siebie, choć to trochę narcystyczne.

Nową opowieść czas zacząć, lecz laurką to ona nie będzie.

2011-06-26T23:29:00.001+02:00

W powyższym materiale popełniłem kilka zdań o zawartości kompletu, w jakim dostępny jest Samsung Galaxy S II oraz poświęciłem kilka słów zewnętrznej stronie topowego smartfonu. Oczywiście nie mogło zabraknąć gorzkiej tyrady na temat ponownej lichości tylnej klapki. Klapki godnej sprzętu za zaledwie sto, czy też dwieście złociszy.

Nagrywanie tabletem to dziwna sprawa.

2011-06-26T16:22:00.000+02:00

Zgodzić się muszę z postawioną w tytule, przez samego siebie, tezą. Niestety, dzierżenie w dłoniach dość dużego i raczej ciężkiego urządzenia nie należy do przyjemności, choć na pewno Ci, którzy twierdzą, że lubią czuć, jak coś mają w dłoniach, będą usatysfakcjonowani. Osobiście jednak, jak już muszę czuć w dłoniach coś o zbliżonej wadze, to wolę, jak jest to zgoła coś zupełnie innego, ale to temat na inną, nie koniecznie blogową, dyskusję.

Wracając do materiału. Jak widać tablet nie radzi sobie przy szybkiej zmianie kadru. Pojawia się wówczas niepokojąca pikseloza. Niemniej, w roli statycznej kamery urządzenie spisywałoby się zupełnie dobrze, gdyby nie dziwny i świdrujący dźwięk towarzyszący nagraniu.
Na marginesie można zauważyć, że remont skrzyżowania w dalszym ciągu trwa i niedługo, a może i już, dołączy do takich nieukończonych sław, jak bazylika Sagrada Familia wg. Antonio Gaudiego. Co prawda jest szansa, że remont krzyżówki zostanie ukończony, oby jednak nie podzielił losów katedry Notre-Dame, ostatecznie wzniesionej, acz z wielkim wysiłkiem i kosztem stu siedemdziesięciu cennych, obfitujących w znój i pot, długich lat. Oby nasze pra- prawnuki (bądź prawnuczki) dożyły tej wzruszającej chwili.

Poniżej, tradycyjnie, szczegóły techniczne wydobyte z pliku źródłowego:

VID_20110626_152932.3gp
   General
      Format : MPEG-4
      Format profile : 3GPP Media Release 4
      Codec ID : 3gp4
      File size : 58.9 MiB
      Duration : 48s 960ms
      Overall bit rate : 10.1 Mbps
   Video #1
      ID : 1
      Format : AVC
      Format/Info : Advanced Video Codec
      Format profile : Baseline@L4.0
      Format settings, CABAC : No
      Format settings, ReFrames : 1 frame
      Codec ID : avc1
      Codec ID/Info : Advanced Video Coding
      Duration : 48s 543ms
      Bit rate mode : Variable
      Bit rate : 10.0 Mbps
      Width : 1 920 pixels
      Height : 1 088 pixels
      Display aspect ratio : 16:9
      Frame rate mode : Variable
      Frame rate : 30.000 fps
      Minimum frame rate : 21.898 fps
      Maximum frame rate : 47.544 fps
      Resolution : 24 bits
      Colorimetry : 4:2:0
      Scan type : Progressive
      Bits/(Pixel*Frame) : 0.160
      Stream size : 57.9 MiB (98%)
      Title : VideoHandle
   Audio #2
      ID : 2
      Format : AAC
      Format/Info : Advanced Audio Codec
      Format version : Version 4
      Format profile : LC
      Format settings, SBR : No
      Codec ID : 40
      Duration : 48s 960ms
      Bit rate mode : Constant
      Bit rate : 96.0 Kbps
      Channel(s) : 1 channel
      Channel positions : C
      Sampling rate : 16.0 KHz
      Resolution : 16 bits
      Stream size : 574 KiB (1%)
      Title : SoundHandle

Ipada nie mam - tapetki zostały.

2011-06-13T11:31:00.000+02:00

Ipada już nie mam - sprzedałem go na fali oburzenia niemożnością podłączenia go do komputera w trybie pamięci masowej i podkurwienia uzależnieniem od niezrozumiałego dla mnie programu iTunes. Niemniej zostało mi parę używanych przeze mnie tapetek. Wśród nich - jedna na życzenie miłego widza mojego kanału YT.

Są to banalne, wyszukane gdzieś w sieci obrazki o wymiarach 1024 na 1024 pikseli, używane sporadycznie, nie poprzecierane, kolory zachowały swoją świeżość, mimo że kilkukrotnie narażone były na działanie promieni słonecznych. Brak zagięć i postrzępień na brzegach, to też jakieś walory tej nad wyraz skromnej kolekcji.

Link do folderu:
http://chomikuj.pl/porhinio/iPad/tapety+1024x1024

Nie ma róży bez kolców, czyli Samsunga Galaxy S II nagrywanie nocne.

2011-06-02T11:09:00.000+02:00

Jak wywnioskować można zarówno z tytułu wpisu, jak i z materiału poglądowego, komórkowego ideału nigdy nie osiągniemy. Ziarno na nagraniu poraża, ciekawie (choć nie zamierzenie) wyglądają problemy ze złapaniem ostrości, co zapewne jest wynikiem niskiej kontrastowości sceny. Oczywiście należy pamiętać, że to wciąż tylko telefon i pocieszać się materiałami kręconymi w dzień, które nijak mają się do efektów nocnego kamerowania. Dźwiękowy szum powodowany był dość rzęsiście opadającym na spragnioną ziemię deszczem. Ulica nadal rozkopana, co zaczyna być już od niemal roku stałym elementem scenografii przechwytywanych przeze mnie kadrów. Jak mawiają w programie Majewskiego: "Końca nie widać!". Tempo przebudowy skweru zaiste godne upamiętnienia ofiar warszawskiego getta, ofiar, które wieczornymi łzami wydają się płakać nad obskurą miejsca.

Halo, czy zaszły tu jakieś zmiany? [XXKE4]

2011-05-29T15:29:00.000+02:00

Galaxy S II gości u mnie od niedawna, pochodzi z naszej polskiej Ery (już niedługo można będzie rzec, że z T-Mobile'u), a doczekał się już dwóch oficjalnych aktualizacji ze strony producenta. Przy okazji muszę przyznać, że mile zdziwiony jestem w dwójnasób.

Po pierwsze, w końcu samsungowy moloch - Kies - w obecnej wersji zaczął całkiem sprawnie działać, po drugie, sama częstotliwość aktualizacji dostępnych dla telefonu każe żywić nadzieję na lepsze wsparcie niż to, którego doświadczałem wcześniej, posiadając Samsunga Galaxy S. Choć dopuszczam możliwość, że kulą u nogi poprzedniej generacji smartfonu było jego playowskie pochodzenie.
Zrozumieć nie mogę tylko jednej rzeczy. Mianowicie narodziła się chyba jakaś nowa świecka tradycja nie informowania końcowych użytkowników o zmianach, jakie wnoszą kolejne wersje oprogramowania. Osobiście oczekiwałbym nawet skromnej, ale zawsze jednak informacji, co takiego nowego wprowadza tak skwapliwie pobierana przeze mnie z sieci aktualizacja. Przeglądam bowiem wzdłuż i wszerz czeluście menu nowej zabawki i za Chiny Ludowe (przepraszam - za Chiny Feudalne) nie mogę dojrzeć żadnych namacalnych zmian. Zaczynam podejrzewać, że chodzi tu tylko o jakiś efekt placebo.

Sony Ericsson ARC, czyli Xperia wygięta w łuk.

2011-05-24T16:59:00.000+02:00

Czy japońsko-skandynawska spółka zatrudnia w swoich pracowniach nieco już archaicznych w dzisiejszych czasach łuczników - nie wiem. Faktem jest, że semiotycznych związek istnieje, a tylna płaszczyzna smartfonu, przy dużej dozie dobrej woli, może przypominać wygięty w nieoczekiwanym napięciu łuk. Dobrze, że nie łuk refleksyjny.

Xperia X12, bo tak brzmi pełna, dobrze zakorzeniona w tradycji nazwa urządzenia, jest - obok Xperii Play - na samym szczycie obecnej oferty producenta. Czy długo na nim pozostanie - czas pokaże. Wydaje mi się, że w ponad czterdziestominutowym materiale można obejrzeć prezentowany telefon ze wszystkich możliwych stron. Niemniej pokuszę się, zgodnie ze swoją nad wyraz chaotyczną metodyką, o parę subiektywnych refleksji.

Opakowanie.
Sprzedażowy zestaw prezentuje się raczej okazale, choć tak naprawdę o jego hojności świadczy fakt dołączenia w pełni funkcjonalnego kabla HDMI, dzięki któremu (bez potrzeby stosowania jakichkolwiek przejściówek, jak ma to miejsce np. w Nokii N8) podepniemy Xperię do wyświetlacza LCD, plazmy, czy też projektora. Dobre wrażenie sprawiają słuchawki, a kabel do transmisji danych (będący jednocześnie, po podłączeniu do ładowarki, elektryczną kroplówką) posiada zgrabnie zakrzywioną końcówkę, która na pewno znajdzie swoich zwolenników. Znajdująca się w komplecie ośmiogigowa karta pamięci charakteryzuje się drugą klasą prędkości, co podważa pokutującą na wielu forach tezę, że do przechwytywania materiałów wideo w rodzielczości HD niezbędne są pamięci z co najmniej czwartą klasą transferu danych.

Bryła
Sam telefon zdecydowanie może się podobać - bryła należy do tych wyraźnie płaskich, a jakość wykorzystanych materiałów jest adekwatna do półki cenowej, choć pierwszy moment dosłownego wyrywania tylnej klapki niemal doprowadził moje i tak już zestresowane serce w niebezpieczne okolice zawału. Ciągle niedoścignionym wzorem pozostaje tańszy i starszy Samsung S8500, czy też późniejsze LG E900 - w obu gościł zgrabny i przesuwany zatrzask, niezwykle ułatwiający zdejmowanie spodniej pokrywy.
Problematyczne wydaje się umiejscowienie diody led - usytuowana w bocznej części jednego z rogów i kompletnie niewidoczna przy patrzeniu na telefon na wprost, skutecznie trwoni swoje wysiłki zakomunikowania o czymkolwiek.

Cdn.

1080 linii poziomych.

2011-05-21T22:02:00.001+02:00

Powyżej mała próbka nagrania w fullHD. Minimalne przeskoki, widoczne po konwersji dokonanej przez serwis Youtube, właściwie nie występują w pliku źródłowym. Mały ukłon w stronę poetyki - wartość semiotyczna samego materiału jest nieistotna, nie ma w tym wideo żadnych ukrytych sensów - tu liczy się tylko forma.
W rozwinięciu info z KMPlayera.

video-2011-05-18-17-28-47.mp4
   General
      Format : MPEG-4
      Format profile : 3GPP Media Release 4
      Codec ID : 3gp4
      File size : 63.6 MiB
      Duration : 31s 223ms
      Overall bit rate : 17.1 Mbps
   Video #1
      ID : 1
      Format : AVC
      Format/Info : Advanced Video Codec
      Format profile : High@L4.0
      Format settings, CABAC : Yes
      Format settings, ReFrames : 1 frame
      Muxing mode : Container profile=Unknown@22.4
      Codec ID : avc1
      Codec ID/Info : Advanced Video Coding
      Duration : 31s 223ms
      Bit rate mode : Variable
      Bit rate : 17.0 Mbps
      Width : 1 920 pixels
      Height : 1 080 pixels
      Display aspect ratio : 16:9
      Frame rate mode : Variable
      Frame rate : 30.074 fps
      Minimum frame rate : 24.390 fps
      Maximum frame rate : 38.462 fps
      Resolution : 24 bits
      Colorimetry : 4:2:0
      Scan type : Progressive
      Bits/(Pixel*Frame) : 0.273
      Stream size : 63.4 MiB (100%)
   Audio #2
      ID : 2
      Format : AAC
      Format/Info : Advanced Audio Codec
      Format version : Version 4
      Format profile : LC
      Format settings, SBR : No
      Codec ID : 40
      Duration : 31s 168ms
      Bit rate mode : Variable
      Bit rate : 59.5 Kbps
      Nominal bit rate : 59.9 Kbps
      Maximum bit rate : 62.9 Kbps
      Channel(s) : 1 channel
      Channel positions : C
      Sampling rate : 16.0 KHz
      Resolution : 16 bits
      Stream size : 227 KiB (0%)

Poniżej plik źródłowy:
http://chomikuj.pl/porhinio/Samsung+GalaxyS+II/video-2011-05-18-17-28-47,649798117.mp4

Przesiadka na dwa rdzenie, czyli mam Galaxy S II.

2011-05-18T17:16:00.000+02:00

Tytułowe dwa rdzenie taktowane na 1.2 Ghz, 1 GB pamięci RAM oraz egzotyczny i niekompatybilny z wielom aplikacjami (na szczęście dla mnie - olbrzymia większość to gry) układ graficzny Mali-400MP - słowem: Samsung Galaxy S II o kodowym oznaczeniu i9100. Jak będzie się sprawował i czy się z nim zaprzyjaźnię - czas pokaże.

Na razie jest całkiem przyjemnie, choć to oczywiście ten etap, na którym wzajemnie się poznajemy. Ja go głaszczę po 4,3 calowym ekranie, on odwdzięcza mi się bardzo żywymi kolorami i rewelacyjnymi kątami patrzenia. Generalnie podchodzimy do siebie trochę, jak pies do jeża, choć nie wiadomo na razie kto i jaką rolę gra.

Na pierwszy ogień idzie pudełeczko, niosące tradycyjne już dla Samsunga treści, czyli parę cech kluczowych wymienionych na odwrocie opakowania. Jak widać producent ma się czym chwalić.

Gorzej z zawartością samego opakowania. Jak na sprzęt tej klasy jest niezwykle skromnie, brakuje jakiejś małej "siurpryzy", nie wiem - jakiejś smyczki, jakiejś szmateczki - po prostu małego znamienia luksusu. Choć może tą wisienką na torcie jest np. obecność...ładowarki - o! taka rozpusta. Instrukcja obsługi bardziej niż skrócona, zawiera za to jeden smaczek, którym podzielę się w wideo.

Na koniec, tak na szybko, mała próbka zdjęciowa. Martwa natura, zielony klombik i trochę trawnika. Telefon, na szczęście, dobiera raczej niskie wartości ISO, w tym przypadku - zaledwie 40.

Facebookowe pozory, czyli dlaczego miałem go dość.

2011-05-15T20:44:00.001+02:00

Zmarły w 2007 roku skandalizujący i zawsze idący pod prąd guru europejskiego
antyamerykanizmu – Jean Baudrillard – twierdził i przekonywał, że żyjąc w czasach
ponowoczesności, żyjemy w czasach „wielkiego udawania”.

Teoria symulakrów(1), której Francuz był autorem, zakłada (raczej niepopularnie), że pod presją
wszechobecnych ekranów telewizyjnych i komputerowych, pod wpływem
wszędobylskich telefonów komórkowych, świat realny zanika – real zmienia się w
coraz trudniej dający się od niego oddzielić virtual. W tej konstruującej się
postmodernistycznej „rzeczywistości” nieustająco zachodzi proces niezwykle ważny
dla naszej europejskiej (bo nie tylko ludzkiej) tożsamości. Następuje nieuchronnej
rozerwanie de Saussure'owskiego związku między signans a signatum. Otaczające
nas znaki przestają odwoływać się do kojarzonych z nimi abstrakcyjnych pojęć, a
naszą uwagę kierują wyłącznie na siebie. Oczywiście stan ten wydaje się naturalnym
etapem ewolucji, nie tyle biologicznej , co intelektualnej. Nikt o zdrowych zmysłach
nie uważa przecież, że gdański pomnik Neptuna przedstawia autentyczną postać z
krwi i kości, pozującą rzeźbiarzowi z groźnym trójzębem w dłoni.
Symulakry i symulacja – terminy te wydają się coraz częściej wypełniać nasze
życie, byt pojmowany nie tyle jako nasza rzeczywista obecność w świecie, ale jako
społeczne istnienie. Na owo bycie, dla człowieka współczesnego, składa się przecież
zarówno poranne wstawanie i oddawanie się z wiekiem coraz bardziej przykrym
czynnościom fizjologicznym, ale także (a może przede wszystkim) obecność w
wirtualnej otoczce, w elektronicznej sieci aktywności, powiązań i obserwacji. O ile
jeszcze kilka lat temu jedną z pierwszych czynności rozpoczynających dzień, dajmy na
to – studenta, było wskoczenie w nie najświeższe ubranie oraz równie atrakcyjne
obuwie i zaraz potem rześki sprint do piekarni i osiedlowego sklepiku po dające ulgę
mleko i ciepłe bułeczki, o tyle obecnie u zarania dnia stoi jak najszybsze włączenie
komputera (czy też innej mobilnej końcówki) i stęsknione przejrzenie najnowszych
wiadomości, stale odkładających się na internetowych kontach portali
społecznościowych. Twórcy Facebooka (i innych tego typu sieciowych produktów)
chcieliby zapewne, aby właśnie tak zaczynał się dzień większej części społeczeństwa.
„Dzień bez Facebooka to dzień stracony” - wydaje się twierdzić jego „spiritus
movens” Mark Zuckerberg. Na marginesie warto zauważyć, że na iście szatański plan
zakrawa próba zawładnięcia duszami setek milionów ludzi na całym świecie przez
osobę, która za sprawą paradokumentu „The Social Network” jawi nam się jako
młodzieniec społecznie dysfunkcyjny, wręcz socjopata po cichu śmiejący się z
naiwnych i skrupulatnie zbierający cent do centa. Niemniej, to właśnie Facebook jest
dzisiaj najpowszechniejszym narzędziem symulacji, maszynerią wytwarzającą (a
może powielającą) niezliczone symulakry. "Symulować" - to udawać, że ma się coś,
czego się nie ma. Nie jest to jednak zwykłe udawanie, ponieważ symulacja przyjmuje
cechy zjawiska naśladowanego - jak chory, który nabywa objawów choroby przez
siebie symulowanej. Rezultat symulacji podważa więc rozróżnienie pomiędzy
"prawdziwym" i "fałszywym", pomiędzy "rzeczywistością" i "wyobrażeniem". To
przypadek udawania, które staje się prawdą, to wyobrażenie, które wytwarza
rzeczywistość."(2) Podobne zjawisko zachodzi codziennie na milionach facebookowych
profili. Internetowa tożsamość, to powielane i kreowane dzień po dniu stwarzanie
swoistego rodzaju alter ego. Owo drugie „ja” wydaje się żyć w sieci własnym życiem,
zawierając nowe i odkurzając stare znajomości, zostawiając ślad li tylko wirtualnych
zdarzeń i artefaktów. Powielana symulacja – wydaje się być terminem kluczem do
rozpoznania wspomnianego zjawiska i stać za powolnym upadkiem tak jeszcze
popularnych do niedawna internetowych złodziei czasu, jak (przykładowo) Nasza-
Klasa. Portal, który jakiś czas temu zawładnął umysłami milionów Polaków, pozwalał
na łatwe i tanie odbycie podróży w czasie. Odnalezienie własnej dawnej klasy,
starych znajomych i archeologiczny przegląd wspomnień, wszystko to przez krótki
moment odwracało uwagę od szarości dnia codziennego, rozpalało dawne miłości, a
część z tych mozolnie odkopanych bezpowrotnie strącało w mrok ponownej
niepamięci. Słabością Naszej-Klasy, w konfrontacji z wówczas jeszcze nieśmiało
wchodzącym na polski, sieciowy rynek Facebookiem, była właśnie niemożność
swobodnej i pełnej autokreacji. Oczywiście częste pokazywanie zdjęć z egzotycznych
wakacyjnych wojaży mogło i zapewne budziło zazdrość wielu znajomych, jednak trop
ów był ścieżką nad wyraz krętą i kosztowną, ścieżką wręcz nuworyszowską i
tandetną. Sławiąca zewnętrzny blichtr Nasza-Klasa musiała siłą rzeczy przegrać z
bazującym na intelektualnym micie Facebookiem. Oto bowiem, jak za sprawą
magicznego zaklęcia (a zaklęciem tym staje się obecnie prozaiczna rejestracja, acz
otoczona nimbem tajemnicy związanej z wkraczaniem w nieznane, stawaniem się
wtajemniczonym) przed użytkownikiem sieci otwiera się skarbiec czekających na
odkrycie symulakrów – pozorów, z których można zbudować nowe „ja”. Naszych
„nowych” starych znajomych mamić i zwodzić będą już nie tylko internetowe albumy
z fotografiami (będącymi równie nieobiektywną wizją świata, mającą z
rzeczywistością tyle samo wspólnego, co malarstwo), ale także z konsekwencją
odgrywane role wyznawców kultury (przede wszystkim tej „wysokiej”), pasjonatów
sportów ekstremalnych (do lamusa wyślijmy banalne warcaby), czy też fanatycznych
miłośników wszelkiego rodzaju fauny i flory, od zwierząt futerkowych poczynając a na
jarzynach i owocach kończąc. Przestrzeń tę, w której owe pozorne byty walczą o
palmę pierwszeństwa z szarą, nieupudrowaną codziennością, nazwiemy bez
wątpienia cyberprzestrzenią, w której już nie tylko odbieramy elektroniczną pocztę
bądź chadzamy na wirtualne zakupy, ale także zawieramy cyber-znajomości, z
których wiele ma szansę przerodzić się w cyber-przyjaźnie, a może i nawet w cybermałżeństwa.
Nie dziwią już nikogo profile społecznościowe naszych kolegów i
koleżanek mających, ku naszemu zdumieniu, po kilkuset znajomych i jednocześnie
zdających się zadawać kłam liczbie Dunbara, nieśmiało wypominanej tu i tam przez
internetowych malkontentów. Przypomnijmy, że liczba ta – zgodnie z hipotezą
postawioną w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku przez brytyjskiego
antropologa(3) – mówi, że tylko z przyjaciółmi z około stupięćdziesięcioosobowej grupy
kontaktujemy się przynajmniej raz do roku, wiemy też jakie relacje łączą jej członków
z innymi naszymi znajomymi. Wbrew zasadzie tej, niektórzy z internautów zaczynają
często podświadomie wartościować oglądane profile, zaczyna się pewnego rodzaju
wyścig na zaproszenia do grona „przyjaciół” i nieważne staje się to, że spotykając się
gdzieś na ulicy, w sklepie, czy na uczelni obecny znajomy z Facebooka (ukryty pod
przeważnie fantasmagoryczną i odrealnioną fotografią – awatarem) przejdzie koło
nas obojętnie, nie rozpoznając w nas autora kilkunastu ostatnich facebookowych
postów i wiadomości. Ostatecznie dochodzi do sytuacji, w której spotykając się w
realu, rozpoznawszy się, nie mamy o czym rozmawiać, mimo że nie widzieliśmy się
tygodniami, czy nawet latami – wszystko zostało już powiedziane, wszystko
pozostawiło swój ślad w sieci, gdzieś między jednym albumem z rodzinnymi
zdjęciami, a tysięcznym zamanifestowaniem „lubienia” tej, czy innej rzeczy,
zdarzenia.
Zatrzymajmy się na moment. Owo „lubię to” stało się synonimem Facebooka,
przeszło do mowy i znaków codziennej komunikacji. Kciuk podniesiony w górę
nabiera nowego, szerszego znaczenia, co wydaje się częściowo przeczyć tezie
Baudrillarda o semiotycznej kastracji obrazu. W tym konkretnym przypadku śmiało
możemy stwierdzić, iż gest dłoni zaczyna zastępować dziesiątki, a może i setki
niepotrzebnych słów, zaczyna opisywać rzeczywistość, wyrażać to, co często trudne
do opowiedzenia w konwencjonalny, oralny sposób. „Lubię to” stało się ikoną naszej
wirtualnej obecności, wszystko w sieci pragnie być lubiane, tak jakby ilość „lubień”
rzeczy te uprawomocniała. Paradoksem świadczącym, że gdzieś w tym wyrażaniu
uczuć zatarła się granica przyzwoitości i dobrego smaku niech będą wydarzenia
ostatnich kilku miesięcy, z trzęsieniem ziemi w Japonii na czele. Setki artykułów
prasowych kończyło się wszechobecnym i bezmyślnie wstawianym w miejsce tragedii
hasłem „Like it”. Czyżby w obecnych cyber-czasach nawet zwrot lubię to zaczynał
nabierać znaczenia innego niż tradycyjne? Miliony użytkowników Facebooka
bezrefleksyjnie „lubi” spadające na ludzi realne tragedie, katastrofy, pożary, czyjeś
zgony i wypadki.
Wróćmy jednak do stwarzania siebie w facebookowym tyglu symulakrów. Czyż
nie jest tak, że kiedy nie mamy czasu na uczestnictwo w nawet szeroko pojętych
wydarzeniach kulturalnych, zaczynamy „lubić” kulturowe inicjatywy mające swoje
strony na portalu, zaczynamy (wraz z innymi spragnionymi intelektualnej gimnastyki)
„uczestniczyć” w zdarzeniach, na które, jak dobrze wiemy, i tak się „spóźnimy”, i tak
nie pójdziemy, ale w których „uczestnictwo” wszem i wobec ogłaszamy – ponieważ
to dobrze o nas świadczy, bo sami też przecież chcielibyśmy mieć znajomych tylko z
najwyższej umysłowo półki. Czytamy najtęższych tuzów literatury, oglądamy jedynie
kino Bergmana, a jego Siódmą Pieczęć znamy niemal na pamięć. Jeżeli muzyka, to
tylko Penderecki, jeżeli teatr, to tylko Warlikowski – nic to, że niestrawne, nic to, że
nic rozumiemy – ważne, żeby znajomi widzieli nas takimi, jakimi chcieliśmy zawsze
być. W końcu na Facebooku jesteśmy dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem
dni w tygodniu, nie czujemy zmęczenia, nie śpimy, wszystko nas cieszy i tylko jakiś
cień niepokoju budzą odległe wspomnienia czytanego być może kiedyś „Roku 1984”
George'a Orwella, rzeczy nie tylko o polityce, ale także o permanentnej kontroli
opowiadającej. Nie trzeba bowiem specjalnie wielkiej wyobraźni, by dostrzec
przecież to, co oczywiste. Dzięki, a może przez portale społecznościowe nigdy nie
przestajemy być w społeczeństwie, jako uczniowie zawsze jesteśmy uczniami, będąc
pracownikami pozostajemy nimi nawet po przysłowiowej „szesnastej”. Jak pisze
Gilles Deleuze „instrumentem kontroli społecznej jest teraz marketing, formujący
bezwstydną rasę naszych panów. Kontrola jest krótkotrwała i szybkoobrotowa, ma
jednak również charakter ciągły i nieograniczony.”(4) A stąd już tylko krótka droga do
uświadomienia sobie zasad funkcjonowania mechanizmu, w którego tryby
nieświadomie jesteśmy wtłaczani – nieuchronnie, pod płaszczykiem bycia
nowoczesnym, mamieni kuszącym pojęciem cyberprzestrzeni.
Przenosząc nasze życie w świat elektronicznych impulsów, powierzając sieci
właściwie każdy aspekt naszej działalności, poczynając od płacenia rachunków, a
kończąc na zakładaniu cyfrowych archiwów naszych wspomnień, oswajamy i prawie
uczłowieczamy komputer, będący jeszcze do niedawna tylko narzędziem.
„Komputery nie tylko działają dla nas, one oddziałują na nas, w tym na nasz sposób
myślenia o sobie i o innych ludziach. Dziesięć lat temu subiektywne skutki używania
komputerów były wtórne - nie poszukiwano ich. Dzisiaj sprawy wyglądają inaczej.
Ludzie włączają komputer, jawnie licząc na przeżycie czegoś, co zmieni ich sposób
myślenia lub wpłynie na ich życie emocjonalne i rolę w grupie.”(5)
Komputer, a mówiąc ogólniej sam system, uzależnił nas od siebie, stał się
centrum, bez którego nie możemy żyć, głodni wiadomości, żądni plotek, w sieci
robimy zakupy i w sieci szukamy miłości. Wraz z nowoczesnymi telefonami, których
głównym parametrem staje się to, czy posiadają facebookową wtyczkę, stajemy się
dziwnymi tworami podłączonymi do matrycy niczym przez kroplówkę. Końcówki tej,
za sprawą coraz powszechniejszego bezprzewodowego dostępu do sieci, nie możemy
odłączyć. Nawet połączenie, jeszcze do niedawna fizyczne, staje się nienamacalne, a
kontrola – inwigilacją nierozerwalną. Permanentna symulacja niestety nie staje się
samospełniającym się proroctwem, a odłączeni od profilu (wyobraźmy sobie to, co
niewyobrażalne) staniemy się na powrót zwykłymi śmiertelnikami, czego wszystkim i
sobie samemu życzę.

1 Jean Baudrillard – Symulakry i symulacja, Wyd. Sic! 2005
2 Przemysław Czapliński – Symulakry i symulacja, Baudrillard, Jean. Wyborcza.pl 2006
3 Robin Dunbar - Ilu przyjaciół potrzebuje człowiek, Wyd. Lit. 2010
4 Gilles Deleuze – Postscriptum o społeczeństwach kontroli, L’autre journal 1990, nr 1 (przekład Michał Herer)
5 Sherry Turkle – Tożsamość w epoce internetu, w: Blaustein. Koncepcja odbioru mediów. Prószyński i S-ka, 2001

Sony Ericsson Arc - kilka zdjęć nie najwyższych lotów.

2011-05-14T18:51:00.003+02:00

Skoro materiały wideo produkowane przez Arca nie zachwycają, szczerze mówiąc - raczej rozczarowują (zwłaszcza, że siedzi tam podobno matryca CMOS Sony Exmor R) należało mieć nadzieję, że zdjęcia okażą się co najmniej bardzo dobre (oczywiście, jak na telefon komórkowy).

Na szczęście, w tym przypadku, nadzieja nie okazała się matką głupich. O ile fotki wykonane na świeżym powietrzu, w biały słoneczny dzień, musiały wyjść przyzwoicie, o tyle ze zdjęciem zrobionym w zamkniętym pomieszczeniu nie musiało być wcale tak dobrze. Niemniej, obraz przechwycony w raczej zaciemnionym pokoju wstydu Arcowi nie przynosi, powiem więcej - ma (jak na mój gust) zadziwiająco mało szumów. Dodać należy, że wszystkie te pejzaże zarejestrowano na automatycznych ustawieniach.

Sony Ericsson ARC, czyli poprawiamy X10.

2011-05-11T16:17:00.003+02:00

W objęcia moje, nieco spragnione nowości, zawitał przybysz jakby dobrze znany, choć (nie ukrywam) pięknie odświeżony. A ponieważ świeżości nigdy dosyć, pierwsze, co zrobiłem, to przechwyciłem kilka klatek materiału wideo - ot, krótki raport z banalnego skrzyżowania i małe randez-vous z ciągłym autofocusem. Ostrzenie przebiega całkiem sprawnie, choć (co oczywiste) nie tak szybko jak w kamerach - pamiętajmy jednak, że to ciągle "tylko" telefon.

Poniżej wklejam informacje wyciągnięte z pierwszego nagrania programem KMPlayer. Jak widać, minimalny framerate spada, momentami, aż do 17 klatek na sekundę. Przypomnę, że minimalna prędkość, którą ludzkie oko uznaje za ruch płynny to co najmniej 24 klatki. Rozczarowuje również bitrate, nienależący do specjalnie wysokich. Moim zdaniem, przyzwoity standard to wartość oscylująca w graniach 10 Mb/s.

MOV_0005.mp4
General
Complete name : E:\GSM\SE ARC\foto-wideo\MOV_0005.mp4
Format : MPEG-4
Format profile : Base Media
Codec ID : isom
File size : 38.2 MiB
Duration : 51s 733ms
Overall bit rate : 6 189 Kbps
Video #2
ID : 2
Format : AVC
Format/Info : Advanced Video Codec
Format profile : Baseline@L3.1
Format settings, CABAC : No
Format settings, ReFrames : 1 frame
Codec ID : avc1
Codec ID/Info : Advanced Video Coding
Duration : 51s 733ms
Bit rate mode : Variable

Bit rate : 5 998 Kbps

Width : 1 280 pixels
Height : 720 pixels
Display aspect ratio : 16:9
Frame rate mode : Variable
Frame rate : 29.672 fps

Minimum frame rate : 17.982 fps

Maximum frame rate : 73.952 fps
Resolution : 24 bits
Colorimetry : 4:2:0
Scan type : Progressive
Bits/(Pixel*Frame) : 0.219
Stream size : 37.0 MiB (97%)
Title : VideoHandle
Audio #1
ID : 1
Format : AAC
Format/Info : Advanced Audio Codec
Format version : Version 4
Format profile : LC
Format settings, SBR : No
Format settings, PS : Yes
Codec ID : 40
Duration : 51s 669ms
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 128 Kbps
Nominal bit rate : 96.0 Kbps
Channel(s) : 2 channels
Channel positions : Front: L R
Sampling rate : 48.0 KHz
Resolution : 16 bits
Stream size : 807 KiB (2%)
Title : SoundHandle

Nexus S, czyli jak ja to widzę.

2011-05-03T23:14:00.002+02:00

Na stronie Dailytech.pl zainteresowane osoby mogą obejrzeć mój materiał o dziecku, którego biologicznym ojcem jest Samsung, zaś ojczymem Google. Matka nieznana, choć być może była nią Nadzieja.

Prawie jak Blackberry, czyli o Huaweiu U8300 słów parę.

2011-05-01T21:54:00.000+02:00

Kiedy trafił do mnie wyżej omawiany telefon, miałem wrażenie, że jest to całkiem zgrabne skrzyżowanie paletki do ping-ponga z jakimś starszym terminalem Blackberry. Ponieważ nie dysponuję stołem do tenisa, rozgrywanie partyjki celuloidową piłeczką nie wchodziło, niestety, w grę. Za to przez parę dni miałem okazję sprawdzić, jak ów wdzięczny z wyglądu smartfonik sprawuje się w roli urządzenia do codziennej komunikacji, zarówno telefonicznej, jak i sieciowej.
Oczywiście większość swoich spostrzeżeń zawarłem w materiale wideo. Dodam jedynie, ewentualnie podsumuję w paru zwięzłych słowach, kilka istotnych z mojego punktu widzenia cech ciekawego Huaweia.

Ekran
Bez wątpienia najsłabszy element urządzenia. Oczywiście jest to pokłosie kompromisu pomiędzy wyposażeniem a ceną telefonu. Niestety, trzeba otwarcie przyznać, niska rozdzielczość (przypomnę - 320x240 pikseli) to nie jedyna przykrość, jaką przyjdzie nam znieść w kontakcie z wyświetlaczem U8300. Czarę goryczy przelewa zastosowanie oporowej warstwy wykrywającej dotknięcia ekranu. Jako osoba już od kilku lat przyzwyczajona do ekranów wykorzystujących technologię pojemnościową, nie mogłem poradzić sobie z oporem materii i tylko na krótką metę pomocny okazał się rysik wyjęty ze starego Ericssona R380. Ostatecznie poddałem się (rysik gdzieś przy okazji zagubił się), a zmęczone od nacisku palce z trudem wchodziły w jakąkolwiek interakcję z treścią wyświetlaną na malutkim ekraniku.
Naturalnie wybór ekranu takiego, a nie innego typu konstrukcyjnie wykluczył możliwość zabezpieczenia go jakąkolwiek twardą i odporną na zarysowania powłoką - szkła tu żadnego nie uświadczymy i o mięciutki ekranik musimy dbać ze zdwojoną uwagą. Choć może, z drugiej strony, właśnie jego "miętkość" jest dla niego jakąś deską ratunku.

Obudowa
Forma, to z kolei - wg mnie - duży atut tego smartfonu. Malutki Huawei zwraca uwagę zarówno mężczyzn, co wydaje się naturalne - zawsze to w końcu gadżet, jak i osób tradycyjnie (i często niesłusznie) zaliczanych do tak zwanej płci pięknej. "Filuterny" - takie to określenie często padało z ust wielu niewiast i poza lekko różowym kontekstem trafnie oddaje charakter bryły, która w duecie z niewielką wagą (poniżej stu gramów) tworzy zgrabny i dobrze leżący w białogłowej dłoni telefonik.

System
Android w wersji 2.1 do najnowszych nie należy, choć jest zapewne adekwatny do sprzętowych możliwości Huaweia U8300. Napędzający go procesor o taktowaniu 528 megaherców, wg wielu źródeł najprawdopodobniej któryś z Qualcommów (sam producent jakoś skrzętnie skrywa akurat tę informację), miałby pewnie trudności z zapewnieniem akceptowalnej wydajności w nowszej odsłonie systemu - Froyo.
Cieszą natomiast, specjalnie przygotowane przez producenta, liczne dodatkowe wtyczki i widżety, znacznie podnoszące startową funkcjonalność telefonu - wystarczy wspomnieć o kapitalnym dodatku "notatki", którego ze świecą w ręku szukać u konkurencji i to nawet na jej wyższych półkach.

Klawiatura
Nie jest to może ta liga, którą prezentują terminale Blackberry (stąd "prawie" w tytule), ale na U8300 pisze się bardzo sprawnie, klawisze nie są za małe nawet dla facetów (i to takich w granicach "metr osiemdziesiąt osiem") a telefon rozpieszcza nas wyodrębnionymi guzikami sprzętowej latarki i emotikonów (te ostatnie, dzięki dedykowanemu przyciskowi, nad wyraz licznie okraszać będą sporządzane na tej paletce wiadomości, czym zapewne doprowadzimy do szału mniej uczuciową część naszej listy kontaktowej).
Minusem klawiatury jest za to mizerne podświetlenie, którego równie dobrze mogłoby nie być - w swej rachityczności jedynie irytuje i woła o pomstę do jakichś olimpijskich bogów.

Podsumowanie
Do kogo zatem adresowany jest produkt chińskiego Huaweia? Moim subiektywnym zdaniem na pewno nie do maniaków internetu i filmografii Ridleya Scotta. Strony sieciowe na ekranie QVGA wyglądają jak ręcznie malowane, a widowiskowość jakiegokolwiek filmu zahacza o widowiskowość znaczka pocztowego. Oczywiście, jak ktoś jest filatelistą może polubić nawet tak ekstremalnie minimalistyczny rozmach elektronicznej rozrywki. Ja jestem raczej pełen kompleksów i na zasadzie przeciwieństw lubię wszystko co duże - samochody, telefony i... no, skończmy na tym. Jest to zatem smartfon przede wszystkim przeznaczony dla młodych (gimnazjalnych?) miłośników wklepywania tysięcy wiadomości tekstowych, których kciuki do czerwoności rozgrzewają telefoniczne klawiatury. Bez problemu zmieści się do kieszeni dyndających w kroku spodni, umili czas w komunikacji publicznej muzyką dzielnie emitowaną z wydajnego zewnętrznego głośnika, a latarka skutecznie oślepi napastnika, nie wiedzieć czemu czepiającego się hałasu i dziwacznie szukającego chwili spokoju w powrotnej drodze z roboty.

Wielkanocna leniwość pustki.

2011-04-26T16:59:00.001+02:00

Właśnie we wszelkiego rodzaju święta Warszawę lubię szczególnie, albo może po prostu - lubię. Nowi Warszawiacy tysiącami wyjeżdżają z miasta, pozostawiając po sobie miłą (szczególnie wiosną i latem) pustkę. Po tej pustce, po tym jakby "zatrzymaniu w czasie", wędruje się niezwykle smacznie. We wszechogarniającym spokoju dostrzec można to, czego w codziennym zgiełku i wypełnieniu zwykle się nie dostrzega.

Szkoda, że chwile owe mijają jeszcze szybciej niż nadchodzą, choć pocieszam się, że przyjemne konsekwencje następnego exodusu czekają to miasto już w najbliższy, długi majowy weekend. Warszawa znowu opustoszeje licznymi powrotami na wieś. Tymczasem wrzucam to, co uchwyciła swym rzekomo szklanym okiem towarzysząca mi w krótkiej wyprawie Nokia N8 - nostalgiczne oblicze Woli, dzielnicy tak pełnej kontrastów, jak chyba żadna inna część miasta, może z wyjątkiem starej Pragi i mojej ukochanej Saskiej Kępy.

Nexus S, czyli lepsze jest wrogiem dobrego.

2011-04-21T15:32:00.000+02:00

Od paru dni bawię się, dla portalu DailyTECH.pl, najnowszym cackiem firmowanym bezpośrednio przez samego Google. Niestety słuchawka ta wydaje się od samego początku rozczarowywać, a przesiadanie się na nią tylko dla nieznacznie wklęsłego ekranu zasługuje na solidne puknięcie się w czoło.

Dlaczego? O tym można poczytać w dwóch, jak na razie, krótkich notkach poświęconych temu dziwacznemu osobnikowi. Linki poniżej.

Pierwsze macanie:
http://dailytech.pl/15985/nexus-s-1/

Nagrywanie wideo:
http://dailytech.pl/16034/nexus-s-2/

Windows Phone odkopany, czyli rzecz o aktualizacji.

2011-04-14T20:51:00.003+02:00

Przyznać muszę, że z racji pewnych jego szczególnych cech, telefonu pracującego na systemie Windows Phone używam raczej rzadko, żeby nie powiedzieć - wcale. Powodowany jednak zuchwałą ciekawością, postanowiłem wskrzesić od dawna zakurzone LG E900 i podjąć kolejną próbę przekonania się do tego świeżego, a jakże już na starcie dziwacznie ograniczonego systemu.

Niedziela, jako dzień do przeprowadzenia eksperymentu, była dniem wręcz wymarzonym ku tej okazji. Spośród innych szpargałów wykopałem schludne i dobrze zachowane (jak to u mnie - nie chwaląc się) pudełko, podłączyłem ładowarkę do martwej od półrocza baterii i po kilkunastu minutach reanimacji telefon odżył. Kiedy tak leżał sobie - ten komórkowy głupol - podłączony pod elektryczną kroplówkę, do uszu moich (skupionych w tamtej chwili na kolejnych wieściach ze świata emocjonalnego, czarnym kirem pokrytego szantażu) dotarł ledwie słyszalny dźwięk powiadomienia. Lekko zdziwiony, krokiem zachwianym od przedpołudniowej porcji alkoholu, podszedłem do komórkowego, niedawno zmartwychwstałego ciała. Wyświetlacz nie pozostawiał złudzeń - białe litery na żałobnym tle obwieszczały wieść niespodziewaną, oto Microsoft, szef wszystkich szefów, wypuścił jakąś paczkę aktualizacji dla mojego okienkowego smartfonu. Nie pozostawało zatem nic innego, jak podpiąć LG do blaszaka, odpalić ascetycznego acz estetycznego Zune'a i czekać na potwierdzenie, iż gdzieś tam, na dalekich zamorskich serwerach oczekuje na pobranie długo wyczekiwany upgrade systemu mojego koreańskiego, nieco upośledzonego przyjaciela. Istotnie, po bez mała minucie otrzymałem anons o gotowości zainstalowania poprawek, jak się okazuje - marcowych. Smutek ogarnął mnie nieznośny - czyżby mój unikalny w jakimś sensie, funkcjonalny inwalida miał nagle i cudownie ozdrowieć?

Na szczęście odetchnąć mogłem z ulgą - nic strasznego nie wprowadzono. "Kopiuj - wklej" to jedyne, co mnie zmartwiło. Obecność tej sztuczki to jawny i bezczelny krok w stronę poziomu osiągniętego przez inne telefoniczne systemy operacyjne. Niepotrzebny gadżet, tylko rozleniwiający użytkowników. Ku mojej radości reszta pozostała bez większych zmian. Nadal, mimo oficjalnej dostępności w Polsce, musimy ćwiczyć się w sposobach oszukiwania mechanizmów skutecznie ograniczających nam dostęp do Marketplace'u. Nadal też, co cieszy niezwykle, nie pofolgujemy demonom personalizacji - indywidualne, własne dzwonki i sygnały powiadomień to domena innych, rozpustnie otwartych systemów. Emocje i obawy opadły, uspokojony odłączyłem windowsphone'a od komputera, nacisnąłem przycisk off i pogrzebałem pacjenta w miękkiej wyściółce firmowego opakowania na kolejne, oby długie miesiące.

Piramidalna dwurdzeniowa sensancja.

2011-04-12T17:15:00.001+02:00

Tradycyjnie już, skoro otrzymałem na swoją skrzynkę kolejne slogany prasowe, dzielę się nimi naiwnie ufając, że być może dla kogoś informacja ta będzię informacją świeżą. Osobiście telefon ów, poza trochę zbyt pretensjonalną nazwą (ale HTC chyba lubuje się w takowych - vide: Incredible, Desire itp.), wydaje się propozycją nad wyraz ciekawą, zwłaszcza że dwurdzeniowiec jest to porządny i pożądany. W dalszej części wpisu znajdziemy notkę prasową oraz specyfikację techniczną (a w niej szczególnie interesująco zapowiada się rozdzielczość wyświetlacza - 540 x 960 pikseli - zdaje się, że rodzi się nowy standard, w ślad za Motorolą Atrix).

"WARSZAWA, 12 kwietnia, 2011 r.
Firma HTC Corporation, międzynarodowy lider mobilnych innowacji i projektowania, zaprezentowała HTC Sensation™- smartfon wyróżniający się funkcjami multimedialnej rozrywki. Urządzenie wykorzystuje funkcję ‘HTC Watch™’ umożliwiającą wypożyczanie lub zakup filmów kinowych i programów telewizyjnych za pośrednictwem platformy mobilnej. Telefon zawiera najwyższej klasy komponenty i wykorzystuje najnowszy ‘HTC Sense™’, ułatwiający obsługę telefonu i zapewniający jego intuicyjne działanie.

„Smartfony przekształciły się w kieszonkowe centra rozrywki umożliwiające ludziom przechowywanie ulubionych treści multimedialnych w urządzeniach przenośnych.” – powiedział Peter Chou, CEO HTC Corporation. „HTC Sensation, łącząc nowy serwis HTC Watch z najnowszym HTC Sense, wyznacza nowy standard multimedialnych smartfonów.”

„HTC Sensation pozwala korzystać z multimedialnych treści za pośrednictwem, specjalnie do tego przygotowanych aplikacji. Poszerza on gamę smartfonów oferowanych przez Vodafone i będzie dostępny w nadchodzących miesiącach na rynkach kluczowych dla naszej firmy.”- powiedział Patrick Chomet, Vodafone Group Terminals Director. „Partnerstwo Vodafone i HTC jest przykładem naszego zaangażowania w dostarczanie klientom naprawdę ważnych i wiodących na rynku rozwiązań mobilnych.”

Najwyższej klasy wzornictwo

Najwyższej klasy wzornictwo HTC Sensation zostało podkreślone przez zastosowanie zaokrąglonych krawędzi obudowy, wykonanej z jednego bloku aluminium oraz wyprofilowanego ekranu dotykowego, pozwalającego na wygodniejszą obsługę. Obudowa o smukłych kształtach świetnie leży w dłoni. Ekran qHD, o przekątnej 4,3 cala, pozwala na oglądanie filmów w rozdzielczości HD. Wykorzystany w smartfonie dwurdzeniowy procesor Qualcomm® Snapdragon™, o częstotliwości 1,2 GHz, pozwala na wyświetlanie doskonałej jakości grafiki, zapewniając jednocześnie niezwykłą wydajność obsługi aplikacji.

HTC Sense

Uzupełnieniem doskonałego wzornictwa HTC Sensation jest najnowszy ‘HTC Sense’ wykorzystujący szereg nowych funkcji ułatwiających korzystanie z telefonu. Należy do nich m.in. definiowana aktywna blokada ekranu, prezentująca w czasie rzeczywistym najważniejsze informacje, jak wpisy serwisów społecznościowych, pogodę, kursy akcji, itp. Nowa blokada ekranu umożliwia zdefiniowanie skrótów do najczęściej wykorzystywanych funkcji, np. telefonu, poczty elektronicznej, aparatu, itp. Dzięki niej użytkownicy mogą też bezzwłocznie uruchomić aparat fotograficzny w sytuacji, gdy liczy się każda sekunda.
Doskonały obraz, animacje i nowe widgety sprawiają, że HTC Sense prezentuje się lepiej niż kiedykolwiek. HTC przywiązuje niezwykłą wagę do zasadniczych aspektów działania telefonów, jak i szczegółów, które wyróżniają HTC Sense. Dlatego też wprowadza jeszcze bardziej realistyczne, filmowe efekty animacji pogodowych.

HTC Sense umożliwia też dzielenie się szczególnymi chwilami w życiu, w sposób prostszy niż kiedykolwiek. Aparat o rozdzielczości 8 megapikseli nie tylko robi doskonałe zdjęcia, ale pozwala uchwycić każdy ulotny moment. HTC Sensation rejestruje wideo standardu HD 1080p z prędkością 30 klatek na sekundę i dźwięk stereo. Nowa funkcja edycji wideo (Video Trimmer) umożliwia optymalizację rozmiarów pliku, pozwalając przesłać go do serwisów internetowych lub do znajomych.

HTC Watch

HTC Sensation jest multimedialnym smartfonem, który został zaprojektowany praktycznie od podstaw. Wykorzystanie ekranu o przekątnej 4,3 cala oznacza, że użytkownicy mogą oglądać filmy w formacie, w którym zostały nakręcone, bez konieczności przycinania czy rozciągania obrazu. HTC Sensation jest też pierwszym telefonem, który wykorzystuje ‘HTC Watch’ – aplikację i serwis zawierający zbiory najnowszych filmów kinowych i programów telewizyjnych. HTC Watch wykorzystuje technologię progresywnego pobierania danych, która zapewnia oglądanie filmu bez konieczności czekania na pobranie całego pliku. HTC Watch umożliwia wypożyczanie lub kupowanie filmów i w przypadku zakupu oglądanie ich na pięciu różnych urządzeniach HTC. HTC Sensation z funkcją HTC Watch może wyświetlać filmy na ekranach telewizorów korzystając z technologii bezprzewodowej lub poprzez opcjonalny adapter HDMI.

Dostępność

Smartfon HTC Sensation z HTC Watch będzie dostępny w Polsce w drugim kwartale 2011 r. Będzie też dostępny na pozostałych rynkach europejskich w sieci Vodafone oraz rynku azjatyckim."

Skrócona specyfikacja techniczna (za HTC):
Procesor

• Qualcomm MSM 8260
• 1.2 GHz dual-core

Platforma
• Android™ with HTC Sense™

Memory
• Pamięć wewnętrzna (na dane użytkownika): 1 GB
• RAM: 768 MB

Wymiary
• 126.1 x 65.4 x 11.3 mm
Waga
• 148 gramów (z baterią)
Ekran
• 4.3 cala, dotykowy, SLCD o rozdzielczości 540 x 960 pikseli
• Gorilla glass

Sieci
• HSPA/WCDMA
• Europe/Asia: 900/AWS/2100 MHz
• wysyłanie do 5.76 Mbps, pobieranie do 14.4 Mbps

GPS

Sensors

• Gyro
• G-Sensor
• Cyfrowy kompas
• Czujnik zbliżeniowy
• Czujnik oświetlenia
• 3.5 mm wyjście stereo

• Bluetooth® 3.0 z A2DP dla słuchawek bezprzewodowych
• Wi-Fi®: IEEE 802.11b/g/n
• DLNA
• Micro-USB z obsługą HDMI

Foto-wideo
• 8 megapikseli z auto focusem i podwójną diodą LED
• nagrywanie 1080p
• przednia kamera VGA
Bateria
• pojemność: 1520 mAh

Elegancja starszej daty [60+]

2011-04-11T20:01:00.000+02:00

Jest czymś zupełnie naturalnym, że na świecie, oprócz nastoletnich i nieco starszych komórkomaniaków, żyje spora grupa naszych współbliźnich, dla których takie cechy jak multimedialność, dotykowe interakcje z wymuskanym ekranem pojemnościowym, czy też możliwość korzystania z wszędobylskich serwisów społecznościowych schodzą na plan dalszy, powiem więcej - zupełnie się nie liczą. W dużej mierze nie liczą się zaś głównie ze względów fizjologicznych. Słowem - starość nie radość.

Starości jednak demonizować nie należy, a osoby przekraczające magiczną barierę lat sześćdziesięciu nie mogą zostać skazane, przez przyziemnie życiowe, wiekowe ograniczenia, na wykluczenie ze społeczeństwa, na odcięcie od kontaktu z rodziną, ulubionym wnukiem, marnotrawnym synem. Niestety, olbrzymia część telefonów dostępnych na rynku ewidentnie nie jest adresowana do osób o rękach spracowanych, lecz trzęsących, o oczach mądrych, acz słabiej już postrzegających. Większość smartfonów klawiatury nie ma w ogóle. Ale nawet jakby miały, to wyśrubowane rozdzielczości ekranów sprawiają, że wyświetlana na nich treść jest coraz drobniejsza, coraz mniej czytelna. Z kolei plasujące się na innej półce cenowej tzw. dumbfony (tj. telefony o zamkniętych systemach), o ile posiadają sprzętowe przyciski, o tyle są one często w fantazyjne sposoby udziwnione, przestylizowane, słowem - wybitnie nieczytelne. Do dziś moimi wręcz ikonicznymi, w tej kategorii, przykładami przerostu formy nad ergonomią są klawiatury Nokii E52, czy dawniejszego Simensa SL45i (bursztynowo-srebrne podświetlenie znaków alfanumerycznych idące w parze ze srebrną klawiaturą), przy korzystaniu z którego za Chiny Ludowe nie wiedziałem, co wystukuję na jego niewyraźnych i dodatkowo ciasnych przyciskach.
Nie dziwi zatem, że kilka firm wyczuło marketingową potrzebę wstrzelenia się akurat w ten specyficzny, acz ciągle powiększający się fragment rynku. Społeczeństwa zachodniej cywilizacji starzeją się nieuchronnie, można zaryzykować tezę, że target ów powiększać się będzie wolno, lecz stale i nieubłaganie. Jednym z producentów buszujących po tym jeszcze świeżym terenie jest austriacka firma Emporia. Jednym z modeli w szerokiej palecie produktów jest zaś model o nieco szumnej nazwie Elegance.

Trochę technikaliów ze ulotki producenta:

Dane techniczne:
- Głośnik dostosowany do pracy z aparatami słuchowymi
- Dwa zakresy GSM 900/1800
- Wymiary: 109 x 50 x 14 mm
- Waga: 92 g
- Bateria: litowo-jonowa 3,7 V / 1100 mAh
- Czas gotowości: do 300 h
- Czas rozmów: do 240 min
- Wewnętrzna antena
- Wyświetlacz: 1,8” OLED, 160 x 128 pikseli

A praktyka?
Codzienność wydaje się potwierdzać owe wymienione wyżej suche fakty.
92 gramy wagi to naprawdę niewiele, nawet jak na starsze osoby. Można niekiedy odnieść wrażenie, że telefonu w ogóle nie mamy przy sobie, co z drugiej strony bywa kłopotliwe, zwłaszcza kiedy jedynym sposobem na szybkie odnalezienie telefonu jest wyczucie jego ciężaru w odpowiednich rejonach ubrania. Dwuzakresowość to niezbędne minimum, dzięki któremu nie stracimy zasięgu w żadnej części naszego kraju. Na dużego plusa zasługuje wyświetlacz. Z racji grupy docelowej nie musi przecież wyświetlać ferii szalonych barw, ma być za to wyraźny i kontrastowy i z zadania tego wywiązuje się bezbłędnie. Zaletą wyświetlaczy wykonanych w technologii OLED jest też ich niewielkie zapotrzebowanie na energię elektryczną, co dobrze wróży czasom pracy w trybie gotowości. Spore brawa zbiera również głośnik, emitujący dźwięk bez specjalnych zniekształceń i zdecydowanie bardzo głośno (w końcu odkrywamy właściwy kontekst nazwy tego emitera sygnałów dźwiękowych).

Co cieszy z punktu widzenia ergonomii?
Na pewno, oprócz wspomnianych zalet, słowa uznania należą się niżej wymienionym cechom telefonu:
- możliwość stopniowej regulacji wielkości wyświetlanego tekstu. Trzeba przyznać, że wyświetlana treść może być naprawdę ogromnych rozmiarów, przełamujących chyba wszelkie ograniczenia okulistyczne;
- dobrze dobrane, choć nieliczne melodie, które możemy ustawić jako sygnał połączenia bądź (dosłownie) wyrywania nas z zasłużonego snu. Sam repertuar wydaje się trafiać w nieco staroświeckie gusta odbiorców, aczkolwiek przyznam, że przy marszu Radeckiego nogi same rwały mi się do tańca;
- klasą samą dla siebie jest latarka, którą zaświecić możemy nawet przy wyłączonym telefonie. Przy okazji naprawdę nie mogę zrozumieć, dlaczego inne, topowe urządzenia renomowanych firm nie mają tak, wydawałoby się, banalnej funkcjonalności. Małe a cieszy;
- sprzętowe przyciski uruchamiające wybrane ustawienia: suwak blokady klawiatury, czy też przełącznik budzika.

Dosyć jednak tego słodzenia. Wypada zastanowić się w tym miejscu, nad czym producent mógłby z kolei jeszcze popracować?
Starsze osoby, którym pokazywałem ten telefon, skarżyły się na niefortunne umiejscowienie przycisku "menu". Nie jest ono w żadnym razie wygodne, a i sam klawisz zdaje się być ciut za małym, jak na palce starszych osób. Również zaakcentowanie klawisza zielonej i czerwonej słuchawki, co prawda eleganckie, niektórym dzwoniącym wydało się zbyt minimalistyczne. Co ciekawe, kilka osób zwróciło uwagę na brak obiektywu aparatu fotograficznego, co może sugerować, że teza o jakimś technicznym "opóźnieniu" tej grupy wiekowej brzmi nieprawdziwie. Poniekąd w konsekwencji nieobecności modułu foto, szczególnie dla świeżo upieczonych babć i dziadków, dokuczliwy okazał się brak możliwości odebrania wiadomości MMS i pochwalenia się zdjęciem nowo narodzonego potomka. Jak widać, dogodzenie wszystkim staje się niemal syzyfowym zadaniem. Tym na co ja zwróciłem uwagę, a co zaliczyłbym do kategorii wpadek istotnych, jest brak na wyposażeniu radia FM. Szkoda, zwłaszcza że produkty konkurencji zazwyczaj takowe udogodnienie posiadają. Znam wiekowe osoby, które bez codziennego wsłuchiwania się w stacje radiowe, a zwłaszcza w jedną, toruńską stację, nie wyobrażają sobie schyłku swego życia.